‘ ไม่ผิดหรอก    ถ้าเราจะเป็นฝ่ายบอกว่าชอบผู้ชายก่อน ’    
 ข้อความจั่วหัวตัวเป้งบนหน้าปกนิตยสารต่างประเทศฉบับดัง ที่วางอยู่บนโต๊ะของสุวิทย์  สะดุดสายตาและเรียกร้องความสนใจจากทีปนีทันทีที่ได้เห็น   จนต้องยอมเสียมารยาทเดินเข้าไปหยิบเอานิตยสารฉบับนั้นออกมานั่งอ่านที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
 มือรีบเปิดหนังสือไปที่หน้าห้าสิบแปด   ตรงบทความพิเศษ    ‘ ไม่ผิดหรอก  ถ้าเราจะเป็นฝ่ายบอกว่าชอบผู้ชายก่อน ’     แล้วหญิงสาวก็นั่งตั้งหน้าตั้งตาอ่านไปโดยละเอียดตั้งแต่บรรทัดแรก  จนไม่ทันรู้ตัวว่า     เจ้าของหนังสือมาหยุดยืนมองอยู่ที่โต๊ะตั้งแต่เมื่อไหร่  
 “ หล่อนไปแอบชอบใครมาล่ะยะ ”  
 ทีปนีสะดุ้งกับเสียงทัก    และพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเจ๊สุยืนเท้าสะเอวยิ้มอยู่ข้างโต๊ะ   จึงส่งยิ้มจืดๆตอบกลับไป   ทำหน้าเหมือนเด็กเมื่อถูกผู้ใหญ่จับได้ว่าทำผิด  
 “ หวานขอโทษค่ะ   หยิบหนังสือเจ๊ออกมาอ่านโดยไม่ได้ขออนุญาตก่อน ”     ทำท่าอึกอัก   ทั้งที่รู้ดีว่าเจ้าของหนังสือไม่ถือสาเรื่องที่ตนหยิบหนังสือออกมาอ่าน   แต่ที่เขากำลังซักอยู่นี่สิที่ทำให้อึดอัด    จนไม่กล้ามองสบตาด้วย    
 “ ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ  ไหนบอกมาสิว่าเราแอบชอบใครอยู่   ถึงได้ตั้งหน้าตั้งตาอ่านเคล็ดลับจับผู้ชาย ”   เจ๊สุทำเสียงอ่อนโยน   เริ่มแสดงบทพี่สาวที่แสนดี   และรุกต่อ  “ ว่าไง   ไปแอบปิ๊งใครเข้าล่ะ   ว่ามาซิ ”
 “ เจ๊ก็  ไปเปลี่ยนของเขาซะน่ากลัวเชียว    เขาแค่สอนวิธีแสดงออกให้ผู้ชายรู้ว่าชอบแค่นั้นเอง ”
 “ นั่นแหละๆ    มันก็ไม่ต่างกันนักหรอก    มันก็แปลว่าอยากได้ผู้ชายเหมือนกันนั่นแหละ ”
 “ ต่างกันสิคะ ”    ทีปนีไม่ได้ตั้งใจจะเถียง    แต่กำลังพยายามจะเปลี่ยนประเด็นต่างหาก   ทว่าไม่ประสบความสำเร็จ  
 “ นี่หล่อนไม่ต้องมาเฉไฉหลบเลี่ยงคำถามชั้นเลยย่ะ    ตอบมาก่อนว่าแอบชอบใครอยู่ ”   หัวหน้ารู้ทันว่าลูกน้องกำลังหลบเลี่ยงไม่ตอบ    เสียงถามเลยชักเริ่มแสดงอารมณ์     ความสอดรู้สอดเห็นไม่เคยปรานีใคร
 “ เปล่าค่ะ ”   ถึงจะตอบตามความจริง   แต่คนฟังกลับไม่ยอมเชื่อ   เพราะพฤติกรรมของทีปนีมันค้านกันอยู่   ทำให้เชื่อยาก   หนังสือที่เปิดคาไว้ในหน้าห้าสิบแปดเป็นประจักษ์พยานทำให้เจ๊สุไม่ยอมเลิกซัก
 “ เปล่าอะไรยะ   ปากแข็งจริงๆเลยยายคนนี้   มีอะไรก็บอกมา   ช่วยกันได้เจ๊จะได้ช่วย   ดีกว่าเก็บอัดอกเอาไว้คนเดียวให้อกแตกตายนะยะยายหวาน ”    เสียงพูดเริ่มกลายเป็นบ่น
