สรรพสิ่งเกิดมาล้วนเป็นไตรลักษณ์ คือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา และสรรพสิ่งย่อมมี เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป ซึ่งก็แล้วแต่ว่าช่วงระยะเวลาใดจะยาวหรือสั้นต่างกันไป

การเกิดขึ้นของ “พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย” ก็อยู่ในวงรอบสัจจะธรรมดังกล่าวข้างต้นด้วยเช่นกันอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง ที่สุดท้ายก็ต้องถึง “จุดจบ” ดังคำกล่าว “งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา”

จุดกำเนิดของการรวมตัวกันครั้งใหญ่หนสองนี้ เป็นสง่าราศรีอย่างยิ่งที่ค่อยๆเริ่มก่อตัวกำเนิดจากแหล่งปัญญาชน ในรั้วมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ก่อนที่จะออกมาสู่ท้องถนน

ซึ่งก็เป็นที่หวังของหลายๆคนว่า พันธมิตรฯ จะได้นำปัญญาและแสงสว่างแห่งความคิดทางระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข มาสู่เหล่ามหาประชาชนชาวไทย

ที่มั่นใจ ยืนยันความคิดนั้นก็เห็นจะเป็นกลุ่มของแกนนำ และผู้สนับสนุนส่วนใหญ่เป็นปัญญาชนคนชั้นกลาง ที่ดูจะมีวุฒิภาวะพอสมควร

ทั้งยังมาตอกย้ำความคิดที่เริ่มจะศรัทธาของบางคนในสังคมด้วยวาทกรรม “การเมืองใหม่” ที่ทำให้เริ่มมองเห็นโอกาสของการเมืองไทย ที่น่าจะมีการเปลี่ยนแปลงไปสู่การเมืองที่เป็น “อริยะ” 

หาได้ย่ำอยู่กับภาพความต่ำโทรมของระบอบประชาธิปไตยแบบเดิมเก่าๆ ที่ประชาชนผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งได้เข้าไปมีส่วนร่วมทางการเมืองของตน นานๆครั้งกับเวลาเพียงแค่ประมาณ ๔ วินาที ที่คูหาเลือกตั้ง

แนวคิดนี้ เป็นความกล้าหาญของเหล่าบรรดาแกนนำพันธมิตรฯ และผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ที่ประกาศทางเลือกให้กับประชาชน จนเกิดการวิพากษ์วิจารณ์ โดยมีเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย หรือบางผู้ก็ไม่รู้สึกอะไร ปฏิกิริยาตอบสนองนี้ พันธมิตรฯก็น่าจะรู้แล้วแต่ต้น จึงทำให้การประกาศ “การเมืองใหม่” มิได้หวั่นไหวใดๆเลย

นี้อาจไม่ไช่ข้อสรุปเสียทีเดียวว่ากลุ่มพันธมิตรฯ พิชิตได้แล้วกับวัตถุประสงค์หลักของการต่อสู้ แต่ดูแบบรวบยอดได้แน่ๆคือ แนวคิดการเมืองใหม่ ที่เคยได้แต่คิดๆ อยู่ในที่ใดที่หนึ่งๆ ได้ประกาศออกมากลางแจ้งต่อทุกคนคนไทยแล้ว

เป็นการประกาศออกมาท้าทาย “การเมืองเก่า” อย่างองอาจ ไม่ครั้นคราม ถ้าแบบนี้จะเรียกว่าอะไรถ้ามิไช่ “ชัยชนะ” ในลำดับแรกๆของระบอบการเมืองในฝัน แม้จะเป็นเพียง “นามธรรม”

วันนี้ยุคนี้ จะมิไช่คำตอบของการเมืองใหม่ ที่จะเกิดมาแทนที่การเมืองเก่าได้อย่างสมบูรณ์ หากมิได้รับฉันทามติจากเจ้าของประเทศทุกหมู่เหล่าด้วยความเต็มใจ

