เช้านี้   หมออานะมาเยี่ยมคนไข้ตามปกติ   และตั้งใจมาแวะห้องคนไข้ที่ชื่อทีปนีเป็นห้องสุดท้าย

                “ หมอให้ไข่หวานออกจากโรงพยาบาลได้แล้วนะวันนี้ ”   เขาบอกกับหญิงสาวหลังจากที่ได้พูดคุยสอบถามอาการ   และตรวจดูอีกครั้งแล้ว    ตอนนี้หน้าตาของคนไข้ดูมีเลือดฝาดขึ้นมาก     

                ทีปนีรู้สึกอายที่ถูกหมออานะเรียกว่า ‘ไข่หวาน’  ต่อหน้าเพื่อนร่วมงานหลายคนที่พากันยกโขยงมาเยี่ยมและกำลังนั่งอยู่ในห้องนั้นด้วย   พวกเพื่อนๆพี่ๆพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่   ขำไปตามๆกัน   เมื่อได้ยินที่หมออานะเรียกทีปนี       แต่หมออานะไม่ทันได้สังเกตเห็น     และทีปนีก็ไม่รู้ว่าจะบอกเขายังไงดีว่า   ไม่ให้เรียกตนด้วยชื่อสมัยที่เป็นเด็กเล็กๆต่อหน้าเพื่อนๆอีก    ทั้งที่ก็พยายามไกด์ให้แล้ว   โดยใช้คำแทนตัวว่า ‘ หวาน ’  เฉยๆ    แต่ดูเหมือนว่าหมออานะไม่สนใจจะรับมุข

                “ แต่ถ้าเป็นไปได้  ไข่หวานควรจะนอนพักอยู่กับบ้านอีกสักวันสองวันก็ดีนะ   อย่าเพิ่งรีบกลับไปทำงานเลย ”   เขาหยุดพูดนิดหนึ่ง  แล้วมองหน้าคนไข้   ก่อนจะพูดต่อไปว่า   “ เอ่อ   หรือว่าไข่หวานยังเรียนอยู่    หมอก็ลืมถามไปเมื่อวานนี้ ”

                “ หวานทำงานแล้วค่ะ ”  อยากจะรีบพูดต่อให้ด้วยว่า   ‘ หวานโตเป็นผู้ใหญ่แล้วค่ะ    ไม่ใช่เด็กหญิงไข่หวานอีกต่อไปแล้ว ’    แต่ก็ได้แค่คิด   ไม่ได้พูดออกมา

                “ อ๋อ…เหรอ   งั้นขอเจ้านายอยู่บ้านนอนพักฟื้นเอาแรงอีกสักวันเถอะนะ   ไข่หวานต้องการใบรับรองแพทย์ไหมล่ะ    หมอจะเขียนให้ ”

                “ ไม่ต้องหรอกฮ่ะ ”   เจ๊สุได้จังหวะพูดแทรกขึ้นมาทันที   

                หนุ่มใหญ่ชายตามองหน้าหมอด้วยนัยน์ตาหวานหยด    จนเขารู้สึกขนลุกซู่    ที่ถูกผู้ชายตัวโตๆเหมือนกันส่งสายตาชนิดนี้ให้

                “ พี่สุวิทย์ค่ะ   เจ้านายของหวานเองค่ะคุณหมอ ”  ลูกน้องจำต้องแนะนำ    เพราะอ่านสายตาขอร้องแกมบังคับที่เจ้านายหันมามองออก

                “ ยินดีที่ได้รู้จักกับคุณหมอฮ่ะ   แหม…คุณหมอใจดี๊ใจดี   แถมเป็นคนน่ารักอีกต่างหาก ” 

                หมออานะรู้สึกงง  ไม่เข้าใจว่าตนไปแสดงความใจดี   และน่ารักให้กระเทยร่างยักษ์นี่ประจักษ์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน   แต่เขาก็ได้ผงกก้มศีรษะรับและยิ้มน้อยๆให้อย่างสุภาพ   โดยไม่ต่อความยาวสาวความยืดให้มากความกันต่อไป

                ทีปนีรู้ได้ในทันทีว่า   เรื่องในวัยเด็กของตนที่ได้เล่าให้แต๋งฟังคงเป็นเรื่องเล่าเช้านี้   แพร่กันไปทั่วทั้งกองบอกอแน่แล้ว  

                “ กลับบ้านไปแล้ว   หนูต้องคอยดูแลตัวเองด้วยล่ะไข่หวาน  ช่วงนี้จะกินอะไรก็ระวังหน่อยแล้วกันนะ ”   เสียงของหมออานะพูดกับทีปนีอย่างหมอสั่งคนไข้  “ แล้วถ้ามีเวลาว่างก็แวะไปหาคุณยายวารีบ้างนะไข่หวาน   คุณยายต้องดีใจมากแน่ๆเลยถ้าได้เจอไข่หวานอีก ”   ตอนท้ายนี้    เขาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองอย่างที่พูดกับไข่หวาน