 หญิงสาวแอบยิ้มกับตัวเองเมื่อได้ยินเจ๊สุพูดว่าเป็นห่วงกลัวตนจะอกแตกตาย    ความจริงคนที่กำลังจะอกแตกตายก็คือคนพูดต่างหาก…อกแตกตายเพราะความอยากรู้เรื่องของคนอื่น  
 “ เจ๊ว่า  ไอ้วิธีที่สอนๆกันในหนังสือพวกนี้มันเวิร์คจริงๆหรือคะ   บางอย่างมันก็เกินไปนะ  เจ๊ว่ามั้ย ”  ทีปนีนั่งเท้าคางเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนค้ำโต๊ะรอฟังคำตอบอยู่    และเบี่ยงเบนประเด็นออกไปพูดถึงเรื่องนอกตัว    จนแล้วจนรอดหญิงสาวก็ไม่ยอมตอบคำถามเจ้านายสักที
 “ เจ๊ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ  ว่ามันจะเวิร์คแค่ไหน ”  เมื่อถูกถามความเห็น  คนชอบแสดงความคิดเห็นก็อดตอบไม่ได้   จึงคลายความสนใจจากเรื่องที่ซักไซ้เมื่อครู่ไปชั่วคราว  “  แต่ที่สำคัญนะ    มันอยู่ที่ว่าหวานกล้าพอจะลองทำตามหรือเปล่าล่ะ ”
 “ นั่นสิคะ  แต่ละอย่างที่บอกมาในหนังสือพวกนี้  มันวิธีของฝรั่ง  แค่อ่านก็ตะลึงแล้ว  วัฒนธรรมเรามันต่างกับเขา   ขืนทำตามกันตรงๆ   นอได้งอกออกมาชัวร์เลย   ผู้ชายจะหนีก็อีตอนเห็นนอโผล่มานี่แหละเจ๊ ”
 “ โอ๊ย !  ถ้าหล่อนมัวแต่กลัวว่าจะเป็นแรด   กินแห้วไปก็แล้วกันชาตินี้ ”    ที่ปรึกษาเริ่มส่งเสียงรำคาญ  “  เคยได้ยินไหมจ๊ะ  ที่เขาว่าอยากได้ลูกเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือ    ถ้าอยากได้ผู้ชายก็ต้องไม่อาย    ด้านได้อายอดนะยะหล่อน   ตกลงนี่เราแอบชอบผู้ชายคนไหนอยู่  ”    เจ๊สุเริ่มต้อนใหม่     ทีปนีจึงต้องหาเรื่องพูดเพื่อหลบเลี่ยงต่อ
 “ ไอ้อยากได้ลูกเสือต้องเข้าถ้ำเสือน่ะ  หวานเคยได้ยินนะคะ  แต่อย่างหลังนี่มันฟังแปลกๆนะเจ๊   เฮ่อ !  ไม่เอาล่ะ  หวานว่าใช้ภูมิปัญญาชาวบ้านแบบไทยๆ  มารยาห้าร้อยเล่มเกวียนน่าจะเวิร์คกว่านะเจ๊   เอาอย่างฝรั่งเด๊ะๆเห็นจะไม่ไหวหรอกค่ะ   มันไม่เหมาะกับสภาพดินฟ้าอากาศแบบบ้านเรา ”   ลูกน้องเริ่มพูดเรื่อยเปื่อย   หันเหเฉไฉไปตามถนัด   ไม่ยอมตอบคำถามที่ลูกพี่อยากรู้สักที    พาไถลดึงออกไปเรื่องอื่นจนรอดตัวมาได้ในที่สุด
  
 แผนกทันตกกรรมของโรงพยาบาลนี้  มีทันตแพทย์ผลัดเปลี่ยนกันมาประจำอยู่สามคน   เลขากองบอกอช่วยเช็คให้ทีปนีแล้วว่า    วันนี้เป็นวันประจำของหมอนิคม    และได้จัดการนัดหมายไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
 หลังจากที่ได้กินข้าวด้วยกันวันนั้นแล้ว   ทีปนีหรือเมทินีก็ไม่ได้พบกับหมอนิคมอีกเลย   แต่ทีปนียังอยากคบหาสานความสัมพันธ์กับหมอหนุ่มต่อ  ด้วยมีจุดประสงค์แอบแฝง  แต่จะอยู่เฉยๆเป็นฝ่ายรอคงไม่ไหวแน่     คนเจ้าแผนการจึงต้องวางแผนหาเหตุมาพบเขาให้ได้   แต่จะด้วยวิธีไหนดีล่ะ ?  