เพื่อไปสู่ชัยชนะที่สูงกว่า จนสามารถปักธงการเมืองใหม่ในประเทศให้ได้ จึงไม่ควรก้าวย่างอย่างประมาท รุกบ้าง ถอยบ้าง ยอมแพ้บ้าง ถือเสียว่า ช้าๆแต่แน่นอน นั้นสำคัญยิ่ง

ถึงผลจะไม่เกิดขึ้นในเร็ววันนี้ยุคคนี้ แต่พันธมิตรฯก็ได้จุดพลุประกายปัญญาแล้ว จุดจบ...!!! นี้ อย่างไรเสียก็ต้องอยู่ที่ “การเมืองใหม่”

การเมืองใหม่...!!! กำลังก้าวย่างอย่างมั่นคง ขอให้เป็นเช่นนั้นตลอดไป และขออย่าให้เป็นความปราชัยที่มีผลมาจากความคึกคะนองปากของคนบางคน ที่ได้ขึ้นสู่เวทีพูดจาปราศรัย กล่าวขานด้วยอสุภวาจา ต่อหน้าสาธารณะชนทั้งหลายที่เฝ้าฟังเฝ้าดู จนบางครั้งเหมือนไม่มีการควบคุม หรือควบคุมไม่ได้

การกล่าวคำพูดที่เป็นคำหยาบ เพ้อเจ้อ ส่อเสียด มีแต่จะฉุดให้การก้าวเดินของการเคลื่อนไหวภาคประชาชนสะดุดลง จนอาจจะนำไปสู่ความปราชัยพ่ายแพ้ในที่สุด ที่มีจุดจบไม่ต่างกันเลยกับ “ปลาหมอตายเพราะปาก” หรือ “ปลาเน่าตัวเดียวเหม็นทั้งเข่ง”

บนเวทีปราศรัย ก็ได้ประกาศเป็นมหาวิทยาลัยประชาธิปไตย ที่กำลังจะก้าวไปสู่ความเป็น “อริยะ” อย่าได้นำ “อุจจาระ” ที่เป็นคำพูดหยิบกำมาขว้างใส่ผู้คิดต่าง เพราะผู้ที่เปื้อนที่สุดก็เป็นตัวผู้พูดเองมากกว่าฝ่ายใดๆ ซ้ำยังได้ขว้างปาข้ามศีรษะเพื่อนๆหน้าเวทีอย่างกระจัดกระจาย เลอะเทอะเกลื่อนกลาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำไม่ดีเหล่านั้นเข้าหูผู้พูดมากกว่าใครเพราะใกล้ปากผู้พูดเอง

ถ้าเวทีพันธมิตรฯ คือมหาวิทยาลัย ก็อย่าได้ผลิตหรือให้ลูกศิษย์จดจำในสิ่งที่ไม่พึงประสงค์ของสังคมไทย กับพฤติกรรมก้าวร้าวของบางคนที่ผ่านไป จนจดจำกลายเป็นพฤติกรรมเรียนแบบในอนาคต

ถ้ายังไม่ควบคุม  ไม่ระมัดระวังคำพูดของการพูดจาปราศรัย ให้ออกมาในทางกุศลวาจา มธุรสวาจาแล้วไซร้ ก็ “ยากที่จะชนะ”...!!! ฟันธงได้เลย “ปราชัยแน่นอน”...!!!

เพราะยิ่งพูด ก็ยิ่งทำให้เขาเห็นกำพื้ด ทำให้เข้าใจได้ว่านี่มิไช่ “อริยะ” แต่เป็น “อสุภะ”

มิไช่ปัญญาชนของแท้ แต่จอมปลอม...!!!

ถ้าจะชนะ...!!! ก็อย่าให้กิริยาวาจาดังว่ามา ให้เกิดซ้ำๆซากๆ นอกจากจะไม่สร้างสรรค์แล้ว  ยังถือเป็นการดูถูกดูแคลนผู้ฟัง ทั้งยังสร้างศรัตรูขึ้นเรื่อยๆ

ผมจำได้แม่นครับว่า  “ที่ใดมีควัน ที่นั่นมีไฟ”

///////////////////////////////////////     

ภาพจากอินเตอร์เน็ต