พลันก็ได้ยินเสียงคุณยาย บ้านตรงข้ามที่เป็นร้านขายของชำ ร้องลั่นบ้านพร้อมกันตะโกนไล่ “ออกไปๆๆ ฮ่วยมาแต๋ใด๋นี่” แกออกสำเนียงไล่เป็นภาษาทางบ้านเดิม

ผมมองผ่านหน้าต่างไปก็ไม่เห็นมีเหตุอะไรที่จะน่าเป็นห่วงยาย เพราะเห็นเหมือนแกเป็นฝ่าย รุกมากกว่า จึงได้เดินออกไปดูช้าๆ

ทำให้รู้ว่าสิ่งที่แกไล่เมื่อตะกี้นี้ คือเจ้าหมาสีดี รุ่นหนุ่ม กำลังดื้อ วิ่งไปวิ่งมา เมื่อกี้นี้วิ่งเข้าบ้านยาย ทำให้ยายแกตกใจ เพราะไม่เคยเห็นเจ้านี่วิ่งมาซักครั้ง และคงกลัวจะไปลื้อขนมด้วย

หลังจากไล่ออกมา เป็นเวลาเดียวกับที่ผมเดินออกไปดู เจ้าหมาหนุ่มน้อยก็ยังวิ่งไปวิ่งมาด้วยความดีใจ เหมือนไม่เคยออกมาวิ่ง

พอเห็นผมเท่านั้นแหละ ก็วิ่งมาหา ดีว่าผมปิดประตู้รั้วบ้านไว้ เขาก็ทำได้แค่แหงนหน้าหอบแฮกๆ ทำลิ้นห้อยน้ำลายยืด

ผมสังเกตดูที่คอของเจ้าหมาหนุ่มน้อยสีดำ เห็นมีรองเท้าแตะไม่รู้ว่าข้างซ้ายหรือขวา แขวนคอไว้ ห้อยไปห้อยมาขณะวิ่ง

พอผมเดินไปดูใกล้ๆ ก็ทำเชื่องวิ่งมาหา ทำให้ผมเห็นถนัดว่า รองเท้านั้นถูกกัดขาดแหว่งไปเยอะ คงไม่ใช่ใครแน่ เป็นผลงานของเขานั่นแหละผมว่า

ขณะที่เจ้าหมาหนุ่มน้อยตนนี้กำลังวิ่งไปวิ่งวิ่งมา บางช่วงก็ก้มไปกัดรองเท้าที่คอตนเอง ผมก็ถามยายว่า “ยายทำไมเขาเอารองเท้ามาแขวนคอล่ะ” ยายตอบโดยไม่คิด ชัดเจนว่า “จัก บ่ฮู้” (หมายถึงไม่รู้เหมือนกัน)

แต่ยายก็ให้ข้อมูลเพิ่มเติมกับผมพอสรุปได้ว่า เมื่อครู่นี่เจ้าหมานี้ ออกมาวิ่งเล่นกับหมาตัวอื่นๆข้างบ้าน แต่ว่าเจ้าของตัวอื่นๆนั้น พาเข้าบ้านไป เพราะกำลังจะมืด แต่เจ้านี่ไม่ยอมกลับบ้านยังคงวิ่งไปวิ่งมา พยายามดมโน้นนี่  แต่ก็ไม่เห็นกัดอะไร

ยังทำเหมือนหมายิ้มอีกตางหาก เคยเห็นนะครับหมายิ้ม

คุณยายให้ข้อมูลต่อว่า ปกติเจ้าของเขาจะขังเจ้านี่ไว้ในบ้านตลอดทั้งวันตั้งแต่เช้า จนกลับจากทำงาน จึงไม่ค่อยได้ออกมาวิ่งเล่น พอออกมาคงดีใจ

ขณะนั้น ผมก็เห็นเจ้าของ ซึ่งก็คือเพื่อนบ้านผมนั่นเอง ที่ไม่ค่อยได้คุยกัน เพราะเขาขยันทำงาน ออกเช้า กลับก็มืดแล้ว คงเป็นเพราะมีตำแหน่งเป็นถึงผู้บริหารของที่ทำงาน

