“ ไข่หวาน !    มาทำอะไรที่นี่  ” 
 คนที่เพิ่งจะหันหลังให้ถึงกับสะดุ้ง  ชะลอฝีเท้าลง  และจำต้องหันกลับไปทางเสียงทัก   เสียงหมออานะบอกชัดว่าประหลาดใจและยินดีที่ได้พบกัน  หญิงสาวได้ยินแล้วก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อยที่หลบเลี่ยงเขา
 “ พาเพื่อนมาหาหมอค่ะ ”    ในเมื่อหลีกไม่พ้น  จึงรีบปรับสีหน้าท่าทางให้เป็นปกติไม่แสดงพิรุธให้เขาจับได้   “  หมอนิคมกำลังขูดหินปูนให้อยู่ค่ะ   หวานรอจนเบื่อเลยเดินมาว่าจะหากาแฟกินหน่อยค่ะ ”
 “ ไข่หวานยังต้องรอเพื่อนอีกนานไหมล่ะ ”   หมออานะยืนคุยต่อ   ท่าทางสบายๆไม่รีบร้อนจะไปไหน
 “ เอ…ไม่ทราบสิคะ   เขาเข้าไปได้สักพักใหญ่แล้วล่ะค่ะ    นี่คุณหมอคงกำลังจะกลับบ้านสินะคะ ”    ความที่ใจอยากจะให้เขาไปเสียที     จึงทำให้ปากขยับพูดออกไปฟังดูเหมือนไล่
 “  หมอเพิ่งออกมาจากห้องผ่าตัดเมื่อกี้นี้เอง  ”  เขาตอบไม่ตรงคำถาม       และไม่มีทีท่าจะเดินจากไป
 “ คุณหมอดูเหนื่อยๆนะคะ ”    ทีปนีสังเกตเห็นว่าหน้าตาหมออานะดูอิดโรยจึงอดทักไม่ได้    ทั้งที่ใจตอนนี้นึกอยากจะจบการสนทนา     อยากจะให้เขาหันหลังเดินกลับไปเร็วๆเหมือนที่เห็นเมื่อสักครู่
 “ อืม…วันนี้มีคนไข้หนักๆมาหลายรายเลย    ติดต่อกันมาตั้งแต่เช้าแล้ว ”   หมออานะยกมือขึ้นลูบหน้าไปด้วยขณะที่พูด   “ เพิ่งรู้สึกว่าเหนื่อยก็ตอนที่โดนไข่หวานทักนี่แหละ…หิวด้วย    เราไปหาอะไรกินกันก่อนดีไหม ”    เขาใช้คำว่า  ‘ เรา ’   ที่ฟังดูสนิทสนมเหลือเกิน
 “ หวานยังไม่ทราบเลยค่ะ  ว่าเพื่อนจะทำฟันเสร็จเมื่อไหร่   กลัวว่าเดี๋ยวเขาออกมาแล้วจะไม่เจอกัน ”   ใจจริงอยากจะปฏิเสธไปตรงๆ    แต่ก็ไม่กล้า    จึงตอบเลี่ยงไปอย่างละมุน
 ทีปนีไม่รังเกียจเลยที่จะไปกินข้าวเป็นเพื่อนหมออานะ     แต่เพราะมีเหตุอื่นที่ทำให้ไม่อยากไป   หญิงสาวกำลังนึกอย่างรู้สึกยุ่งยากใจ   ถ้าเป็นวันอื่นคงจะไม่ปฏิเสธหรอก    ทำไมจะต้องเป็นวันนี้ด้วยก็ไม่รู้
 “ ทำไมเราไม่เดินไปดูก่อนล่ะ   ไปถามหมอนิคมก่อนก็ได้นี่นา ”   เขาแนะขึ้น
 หมออานะไม่รู้จริงๆว่าทีปนีกำลังหาทางหลบเลี่ยงปฏิเสธคำชวนของเขาอยู่   หรือว่ารู้   แต่ไม่สนใจก็สุดจะคาดเดาเอาได้จากหน้าตาเฉยๆของเขา