 หญิงสาวขบคิดอยู่ไม่นานก็คิดออก  เมื่อนึกไปถึงที่เจ้านายพูดเมื่อวันก่อนว่า  ‘ อยากได้ลูกเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือ ’   ถ้าอย่างนั้น   อยากพบหมอฟันก็ต้องไปคลินิกหมอฟันสิ    แต่สำหรับคนที่ขยาดหมอฟันมาตั้งแต่เด็กอย่างทีปนี   การไปหาหมอฟันในฐานะคนไข้ก็น่ากลัวไม่ผิดกับการไปเข้าถ้ำเสือ !
 เพื่อสร้างโอกาสให้ได้พบกับหมอนิคมอีก   ทีปนีจึงต้องมองหาหาตัวช่วย   และเล็งเห็นว่าไม่มีใครเหมาะไปกว่าเก้ง   เพราะคิดว่าเขาไม่น่าจะเป็นคนพูดมาก     แล้วในที่สุด    หญิงสาวก็ใช้ความสามารถเฉพาะตัวพูดเกลี่ยกล่อมจนเก้งยอมมาหาหมอฟัน     วันนี้หนุ่มใหญ่ฝ่ายศิลป์จึงมีชื่อเป็นคนไข้รายสุดท้ายอยู่ในตารางนัดของทันแพทย์หนุ่ม   
 
 “  อ้าวคุณหมอ !  ”   ทีปนีโผล่หน้าเข้าไปทักหมอนิคม   “ แหม…ไม่ทราบมาก่อนเลยนะคะว่า   วันนี้เป็นเวรของคุณหมอ  โชคดีจังเลยค่ะที่มาเจอคุณหมอ ”  หน้าตาและเสียงแสดงความประหลาดใจอย่างที่สุดที่ได้มาพบกันโดยบังเอิญ   
 การจะทำให้ความจงใจดูเหมือนเป็นความบังเอิญนั้นต้องใช้เทคนิคชั้นครู   เก้งนึกไม่ถึงเลยว่าเพื่อนรุ่นน้องจะมีฝีมือถึงขั้นนี้   ความเป็นคนหน้าใสตาซื่อของทีปนีช่วยให้เจ้าตัวทำได้ดูแนบเนียนสนิทสมจริงเป็นอย่างยิ่ง   เก้งเพิ่งจะเข้าใจเดี๋ยวนี้เองถึงจุดประสงค์ที่เพื่อนรุ่นน้องพยายามเกลี่ยกล่อมและเคี่ยวเข็ญพาเขามาหาหมอฟันจนได้   หญิงสาวเป็นธุระจัดการทุกอย่างให้เสร็จสรรพยังไม่พอ    ยังขับรถพามาส่งให้ถึงโรงพยาบาลอีก   แถมยังใจดีจะอยู่เป็นเพื่อนด้วย   หนุ่มใหญ่นึกแล้วเชียวว่าเรื่องนี้จะต้องมีเบื้องหลัง
 “ สวัสดีครับ   คุณหวานนี่เอง ”   หมอนิคมทักตอบทีปนีด้วยเสียงเป็นกันเอง     พร้อมทั้งยิ้มให้    แล้วมองเก้งที่ยืนอยู่ข้างๆ   “ มากันสองคนเลยหรือครับ ”  
 หมอฟันก้มลงดูในสมุดนัดหมายอีกที   ในนั้นเขียนว่า   คนไข้ชื่อ ‘ประยูร’  นัดขูดหินปูน
 “ หวานมาเป็นเพื่อนพี่เขาค่ะ   ฟันหวานไม่มีปัญหาหรอกค่ะ ”    คนกลัวหมอฟันรีบชี้ไปที่คนไข้ตัวจริง     อาการขยาดหมอฟันซึ่งได้หายไปนานเริ่มหวนกลับมาใหม่อีกครั้ง 
 “ อ๋อ…”   หมอนิคมทำเสียงและแสดงท่าว่าเข้าใจ   “ เชิญคุณประยูรเลยครับ ”   หมอฟันหันไปพูดกับคนไข้    แล้วเดินนำไปที่ห้องทำฟัน  