                “ ค่ะ   หวานก็อยากจะไปเยี่ยมคุณยายวารีนะคะ   แต่ไม่ทราบจะไปเยี่ยมท่านได้ที่ไหน ”  คนป่วยตอบยิ้มๆ    อยากจะถามถึงคุณยายวารีเหมือนกัน   แต่ก็ดูจะไม่สะดวก   ยังไม่เคยมีเวลาได้คุยกันยาวๆสักที     เพราะทุกครั้งที่หมออานะเข้ามาดูอาการ   พยาบาลที่เข้ามาด้วยกันจะคอยสะกิดเตือนถ้าเขาคุยกับคนไข้นานเกินไป    ทีปนีรู้ว่าหมออานะยังอยู่ในเวลางานที่มีคนไข้อื่นรออยู่อีกมาก     หญิงสาวจึงเกิดความเกรงใจไม่กล้าชวนเขาคุยและถามถึงคุณยายวารี   ทั้งที่คิดถึงและอยากจะรู้เกี่ยวกับท่านมาก

                “ อืม…ขอโทษที   หมอลืมไปว่าไข่หวานขาดการติดต่อกับแม่หมอมานานแล้ว    ตอนนี้ท่านย้ายกลับมาอยู่เมืองไทยแล้วนะ  พี่เขยหมอออกจากราชการแล้ว   ครอบครัวพี่อรกลับมาอยู่เมืองไทยถาวรแล้วด้วย    ตอนนี้แม่ก็ยังอยู่กับพี่อร  แต่ไม่ได้อยู่ที่กรุงเทพหรอกนะ  ครอบครัวพี่อรย้ายไปอยู่สุพรรณ   เดี๋ยวนะ…”   เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าบนอกเสื้อเชิร์ตที่อยู่ใต้เสื้อกาวน์อีกที    แล้วหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆติดมือออกมาด้วยแผ่นหนึ่ง    ยื่นส่งให้ทีปนี  “ นี่...นามบัตรหมอ   มีเบอร์มือถือหมออยู่ในนี้ด้วย     เบอร์ของไข่หวานเป็นไปตามที่กรอกไว้ในทะเบียนคนไข้ใช่ไหม ” 

                “ ค่ะ ”     หญิงสาวตอบขณะที่เอื้อมมือไปรับนามบัตรมาจากมือเขา

                “ เอาเป็นว่าแล้วเราค่อยคุยกัน   นัดวันกันอีกทีนะ   แล้วหมอจะพาไข่หวานไปเยี่ยมคุณยายที่บ้านเองดีกว่า ”

                หมอยิ้มให้กับคนไข้    แล้วหันไปก้มศีรษะน้อยๆให้เจ้านายกับเพื่อนคนไข้อีกสามสี่คนในห้องนั้นเป็นเชิงขอตัว     ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

                “ ต๊าย !    นี่ถ้าไม่มาเยี่ยมหล่อนเช้านี้      เจ๊ต้องเสียดายไปจนตายแน่ๆเลย ”  

                สุวิทย์ออกท่าออกทางวี้ดว้ายกระตู้วู้เต็มที่     ทันทีเมื่อหมอกับพยาบาลลับกายออกไปจากห้องนั้นแล้ว

                “ เสียดายอะไรเจ๊ ”   เก้งแกล้งถามทั้งที่รู้ดี     ดูจากประกายตาเป็นมันของเจ้านายก็รู้แล้ว

                “ ก็เสียดายที่ไม่ได้เจอกับหมออานะนั่นสิยะ ”   สุวิทย์ทำตาปรอย  พูดเสียงอ่อนเสียงหวานเมื่อออกชื่อหมออานะ   “ แหม  คนอะไร….ดูดี   ภูมิฐานสมวัย    สเป็คเจ๊เลยนะเนี่ย ” 

                “ หนูว่าสเป็คเจ๊นี่มันออกจะกว้างขวางไปหน่อยแล้วนะเจ๊นะ ”   พิมลแย้งขึ้นเล่นๆ 

                หล่อนเป็นลูกพี่ลูกน้องที่ทำหน้าที่เป็นเลขา   ดูแลทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวให้สุวิทย์มานานหลายปี   จนสนิทสนมรู้ใจกันดี 

                “ วันก่อน   เจอคุณเอกชาติ  แกตัวเล็กๆ   บางๆอ้อนแอ้น  สำอางหน้าสวย  ยิ้มหวานเหมือนพระเอกลิเก   เจ๊ก็กรี๊ดสลบว่าเป็นสเป็คเจ๊   พอวันนี้มาเจอหมอคนนี้เข้า   เจ๊ก็ว่าสเป็คเจ๊อีกแล้ว ”

                “ โห !   ใจคอเจ๊จะกวาดหมด   ไม่เหลือให้แม่พวกนี้เอาไว้เชยชมบ้างเลยหรือเจ๊ ”  เก้งร่วมผสมโรงด้วยทันทีเมื่อมีโอกาส  

