อะไรเอ่ย .. หนาว หนาว หนาว แห้งแล้วเปียก เปียกแล้วก็แห้ง .. ไม่ต้องคิดนาน .. ก็พี่น้องพันธมิตรไงคะ

     ตั้งแต่เมื่อวาน เหตุการณ์ฝนถล่มกรุง มันทำให้ฉันได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่าง .. คนที่ไม่เคยรู้จัก ไม่เคยพบเจอ แต่กลับรู้สึกเหมือนคบหากันมานาน .. คอยช่วยเหลือกัน ห่วงใย ใส่ใจ ถามไถ่ .. ช่วยกันทำงานอย่างไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย

     วันนี้ ฉันดีใจ ที่ตัวเองมายืนอยู่ตรงนี้ .. ฉันจะยิ้มทุกครั้งที่นึกถึงมัน .. ถึงแม้ว่าเหตุการณ์บ้านเมืองก็ยังวุ่นวาย .. ถึงแม้ว่าใคร ๆ หลายคนก็ยังตราหน้าว่า "สร้างความเดือดร้อนให้บ้านเมือง" .. แต่ ณ วันนี้  ฉันเหนื่อย อย่างมีความสุข  (ก็ได้แต่หวังว่าวันนึง ใครหลาย ๆ คนจะเข้าใจ)

     เมื่อคืนตัวร้อน ๆ เหมือนจะมีไข้ .. พออาจารย์สมเกียรติมา โอ้โห ไม่น่าเชื่อ ไข้หายเป็นปลิดทิ้ง ฮ่าฮ่า (ก็หนูรออาจารย์มาสองคืนแล้วอ่ะค่ะ เบี้ยวหนูแล้วไปโคราช แต่ไม่เป็นไรค่ะ กลับมาละ)

     ขอบคุณพี่น้องทุกคน ที่มาช่วยกันในวันนี้

     ขอบคุณคุณยาย (จากขอนแก่น) สำหรับยาพารา ที่หนูไม่ได้ร้องขอ

     ขอบคุณคุณพี่ผู้ชายเสื้อสีเหลือง สำหรับร่มที่เอามากางให้หนู

     ขอบคุณพี่เจี๊ยบ สำหรับกาแฟ ที่ใส่ความหวังดีมาอย่างเต็มเปี่ยม (เอ่อ แต่พี่คะ หนูไม่ทานกาแฟค่ะ)

     เอาเป็นว่า ดีใจ และไม่เสียใจที่รักเธอค่ะ "พันธมิตร"