 “ คุณหมองานยุ่งมากไหมคะระยะนี้ ”   ทีปนีเดินตามมาคุยด้วยสีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อครู่
 “ ก็ยุ่งเป็นปกติครับ    เป็นไปตามตารางนัด    มีคิวแน่นทุกวันเลยครับ ”  
 น้ำเสียงของทันตแพทย์หนุ่มพูดฟังเป็นปกติ   ไม่เป็นไปในทางอวดอ้างสรรพคุณ   แต่ข้อนี้ทีปนีรู้ดีโดยเขาไม่ต้องอวดอ้าง     เพราะกว่าจะจองคิวนัดเขาได้ก็ค่อนข้างจะนานพอดู 
 “ แต่โชคดี    ตอนนี้มีหมอใหม่อีกคนเข้ามาประจำเมื่อไม่กี่วันนี่เองครับ  เลยค่อยยังชั่วหน่อย   ผมค่อยมีเวลาพักมากขึ้น   ก่อนหน้านี้ผมแทบจะไม่มีวันหยุดเลยนะครับ  ทำงานอาทิตย์ละเจ็ดวัน ”    เขาคุยในขณะเริ่มลงมือเตรียมทำงานไปด้วย  
 ในเวลางาน   ชายหนุ่มคนนี้ดูจริงจังเป็นงานเป็นการ     ผิดกับหมอนิคมเมื่อวันที่ได้กินข้าวด้วยกันวันนั้น  
 บรรยากาศและอุปกรณ์เครื่องมือในการทำฟันในห้องนี้   แม้ว่าจะทันสมัยมาก   ไม่น่ากลัวเหมือนสมัยที่ทีปนีเป็นเด็ก    แต่หญิงสาวก็ยังขยาด    เริ่มเกิดอาการไม่ค่อยจะดี    ใจสั่นคล้ายจะเป็นลม   จนต้องรีบขอตัวออกมานั่งรอข้างนอก
 ในช่วงเย็นผู้คนในโรงพยาบาลไม่ค่อยพลุกพล่านเหมือนตอนกลางวัน   มีคนนั่งอยู่ในบริเวณที่ทีปนีนั่งอ่านหนังสือรอเก้งอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้นเอง  
 นั่งอยู่ได้สักพักใหญ่ๆหญิงสาวก็รู้สึกเบื่อ   จึงลุกเดินเตร่ไปหาเครื่องขายกาแฟอัตโนมัติที่เห็นตั้งอยู่ตรงมุมสุดทางเดิน 
 เงาร่างสูงๆที่ก้มหน้าก้มตาเดินดุ่มๆผ่านไป    แค่เห็นด้านหลังเพียงแวบเดียว   ทีปนีก็จำได้ว่าเป็นหมออานะ  ดีใจเมื่อได้เห็นเขา    แต่ก็ยังไม่อยากเจอในตอนนี้   หมอที่อยากเจอในวันนี้   คือหมอนิคมเพียงคนเดียวเท่านั้น   หญิงสาวจึงไม่ทัก    ปล่อยให้เขาเดินผ่านเลยไป
 แต่เหมือนแกล้ง   ไม่อยากเจอก็ยิ่งจะได้เจอ    หมออานะนึกขึ้นมาได้ว่าลืมของทิ้งไว้ในห้องพักแพทย์   เขาจึงหันหลังกลับเดินย้อนกลับมาตามทางเดิม  และเป็นจังหวะเดียวกับที่ทีปนีกำลังจะหลบอยู่พอดีเมื่อเห็นเขาหันหลังกลับมา  

ติดตามต่อไปพรุ่งนี้        (เจ้าของลิขสิทธิ์ : อังศุพร   ญาณเวคิน)