“ ผมกำลังจะไปหากาแฟกิน   แม่จะเอาบ้างไหมครับ ”   หมออานะเดินแวะเข้ามาถามแม่ในห้องนั่งเล่น    แล้วเดินเลยไปก้มลงเอามือแตะหน้าผากไข่หวานไปด้วย    เหมือจะดูว่ามีไข้หรือเปล่า 

                “ไม่ล่ะลูก    ขอบใจจ้ะ    เล็กไปชงของตัวเองเถอะลูก ”

                “ ไข่หวานอยากกินไมโลไหม ”    เขาอดก้มลงมาถามไม่ได้  

                “ ไข่หวานอยากกินนิดเดียวแค่นี้ค่ะ ”  

                แทนที่จะตอบสั้นๆแบบธรรมดาอย่างที่คนทั่วไปเขาทำกัน  ว่าอยากกินหรือไม่   เด็กหญิงกลับเอานิ้วโป้งป้อมๆกดลงที่ปลายนิ้วชี้เล็กๆ    ทำท่าให้หมออานะดูว่านิดเดียวจริงๆ  

                “ เรื่องมากจริงนะเรา ”      ชายหนุ่มเอามือวางบนศีรษะเล็กๆ    จับโยกไปมาเบาๆ  “ ไป  ไปด้วยกัน   ไปดูสิว่า   ไอ้นิดเดียวแค่นี้ของเราน่ะ    มันแค่ไหนกัน     ชงให้ไม่ถูกหรอก ”

                ชายหนุ่มตัวโตจูงมือเด็กหญิงตัวน้อยเดินหายกันเข้าไปในครัว      สักพักวารีก็ได้ยินเสียงลูกชายเอะอะเด็กหญิงเพื่อนบ้าน     จึงลุกขึ้นไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นในครัว  

                “ เฮ้ยไข่หวาน !   ใส่เข้าไปได้ยังไงตั้งเยอะแยะขนาดนั้น ”     หมออานะโวยวายขณะที่ดึงเอากระป๋องนมข้นหวานคืนมาจากมือป้อมๆ  “ ไมโลนิดเดียวแค่นี้เอง   โอ้โห !  เล่นใส่นมข้นหวานเข้าไปครึ่งกระป๋องได้มั้งเนี่ย    เดี๋ยวเถอะ   เดี๋ยวได้เปลี่ยนชื่อไปเป็นยายเบาหวานแทนหรอก   อ๋อ…เพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่า   ไอ้อยากกินนิดเดียวแค่นี้ที่ว่าเมื่อกี๊น่ะ   หมายถึงหยั่งงี้นี่เอง   ใส่ไมโลนิดเดียว    แต่ล่อนมข้นหวานซะเพียบแทน ”   

                หมอหนุ่มบ่นต่ออีกยืดยาว    ก่อนที่จะเทไมโลทั้งแก้วทิ้งลงอ่างล้างจานไป   ขณะที่เด็กหญิงยืนแหงนหน้าขึ้นมองหน้าเขาและทำตาปริบๆ  

                วารีกำลังยืนยิ้มพิงประตูครัวดูอยู่  ดูไม่ออก  ไม่แน่ว่าไข่หวานกำลังเสียดายไมโลแก้วนั้น   หรือว่ากำลังเสียใจที่โดนหมออานะดุเอา  

                “ ไข่หวานเป็นเด็กผู้หญิงนะลูก ”   แม่เดินเข้าไปในครัว   พูดยิ้มๆกับลูกชายว่า    “   เมื่อกี้ที่เล็กพูดกับไข่หวาน     เล็กพูดกับแกเหมือนแกเป็นเด็กผู้ชายเลยนะจ๊ะ ”                

                ลูกชายยิ้มเจื่อนๆกับแม่ 

                “ มันลืมตัวไปหน่อยครับแม่ ”   แล้วก็พูดเหมือนบ่นต่อ   “ กินเข้าไปได้ยังไงหวานซะขนาดนั้น   เดี๋ยวผมคงต้องคุยกับน้านวลแล้ว  ปล่อยให้เด็กติดหวานขนาดนั้นมันไม่ดีกับสุขภาพหรอกครับ    เดี๋ยวหมอจะชงให้ไข่หวานใหม่นะจ๊ะ ”   เขาหันไปพูดกับเด็กหญิงด้วยเสียงอ่อนลงกว่าเมื่อครู่มากเหมือนสำนึกผิด  

                ว่าแล้วก็ลงมือชงไมโลแก้วใหม่ทันที    พอชงเสร็จเขาใช้ช้อนตักชิม    และพยักหน้ากับตัวเองอย่างพอใจ     ก่อนที่จะส่งถ้วยไมโลยื่นให้เด็กหญิง

                “ ไม่อร่อย !    ไข่หวานไม่ชอบ ”       เด็กหญิงทำเสียงและทำหน้าเหยเกยืนยันความไม่อร่อย เมื่อชิมไมโลแก้วใหม่เข้าไปเพียงคำแรก    

                เด็กหญิงยังนึกเสียดายไมโลแก้วที่ถูกเททิ้งไปไม่หาย   ไมโลแก้วก่อนหน้านี้ช่างหวานมันถูกใจเด็กน้อยเสียเหลือเกิน   หมออานะคงไม่รู้หรอกว่า    เมื่ออยู่กับพ่อแม่ไข่หวานได้กินไมโลหวานๆอย่างที่ชอบบ่อยๆ    แต่พอมาอยู่กับย่านวลผู้ดูแลใส่ใจกับสุขภาพ       เลยพลอยทำให้อดกินหวานตามไปด้วย     เด็กหญิงจึงนึกว่าวันนี้จะได้มีโอกาสกินไมโลหวานๆอย่างที่ตัวชอบได้ที่นี่    แต่แล้วก็ต้องผิดหวัง

                “ ใส่นมข้นเพิ่มให้แกอีกนิดเถอะเล็ก   แกเคยกินของแกอย่างนั้น   อยู่ดีๆจะไปลดฮวบฮาบไม่ได้หรอกลูก   ค่อยๆลดลงทีละน้อยดีกว่านะลูก ”   วารีพูดอย่างเข้าใจเด็ก    และประนีประนอมให้ทั้งสองฝ่าย

                กว่าไข่หวานจะจบสิ้นการกินไมโลแก้วนั้น    ก็ได้เวลาย่ามารับกลับบ้านพอดี

                หมออานะถอนใจอย่างโล่งอก   ขณะปิดประตูรั้วหลังจากที่ส่งย่าหลานเสร็จแล้ว   วารีก็เดินตามออกมาส่งด้วย     แม่หัวเราะเบาๆขำที่เห็นลูกชายทำท่าโล่งอก

                “ สงสารแกเถอะลูก     เด็กบ้านแตกน่าสงสารออก    เล็กนึกว่าสงเคราะห์เด็กเอาบุญเถอะนะลูกนะ   ผลบุญกุศลอาจจะตอบแทนเล็ก   ตอนที่เล็กมีลูกก็ได้นะจ๊ะ  ทำให้เล็กมีลูกที่เป็นเด็กดี  น่ารัก     น่าเอ็นดูเหมือนไข่หวานยังไงล่ะลูก ”

                “ แต่ผมว่า    ผมจะตายซะก่อนน่ะสิครับแม่  ”    ชายหนุ่มพูดพร้อมกับส่ายหน้ายิ้มๆ            

                แม่รู้ดีว่าลึกๆแล้ว    ลูกชายก็คงชักจะเอ็นดูเด็กคนนี้เข้าให้แล้วเหมือนกัน   ถึงปากจะบ่นว่าก็ตามที