                มีแต่เก้งกับพิมลเพียงสองคนเท่านั้น   ที่กล้าเล่นกับเจ๊สุแรงๆ   ซึ่งๆหน้า   เพราะอาวุโสค่อยไล่กันหน่อย    และทำงานอยู่ด้วยกันมานานปี  

                “ แกก็ว่าไป   ไอ้เก้ง ”   เสียงเจ้านายเริ่มส่อแววอารมณ์เสียที่ถูกขัดคอ   “ ถึงฉันจะเหลือไว้ให้แม่พวกนี้… ”  คนพูดปรายหางตามองเหล่าบรรดาหญิงแท้ ที่นั่งเรียงหน้าสลอนกันอยู่ในห้องรวมทั้งทีปนีที่อยู่บนเตียงคนไข้ด้วย   “… มันก็ไม่คู่ควรกับเขาหรอกย่ะ   แต่ละคนปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมกันเล้ย     มันคนละชั้นกันย่ะ   วัยขนาดนี้แล้ว… ”  พูดพร้อมกับชายตาหวานไปยังทิศทางที่หมออานะยืนอยู่เมื่อครู่  และทำท่าเหมือนว่าเขายังยืนอยู่ตรงนั้น “…มันต้องกับเจ๊สิ….ถึงจะค่อยเหมาะสมกันหน่อย   ค่อยสมน้ำสมเนื้อกัน ”

                “ แต่ผมว่า…”      

                “  เจ๊ขา…เจ๊ช่วยเอาหวานออกจากโรงพยาบาลก่อนเถอะค่ะ ”    คนไข้ร้องขึ้นเสียงอ่อยๆ  รีบเข้าระงับข้อพิพาท     ก่อนที่มันจะยืดเยื้อเรื้อรังไปกว่านี้  

                นิสัยตื่นเช้าของทีปนีที่เป็นมาตั้งแต่เด็กเพราะชอบตื่นมาคุยกับนก    ติดมาจนถึงเดี๋ยวนี้   วันนี้หญิงสาวตั้งใจว่าจะพักผ่อนอยู่กับบ้านตามที่หมออานะแนะนำ       แต่ทนนอนอยู่บนเตียงได้ไม่นานก็ลุกขึ้นมาจัดบ้าน     ทั้งที่ภายในบ้านก็ค่อนข้างจะเรียบร้อยเพราะมีเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น   มันจึงโล่งโปร่ง   ออกจะโล่งเกินไปด้วยซ้ำ   คงเป็นเหมือนกับใจเจ้าของบ้านที่โล่งโหวงลึกอยู่ตรงกลาง   ให้ความหนาวเหน็บแทรกซึมเข้ามาได้ในยามที่เจ้าตัวเผลอไผลอ่อนแอ     แต่บุคลิกภาพภายนอกที่ร่าเริงแจ่มใสกลับช่วยปกปิดริ้วรอยตรงนี้ได้อย่างมิดชิด    จนไม่มีใครรู้นอกจากคนที่สนิทกันจริงๆ

                ตกบ่ายทนเหงาอยู่กับบ้านเฉยๆไม่ไหว    หญิงสาวจึงแต่งตัวออกไปทำงาน    ที่ทำงานถึงแม้ว่าจะวุ่นวาย    แต่ก็เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและมีความไออุ่นจากผู้คนรอบข้างให้สัมผัสได้บ้าง                                    

                “ ต๊าย !  ยายหวาน    นี่หล่อนลุกมาทำงานทำไมกันยะ    แหม   นี่ถ้าหมออานะรู้เข้า    เขาคงได้หาว่าเจ๊เป็นเจ้านายใจยักษ์    ไม่ยอมให้หล่อนลาป่วย ”                 เจ๊สุส่งเสียงแหลมสูงทักผู้ช่วยทันทีที่เห็นหน้ากัน

                “ อยู่บ้านมันเบื่อน่ะค่ะ    คิดถึงเจ๊ด้วย    เลยมาทำงานดีกว่า ”   ทีปนีตอบเจ้านายแล้วลงมือจับเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาดู  

                งานที่กองสุมอยู่บนโต๊ะทำให้หญิงสาวคิดว่าตนตัดสินใจถูกแล้วที่มาทำงาน    ช่วงนี้งานประดังเข้ามาเต็มที่    ทั้งงานที่มีอยู่เดิมและงานที่เจ้านายกำลังจะออกนิตยสารฉบับใหม่เร็วๆนี้อีกด้วย     แต่ทีปนีชอบให้ตัวเองมีงานทำมากๆ    เพราะงานช่วยทำให้ตนเพลิน    จนทำให้แต่ละวันผ่านไปโดยที่ไม่มีเวลาเหลือให้คิดถึงตัวเองมากนัก

อ่านต่อพรุ่งนี้นะคะ

                                                                          ( เจ้าของลิขสิทธิ์ : อังศุพร  ญาณเวคิน)