เหตุนี้นี่เองที่ทำให้เกือบทุกๆวัน ผมจะได้ยินเสียงหมาหอน เห่า ด้วยเสียงเหมือนเรียกร้องอย่างน่าสงสาร ก่อนนั้นก็ไม่ได้เดินไปดู  คิดว่าเป็นหมาแถวบ้านที่เห็นวิ่งหยอกกันไปมา ไม่ได้คิดว่าเป็นเจ้าหมาหนุ่มน้อยสีดำนี้

เจ้าของกำลังจะเข้ามาจับ ก็ไม่ยอมให้จับ วิ่งหนี และวิ่งมาหาผม พอเจ้าของเข้ามาใกล้ๆ ก็วิ่งไปไกลอีก แล้วหันมายิ้ม เหมือนเยอะเย้ย ว่านี่ๆ เจ้านายครับ วันนี้ผมไม่เข้าบ้านง่ายๆหรอก เพราะพรุ่งนี้ผมก็โดนขังอีก อิๆๆ

ผมพยายามพูดเกลี้ยกล่อมหมาไม่สำเร็จจึงเดินเข้ามาในบ้าน แต่ก็เก็บความสงสัยมาว่า “รองเท้าแตะ” ที่แขวนคออยู่นั้น ทำไมถึงโดนแขวนด้วยรองเท้าแตะ ถ้าจะว่าเจ้าของไม่มีเงินซื้อมีราคาก็คงไม่ใช่

หรือว่าเป็นรองเท้าที่เจ้าหมาหนุ่มนี้กัดของเจ้าของจนขาดกระจุย เลยทำโทษเอาที่กัดนั่นแหละมาแขวนคอซะ อยากกัดก็กัดไปให้เกลี้ยง

และหรือว่าเขาหามาให้มันกัด เพราะจะได้ไม่ไปกัดอย่างอื่น ที่เป็นหมากำลังมันเขี้ยว  เป็นธรรมดาของหมา และปากของหมา

คิดไปคิดมาก็มานึกย้อนว่า นี่กระมังปากหมา…!!!  บางตัวก็ใช้ปากไปกัดผู้อื่น ไม่เว้นแม้แต่เจ้าของ  บางรายถึงกับต้องสูญเสียชีวิต

นั่นก็เป็นเพราะนิสัยเดรัจฉาน ที่ไม่สามารถแยกแยะชั่วดีได้ตลอดเวลา จึงไม่น่าไว้ใจ ดังคำว่า “สัตว์หน้าขน คนหน้าเนื้อ” อย่าด่วนไว้ใจเชียว

แต่สำหรับเจ้าหมาหนุ่มน้อยตัวนี้ ผมขอยกเว้นไว้ตัวหนึ่งก็แล้วกัน ถ้าแม้นมันเขี้ยวอยากกัด ก็ไม่เคยไปกัดใคร แต่พอใจกับการกัดรองเท้าแนะที่แควนคออยู่ อย่างมีความสุข

มันคงไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่มันทำนั้นดีแล้ว ที่ไม่ไปกัดใครจะได้ไม่ไปสร้างความเดือดร้อนให้ใคร  ถ้ารู้ก็คงผิดธรรมชาติหมา และจะยกให้เป็นหมาตัวประเสริฐเลย

ถ้านักการเมืองบ้านเรา พยายามใช้ความคิด ก่อนจะพูดด้วยปาก คือ “คิดก่อนพูด” ก็น่าจะทำให้เกิดความสุข ความปรองดองในบ้านเมืองไม่ยาก

ถ้าคันปากคันฟันอยากจะพูด อยากจะด่าใคร ในสิ่งที่พิจารณาแล้วว่าผู้ฟังไม่อภิรมย์ ก็หาอะไรส่วนตัวมากัดมาวิจารณ์ หน้ากระจกจะดีกว่านะ คิดอย่างผมไหม

ลองทำดูนะครับ ผมว่าไม่น่าจะยาก เกินความสามารถของ “คน” อย่างแน่นอน ถ้าทำได้จะขยับให้เป็น “มนุษย์” ครับ

ก็ “ปาก” เรานั้น “ปากคน” หรือ “ปากมนุษย์” ไม่ใช่ “ปากหมา” ซะหน่อย...!!!

///////////////////////////

ภาพ : อินเทอร์เน็ต