สะใจไหม...!!! กับการปะทะกันจนเลือดตกยางออก ระหว่างคนรักอุดรธานี กับ พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยอุดรธานี จนต้องถูกหามส่งโรงพยาบาลไปหลายสิบราย

สะใจ...!!! สะใจแน่นอน กับขาบู๊ ไฟเตอร์ ประเภทฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ เพราะคนประเภทนี้มีกำลังกายเหลือเฟือ แต่ไม่มีปัญญาพอจะคิดหาวิธีที่ ที่จะนำพละกำลังดังกล่าวไปใช้ให้เกิดประโยชน์ทางใดทางหนึ่งอย่างสร้างสรรค์ ก็เลยมาระบายๆ ซะบ้างพอได้เห็นเลือดแล้วชื่นใจ ว่างั้นเถอะ

เห็นภาพแล้ว ผมนึกไปถึงโน้น เห็นถึงภาพการกัด การต่อสู่กันของ จิ้งจก ตุ๊กแก แมว ที่กัดกันหูดับตับไหม้เพราะแย่งอาหาร หวงถิ่น แย่งที่อยู่อาศัย นี่ยังไม่รวมถึงสุนัขบ้า ควายบ้า วัวบ้า ช้างบ้า ที่มีแต่จะใช้กำลังเข้าตัดสินศัตรูที่อยู่ต่อหน้า จนเลือดสาด หูแหว่ง หางขาด ตาบอดก็ยังมี ซึ่งสัตว์เหล่านี้จะทำร้ายไม่เว้นแม้แต่เจ้าของ ด้วยสัญชาติของเดรัจฉาน ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี

แต่เอาเถอะพอยอมรับได้ ก็เป็นสัตว์เดรัจฉาน แต่เมื่อมาเกิดกับคนนี้รับได้ยาก เพราะคนย่อมมีจิตใจสูงกว่าสัตว์เดรัจฉาน แต่ทำไมจึงเกิดได้...!!!???

น่าอนาถใจ...!!! แน่นอนมนุษย์ผู้มีปัญญา เห็นภาพเห็นเหตุการณ์ ย่อมเอน็จอนาจใจเป็นที่สุด เมื่อมาเห็นการต่อสู่ระหว่างผู้ที่พยายามใช้ปัญญาใช้เหตุใช้ผล ยึดมั่นในอหิงสา สันติวิธี โดยที่เขามิได้ใช้กำลังไปเพื่อคิดร้ายทำร้ายใคร  แต่ใช้ไปเพื่อแสวงหาความจริง นำความจริงมาให้พิสูจน์  หวังเปลี่ยนไปสู่สภาพสังคมที่ดีกว่า กลับต้องมาพบกับสภาพของการใช้กำลังอย่างไม่สร้างสรรค์ จนเกิดเหตุบานปลายรุนแรง ทำร้ายทำลาย

ถ้าจะว่า “ปรบมือข้างเดียวไม่ดัง” ก็อีกนั่นแหละอีกฝ่ายปรบด้วยปัญญา อีกฝ่ายปรบด้วยความเขลา แล้วอย่างนี้จะดังไพเราะได้อย่างไร ก็ดังได้อย่างที่เห็นในภาพข่าวนั่นแหละ แหลกลาน เละ

หรือภาพที่เห็นกันนั้น กำลังจะฟ้องสังคมว่าใครคือพาล ใครคือบัณฑิต ถึงไม่ฟ้องสังคมก็เริ่มพิจารณาออกแล้วว่าใครคือใคร?

เหตุการณ์ในลักษณะนี้ มิใช่ครั้งแรกที่เกิดขึ้นในช่วงของความขัดแย้งทางความคิดการเมืองที่ผ่านมา และก็จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายอย่างแน่นอน ถ้าต้นเหตุและปัจจัยยังคงอยู่

ต้นเหตุปัจจัยความรุนแรงแต่ละสถานการณ์ของการประท้วงประทะนั้น มาจาก ๒ ประการ คือ สภาพของการกระทำที่ต่ำกว่ามาตรฐาน และ การกระทำของคนที่ต่ำกว่ามาตรฐาน

