ข้าศึก...!!!

ข้าศึกสำหรับทหารหาญแล้วก็คือ ผู้ที่คิดร้ายต่อ “ประชาชน ชาติ ศาสนา สถาบันพระมหากษัตริย์ รวมถึงพระบรมวงศษนุวงศ์”

ที่ได้รับการปลูกฝัง นับแต่สมัครเข้าไปเรียนเพื่อเตรียมเป็นทหารหาญจนจบมารับใช้ชาติ เป็นการต่อยอดปลูกฝังอุดมคติเดิม โดยเฉพาะเด็กชาย อย่างเข้มข้น จนซึมซาบซ่านไปในสายเลือดและวิญญาณ อย่างยากจะลบล้างให้จางหาย

ยามศึกเรารบ ยามสงบเราพัฒนา นี้เป็นสิ่งที่ทหารหาญถือเป็นคติยามที่ได้อยู่ในกองทัพในฐานะข้าราชการทหารหาญ

เมื่อยามแก่ ก็ไม่แก่และเก่าไปตามกาลเวลา อุดมคติที่จะกำจัดข้าศึก ก็มิได้ล่วงโรยไปตามสภาพของเนื้อหนังที่เหี่ยวย่นนั้น

แต่กลับแกร่งด้วยสมองที่ประหนึ่งเพชร จิตใจประหนึ่งภูผา

กาลเวลาทำให้ทหารหาญ ที่ผ่านมาได้เห็นข้าศึกอย่างชัดเจน ซึ่งบางครั้งช่วงอายุราชการก็ไม่พอที่จะให้ ทหารแก่ที่จะกลายเป็นทหารเก่าได้สานภารกิจต่อให้ให้บรรลุผล

ความรักความสามัคคี และเชื่อฟังคำสั่งผู้บังคับบัญชา ก็หาได้สิ้นสุดไปตามอายุราชการ

ผู้บังคับบัญชายังอยู่ พี่ยังอยู่ น้องยังอยู่  ทหารหาญไม่เคยลืม “ไม่ฆ่าน้อง ไม่ฟ้องนาย ไม่ขายเพื่อน”

แก่แล้วเก่าแล้ว ตราบใดที่ชีวิตยังไม่สิ้น ภารกิจก็ยังไม่สิ้น จึงจะเห็นเสมอว่าทุกกิจกรรมของประเทศไทย จะไม่เคยที่จะไม่เห็นเหล่าทหารแก่เข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเสมออย่างต่อเนื่อง

แก่แล้ว เก่าแล้ว กิจกรรมใดที่เกี่ยวข้องกับประเทศ เกี่ยวกับความมั่นคงของสถาบันหลักแล้ว จะมีทหารหาญเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยทุกๆ กิจกรรม

ทั้งในรูปแบบของความฮึกเหิม แนวทางรุก แนวทางรับ และการให้สติ หรือมาในรูปแบบที่มองไม่เห็น

พล.ต. จำลอง ศรีเมือง ที่พยายามเล่นทั้งบทนอกการเมือง และบทในการเมือง  หรือข่าวที่ผ่านมาจะเห็นได้ว่าเมื่อเกิดภาวะวิกฤติใด ที่จะกระทบกับสถาบันหลักแล้ว ทหารหาญแล้วไม่รีรอที่จะออกมาปกป้อง

บางครั้งก็ดูเหมือนว่า “บ้าหรือเปล่า” เปล่าหรอกครับ“ไม่ได้บ้า” แต่เป็นการประสานการอย่างดี ทั้งสูงทั้งต่ำ ทั้งใหม่ ทั้งเก่า ทั้งหนุ่ม และทั้งแก่ แบ่งแยกหน้าที่กันแสดงไปตามถนัด หลากหลายแนวทางวิธี

บ่อยครั้งทหารหาญแก่ๆเก่าๆ เหล่านั้นก็ถูกมองว่ากระหายอำนาจ ซึ่งแม้อยากจะตอบ ก็ตอบไม่ได้ว่าทำไมถึงต้องทำอย่างนั้น คงมีแต่เก็บไว้ลึกๆ จนบางเรื่องก็ได้เลือนหายและสิ้นไปกับลมหายใจของพวกเขา

โดยให้ความอยู่รอดของ ประชาชน ชาติ ศาสนา และสถาบันพระมหากษัตริย์ รวมถึงพระบรมวงษนุวงศ์ เป็นคำตอบ แต่คำตอบนั้นก็น้อยนักที่หลายคนในประเทศไทยจะเข้าใจ ที่น่าน้อยใจไปกว่านั้นก็กล่าวหาว่าคำตอบนี้นั้น เป็นเพียง “คำแก้ตัวเพื่อสนองความอยากที่ไม่สิ้นสุด”

เราคงได้เห็นทหารหาญเก่าๆ ทหารหาญแก่ๆ หลังเกษียณ ได้กลับไปทำสวน เข้าวัดฟังธรรม เลี้ยงหลาน เลี้ยงแมว เลี้ยงสุนัข ไปวันๆ  

หากทหารหาญเหล่านั้นไม่มีสิ่งบอกเหตุว่าสิ่งที่เขาเป็นห่วงนั้นจะถูกก้าวล่วงและทำลาย  วันนั้นเขาจะได้พักผ่อนได้สมใจตามที่กฎหมายต้องการ ในช่วงชีวิตที่เหลือหลังรับราชการ

ทหารหาญ หูไว ตาไว และสมองไว ไวต่อสิ่งที่เป็นอันตรายต่อ  “ประชาชน ชาติ ศาสนา สถาบันพระมหากษัตริย์ รวมถึงพระบรมวงศษนุวงศ์”

วันนี้จึงได้เห็นทั้ง พลตรี จำลอง  ศรีเมือง และ พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ รวมอีกมากมายหลายท่านไม่วางมือ ทหารหาญแม้จะไม่ยอมแพ้ แต่ถ้าผู้บังคับบัญชาสั่งถอยก็ต้องถอย

แต่วันนี้ทั้งผู้บังคับบัญชาก็ไม่สั่งถอย...!!!

เหนือสิ่งอื่นใดแม้แต่ผู้บังคับบัญชาสั่งถอย แต่หากว่า “มโนธรรมสำนึกที่เหนือกว่าคำสั่งนั้นยังอยู่อย่างสมบูรณ์” ทหารหาญเหล่านั้นก็ไม่ถอย”

สถานการณ์ของประเทศไทยเราขณะนี้ ยาก...ยากที่ทหารหาญจะถอย  มีแต่จะประสานมือร่วมรักสามัคคีทั้งทหารหาญน้อย ทหารหาญหนุ่ม ทหารหาญแก่อย่างเหนียวแน่นยิ่งกว่า

เพราะวันนี้ และวันพรุ่งนี้ สิ่งที่จะเกิดนั้น จะรุ่นแรงเสียกว่าช่วง ใกล้และระหว่าง พุทธศักราช ๒๔๗๕ เสียอีก...!!!

///////////////////////////////////////

ภาพ : อินเทอร์เน็ต