พบรัก  คุณๆ พบรักกันที่ไหนครับ คิดๆซิ ผมจำได้ว่าในสมัยที่เป็นเด็กๆ จะได้ยินเพลงนี้จนติดหู “พบรักที่ปากน้ำโพ” และตามมาด้วยเพลง “พบรักที่นครพนม”

ครับการพบรักของคนเมื่อประมาณซักสามสิบสี่สิบปีที่แล้ว ล้วนมีตำนานให้จดจำ เป็นการพบรักที่ลึกซึ้งยากจะลืมเลือน แม้แต่ในสนามรบก็ยังเป็นสนามรัก “พบรักที่เวียดนาม” 

การพบรักในครั้งนั้น เกิดจากกิจกรรมที่ต้องกระทำร่วมกัน และจนเกิดเป็นความเคยชินสนิทสนม เป็นความรักความผูกพัน สุดท้ายก็กลายเป็นความรักแบบหนุ่มสาว หรือรักแบบไม่หนุ่มไม่สาว บทสรุปก็ได้เป็นคู่สามีภรรยากัน

มองเห็นภาพเก่าบรรยากาศเก่าของชนบท แล้วตราตรึงหัวใจเหลือเกินครับ ทุกบ้านที่มีลูกสาว หลังจากทำกิจกรรมประจำวันเรียบร้อย บ้านจะไม่เงียบไม่เหงา บ้านนั้นก็จะมีเจ้าหนุ่มมานั่งคุยกับสาวเจ้าอยู่ทุกวัน การคุยนั้นก็มิได้ห่างสายตาจากบิดามารดาผู้ปกครอง

บางบ้านไม่มีแสงนีออนก็จุดตะเกียง จุดเทียน บรรยากาศเย็นๆ เสียงหิ่งห้อย แสงไฟที่พลิ้วไปตามลมวับๆแป๊บๆ กระทบกับหน้าสาวน้อยนั้น ทำให้ประหนึ่งหนุ่มเจ้าได้มานั่งต่อหน้านางฟ้าก็มิปาน

กว่าจะได้ครองใจสาวก็มิได้อยู่แค่การพูดคุยประจำวันดังว่ามา แต่ต้องผ่านการทดสอบพิสูจน์จากสมาชิกในครอบครัวเสียก่อนว่าทำมาหากินเลี้ยงกันได้หรือไม่

จึงเป็นธรรมเนียมอยู่เองที่หนุ่มน้อยผู้ประสงค์หมายปองสาวนั้นจะต้องไปช่วยการทำไรทำนา ตามแต่บ้านของสาวนั้นจะประกอบอาชีพอะไร

เรื่องความโสดไม่โสด มีพันธะหรือไม่ของทั้งสองไม่มีปัญหา เพราะบ้านอยู่ไกลกันอย่างมากก็ไม่เกินตำบล ไม่เกินคุ้งน้ำ หรือบ้านเหนือบ้านใต้เท่านั้น ซึ่งก็เป็นที่รู้จักมักคุ้นกันพอสมควรระหว่างญาติผู้ใหญ่

ถ้าจะให้ไกลหน่อยก็อาจไปพบรักกันที่ต่างจังหวัด ที่ได้ไปทำไร่อ้อย ไปหักข้าวโพด หรือไปรับจ้างทำเกษตรกรรมต่างถิ่น รวมถึงอาชีพหลายๆอย่างในตัวเมืองหรือกรุงเทพฯ โดยเฉพาะงานก่อสร้าง

การเปลี่ยนคู่ก็ไม่ได้ทำง่ายๆ ถ้าชายหรือหญิงไม่ร้ายเหลือจริงๆ ก็จะทนอยู่กันไปจนแก่จนเฒ่า หรือหย่าล้างก็มีน้อยมาก

นั้นเป็นอดีต ที่จากจะให้ภาพเหล่านั้นหวนคืนมา ซึ่งก็จะเลือนหายไปกับกาลเวลาและอายุไขของผู้ที่ผ่านวันนั้นมาซึ่งก็เหลือเวลาอีกไม่กี่สิบปี

จากวันนั้น ถึงวันนี้ การใช้ชีวิตเปลี่ยนไปจากเกษตรกรรม สู่อุตสาหกรรมและทุนนิยมเต็มรูปแบบ