สภาพที่ต่ำกว่ามาตฐาน... ดูได้จากการปักหลักของกลุ่ม การเคลื่อนที่ การป้องกันกันเองของกลุ่ม การดูแลของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ชัยภูมิที่ตั้งของการชุมนุม ล้วนล่อแหลมและง่ายต่อการเกิดเหตุ ง่ายต่อการกระทบกระทั่งและการฝ่าฝืน

จึงควรที่จะพิจารณาว่า เมื่อเกิดเหตุส่อให้เห็น ว่าอาจนำไปสู่ความรุนแรง เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้ดูแลสถานการณ์ ผู้นำกลุ่ม ต้องร่วมกันรับผิดชอบ ให้เงื่อนไขของสภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวยต่อการเกิดเหตุรุนแรง นั่นคือการยอมที่จะพูดคุยปรึกษาหาทางป้องกันและทางออกร่วมกันอย่างไม่ยึดมั่นในตัวตนมากไป โดยมองเรื่องความปลอดภัยไว้ก่อน

การกระทำที่ต่ำกว่ามาตรฐาน... เป็นการกระทำของคนที่มาร่วมชุมนุม ที่ต่ำกว่ามานฐานของการชุมนุม ไม่มีแนวคิดหลักการ หรือวิธีการแย้งโต้อีกฝ่าย ให้จำนนด้วยเหตุด้วยผล อาจจะมีอยู่บ้างไม่ว่ามากหรือน้อย พอถึงหน้าสิวหน้าขวานกลับเคลิ้มไปกับผู้ชักนำ ที่ต้องการจะนำไปสู่ความรุนแรงท่าเดียว ลักษณะนี้มักจะเป็นประเภท ตั้งธงไว้ก่อนเลยว่า “ลุย...!” วันนี้ลุยแน่ๆ โดยไม่มีเลยในสมองถึงแนวคิดสันติวิธี

ผู้เป็นแกนนำ เจ้าหน้าที่ของกลุ่มต้องคัดสรร คัดกรอง ให้ดีกับผู้ที่จะมาร่วมชุมนุม อย่างพิถีพิถัน เน้นคุณภาพมากกว่าปริมาณมวลชน มวลชนที่พร้อมด้วยคุณภาพนั้น จะยั่งยืนกว่าไร้คุณภาพไร้คุณธรรม

สภาพที่ต่ำกว่ามาตรฐาน การกระทำที่ต่ำกว่ามาตรฐาน  และการหวังชนะด้วยอาวุธมากกว่าด้วยปัญญา...!!!

นั่นแหละคือตัวการ แต่ถ้าผู้นำในสถานการณ์นั้นๆ และเจ้าหน้าที่ตำรวจเจตนาจะให้ทั้งสถาพและสถานการณ์รวมถึงคนที่มาร่วมชุมนุมไร้มาตรฐาน ก็คงจะยิ่งชี้ชัดได้ว่า คุณๆนั่นแหละคือ “ตัวการ”

ตัวการนั้นสำคัญ แต่ที่สำคัญกว่าคือตัวของผู้ที่ร่วมชุมนุมเอง ต้องรู้เท่าทัน ว่าได้ถูกยั่วยุโดยมิตรเทียมหรือไม่ที่จะให้เราเป็นเครื่องมือของความรุนแรง

ทั้งต้องตระหนักด้วยเสมอว่าเราคือมนุษย์ มีจิตใจที่สูงกว่าสัตว์เดรัจฉาน เรามีปัญญามากกว่าจิ้งจก ตุ๊กแก แมว สุนัข เป็นต้น หากคิดได้แบบนี้เนืองๆตลอดการชุมนุม ก็ยากที่ความรุนแรงจะเกิดขึ้นได้

ไม่เถียงว่า “การเมืองต้องมีการแข่งขัน มีแพ้มีชนะ” หากคิดเช่นนี้ ก็ต้องตระหนักด้วยเช่นกันว่า “ชนะด้วยอาวุธ จะสิ้นสุดด้วยความแค้น ใช้ธรรมะชนะแทน จะสุขแสนสบายใจ” พระท่านสอนมา

///////////////////////////////////////

ภาพจาก : ผู้จัดการออนไลน์/ การเผชิญหน้ากันระหว่างพันธมิตรฯ กับกลุ่มต่อต้าน