ไม่ได้พบกันมานานร่วมสิบปี   บัดนี้คุณยายวารีที่เห็นตรงหน้ากลายเป็นหญิงชราวัยร่วมแปดสิบ   ปล่อยผมขาวโพลนไปทั้งศีรษะ   เกล้าเป็นมวยต่ำเล็กๆอยู่ที่ท้ายทอย     ดูต่างไปจากคุณยายวารีคนสวยเก๋   ที่เคยย้อมผมสีน้ำตาลเข้มตัดสั้นเข้ากับท่าทางกระฉับกระเฉงของเจ้าตัว       แม้ว่าจะนั่งอยู่กับที่     แต่เห็นได้ชัดว่าหลังของท่านงองุ้มลงเล็กน้อยไปอย่างคนอายุมาก   และใบหน้าก็มีรอยเหี่ยวย่นเป็นร่องลึกกระจายไปทั่ว   ถึงอะไรๆในตัวของหญิงชราคนนี้จะเปลี่ยนแปลงไปมาก      แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา….สายตาของคุณยายที่เคยมองไข่หวานด้วยความรักความเมตตา…ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาเลย
       “ ยายได้ยินเสียงรถเข้ามาตั้งนานแล้ว       แต่ลุกไปดูไม่ถนัด        คนแก่จะลุกจะนั่งก็ลำบากไปหมด      ยายเลยนั่งรอไข่หวานยู่ตรงนี้ดีกว่า ”  
        หญิงชราลูบหัวลูบหลังทีปนีไปด้วยในขณะที่พูด     เมื่อหญิงสาวเข้าไปทรุดตัวลงกราบท่านถึงตัก    และเลยซบหน้านิ่งอยู่ตรงนั้นเอง    ปล่อยน้ำตาอุ่นๆไหลรดตักคุณยายจนท่านรู้สึก    ตัวคุณยายเองก็กำลังนั่งน้ำตาซึมจนรวมตัวกันไหลหยดลงมาเป็นทางตามร่องแก้มเหี่ยวย่น   ขณะที่ใบหน้ายังไม่จางรอยยิ้มปิติ
         เมทินีได้ยินเสียงรถเข้าบ้านมา   จำได้ว่าเป็นรถของน้าชายจึงเดินออกมาจากห้องด้านใน  จะมารับหน้าน้าชาย     แต่เมื่อมาเห็นคุณยายกำลังอยู่กับคนแปลกหน้าเข้า    หญิงสาวก็ชะงักเท้ายืนดูคนทั้งสองอย่างไม่เข้าใจ  
         หมออานะยิ้มน้อยๆกับภาพที่เห็นตรงหน้า        เขายืนมองแม่กับทีปนีพลางคิดในใจว่า    ‘นึกแล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้’   และเลยยิ้มให้เมทินีด้วยขณะที่รับไหว้    เขาแตะไหล่หลานสาว   แล้วโอบไหล่พาเดินเข้าไปข้างในด้วยกันใหม่       ปล่อยให้แม่และทีปนียู่ด้วยกันตามลำพัง
        “ ใครหรือคะ  น้าเล็ก    แล้วทำไมคุณยายถึงต้องร้องไห้ด้วย ”   เมทินีถามอย่างสงสัยทันทีที่เดินตามน้าชายกลับเข้ามาในห้องด้านหลัง
        “ เมจำเพื่อนบ้านเก่าของน้า   บ้านติดกันสมัยโน้นก่อนที่น้าจะไปเมืองนอก  จำได้ไหม  บ้านที่อยู่กันแค่สองคนย่าหลาน    ย่านวลกับไข่หวาน      เมื่อเด็กๆเมกับไม้ก็เคยเล่นกับเขา   ยังจำได้ไหมล่ะ ” 
       “ จำได้สิคะ  จำได้แม่นเลยค่ะ  ไข่หวานหลานย่านวล      เด็กน่ารัก      ช่างพูด        เด็กที่เลี้ยงนกหงส์หยกด้วย ”
       “ นั่นแหละ    คนที่กำลังนั่งซึ้งอยู่กับคุณยายตอนนี้ก็คือยายไข่หวานตัวแสบล่ะ ”   เสียงพูดของหมออานะบอกความเอ็นดูคนที่ถูกกล่าวถึงด้วย
       “ จริงหรือคะ !  ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะได้เจอไข่หวานอีกตอนโต ”   เมทินีทำตาโต    และเสียงแสดงความตื่นเต้น  ยินดีที่ได้พบกับเพื่อนเก่าสมัยเด็กอีก  “ ตอนที่พวกเราย้ายไปอยู่นิวซีแลนด์ใหม่ๆ   ไข่หวานก็เคยไปหาเมที่นั่นด้วยนะคะ        ตอนนั้นไม้ไปอยู่โรงเรียนประจำแล้ว          เมอยู่คนเดียวเหงาแทบตายเลยค่ะ     โชคดีนะคะที่มีไข่หวานไปอยู่ด้วย     ย่านวลกับไข่หวานไปอยู่กับเราเป็นอาทิตย์เลยค่ะ      เมกับไข่หวานได้ไปเที่ยวด้วยกัน       เล่นด้วยกัน     กินนอนอยู่ด้วยกัน  แล้วก็ร้องไห้กันแทบเป็นแทบตายตอนที่จะต้องจากกัน   จนแม่     คุณยายกับย่านวลแทบจะร้องตามเราสองคนไปด้วยเลยนะคะ ”  หลานสาวเล่าความหลังให้น้าชายฟังด้วยประกายตาและยิ้มเป็นสุข  “ เมไม่นึกเลยจริงๆว่าเราจะได้เจอกันอีก    ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า   ผู้หญิงที่นั่งอยู่กับคุณยายตอนนี้เป็นไข่หวานจริงๆ     น้าเล็กเป็นคนไปเจอไข่หวานหรือคะ      ถึงได้พากันมาถึงที่นี่ได้ ”   
          น้าชายจึงได้เล่าถึงเหตุบังเอิญ       ที่เขาได้พบกับเพื่อนบ้านเก่าอีกครั้งให้หลานสาวฟังโดยคร่าวๆ

อ่านต่อพรุ่งนี้นะคะ