การดำเนินชีวิต แบบเรียบง่าย มีเวลาสรวญเสเฮฮายามเย็น รับประทานอาหารร่วมกัน อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อแม่ลุก ตายายหลานๆ ซึ่งหาได้ยากยิ่งในยุคปัจจุบัน ที่สมาชิกกระจัดกระจายแยกย้ายกันไปทำมาหากินต่างถิ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสังคมเมือง ถ้าเมืองหลวงกรุงเทพฯแล้วยิ่งไปใหญ่

การพบปะพูดคุยหรือสนิทสนมรู้จักกัน นอกจากที่ทำงานแล้ว ก็จะอาศัยสื่อสารยุคใหม่ ที่ทั้งสองหนุ่มสาวไม่เคยได้พบปะหน้าค่าตากันมาก่อนเลย

ช่องทางนั้นไม่ว่าจะเป็น เว็บไซต์ที่สามารถเขียนหากันได้ทันที หรือมีกล้องส่องให้เห็นซึ่งกันและกัน ที่สะดวกมาก โดยเฉพาะทางโทรศัพท์มือถือ ที่เทคโนโลยี ที่อำนวยความสะดวกให้ได้สื่อความในในกันง่ายขึ้น

การได้อาศัยช่องทางดังกล่าวมา เพื่อเป็นสะพานเชื่อมโยงไปสู่กันร่วมหอลงโรง เป็นคู่สามีภรรยา เป็นการมาไวไปไว แต่ก็มีไม่น้อยที่อยู่กันจนมีลูกไว้สืบพยานรัก

การอาศัยรูปแบบปัจจุบันที่ว่านั้น มีสิ่งที่น่าเป็นห่วงถึงการเปลี่ยนใจเปลี่ยนคู่อยู่ไม่น้อย “มาไวก็อาจไปไว” ด้วยช่องทางเดียวกันนั่นเอง

ไม่ว่าจะพบรักช่องทางไหน สื่อสารใด สถานที่ใดแบบใด แบบโบราณหรือปัจจุบัน หากเริ่มที่ความเห็นใจ ความสงสาร ความรัก ช่วยเหลือเกื้อกูลกันก่อนสิ่งอื่น  ก็น่าจะเป็นนิมิตหมายของความรักที่สดใส

หากว่าเริ่มต้นที่ “ความใคร่” ความเห็นแก่ตัวแก่ได้ ถึงจะพัฒนาเป็นความรัก ก็ยากที่จะเป็นรักที่บริสุทธิ์ได้

เครื่องมือหนึ่งที่จะมาวัดว่า คู่รักที่ได้มาเป็นแบบใด ก็ต้องดูว่าแต่ละคนที่มาอยู่ด้วยกันปฏิบัติธรรม ในธรรมของหน้าที่สามี หน้าที่ภรรยา ตามที่พระพุทธองค์ทรงสอนไว้

หน้าที่สามี

1. ยกย่องให้เกียรติสมกับฐานะที่เป็นภรรยา

2. ไม่ดูหมิ่น 

3. ไม่ประพฤตินอกใจ

4. มอบความเป็นใหญ่ในงานบ้านให้

5. หาเครื่องประดับมาให้เป็นของขวัญตามโอกาส

หน้าที่ภรรยา

1. ยกย่องให้เกียรติสมกับฐานะที่เป็นสามี

2. สงเคราะห์ญาติมิตรทั้งสองฝ่ายด้วยดี

3. ไม่นอกใจสามี

4. รักษาทรัพย์สมบัติที่สามีหาได้มา

5. ขยันไม่เกียจคร้านในงานทั้งปวง

จะพบรักที่ใด เกิดความรักมาแบบใด ไม่สำคัญ สำคัญอยู่ที่แต่ละคนได้ทำหน้าที่สมบูรณ์หรือยัง

เพราะธรรมะคือหน้าที่ หน้าที่คือธรรมะ เป็นการปฏิบัติธรรมซึ่งกันและกัน

แล้วคุณหรือคู่คุณ ณ วันนี้มีธรรมของตนเองมากน้อยเพียงใด ทำหน้าที่ตนแล้วหรือยัง?

////////////////////////////////////////

ศึกษาเกี่ยวกับหน้าที่สามีภรรยาเพิ่มเติมได้ที่

http://www.elib-online.com/doctors45/family_duty001.html 

ภาพนำมาจาก อินเตอร์เน็ต