 ต่อจากนั้น   ร่างสูงของหมออานะเดินนำทีปนีไปที่แผนกฟัน   เมื่อไปถึงก็พบว่าหมอนิคมขูดหินปูนให้เก้งจวนจะเสร็จอยู่แล้ว  และเก้งขอตัวกลับเลยทันทีที่หมอขูดหินปูนให้เสร็จ   โดยปฏิเสธคำชวนไปกินข้าวด้วยกันของหมออานะ   แต่หมอนิคมรับคำชวนอย่างง่ายๆตามนิสัยไม่มีพิธีรีตองของเขา    การณ์เลยกลับกลายเป็นว่า   หมออานะได้ช่วยให้แผนของทีปนีใกล้ความสำเร็จยิ่งขึ้นไปอีก    โดยที่หญิงสาวเองก็นึกไม่ถึง
 
 ทั้งสองหมอยกหน้าที่เลือกร้านอาหารให้ทีปนี    รวมไปถึงการสั่งอาหารด้วยตามเคย
 “ เสียดายจังเลยนะคะ  พี่เมไม่ได้มากับเราด้วย ”    ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มพูดขึ้นมาลอยๆ   เป็นการชวนคุยขณะนั่งรออาหารอยู่ด้วยกัน  
 หญิงสาวเจ้าแผนการกำลังคิดหาทางเข้าเรื่องตามที่ตัวเองได้ตั้งใจไว้    และบังเอิญหมอนิคมเองก็ถามได้เข้าทางพอดี
 “ คุณเมกลับสุพรรณไปแล้วหรือครับ ”   เสียงถามแบบคุยไปเรื่อยๆ    ไม่แสดงความรู้สึกใดเป็นพิเศษ
 “ ค่ะ “  ตอบแล้วทีปนีก็เห็นโอกาสที่จะนำไปสู่ประเด็นสำคัญ     จึงไม่ยอมปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป   “  คุณหมอเคยไปเที่ยวสุพรรณไหมคะ ”
 “ เชื่อไหมครับว่าไม่เคย   ผมไม่เคยไปสุพรรณเลยทั้งที่อยู่ใกล้แค่นี้เอง   บ้านผมอยู่นนท์   จากบ้านผมมีทางตรงไปถึงสุพรรณเลยด้วย ”
 “ เชื่อค่ะ     หวานเองก็เพิ่งจะไปสุพรรณครั้งแรกก็คราวไปหาคุณยายที่บ้านพี่เม ”
 “ นิคไปเที่ยวบ้านสวนด้วยกันสิ    ถ้ามีเวลา ”   หมออานะชวนแทรกขึ้นมา   หลังจากที่นั่งเงียบๆฟังหนุ่มสาวคู่นี้คุยกัน
 ทีปนีนึกขอบคุณหมออานะอยู่ในใจ   ที่เขาพูดกับหมอนิคมเหมือนกำลังช่วยให้ตนได้เข้าถึงเป้าหมายได้เร็วขึ้น  
 “ จริงสิคะ  คุณหมอหาโอกาสไปเที่ยวสักวันสิคะ  บ้านสวนของคุณยาย    หวานหมายถึงบ้านพี่เมที่สุพรรณน่ะค่ะ   ร่มรื่นน่าสบายมากเลยค่ะ  อากาศดี  อาหารอร่อย   มีครบทั้งบรรยากาศและความสะดวกสบาย    เจ้าของบ้านก็น่ารักทุกคน      หวานไปทีไรก็มีความสุขทุกที   รับรองว่าคุณหมอไปแล้วต้องชอบเหมือนหวานแน่ๆเลยค่ะ ”
 หมออานะนั่งยิ้มน้อยๆ        ขณะฟังทีปนีพูดโฆษณาบรรยายสรรพคุณของบ้านสวนให้หมอนิคมฟัง   เขาคิดว่าพอจะเข้าใจความคิดของสาวน้อยคนนี้   แต่สิ่งที่เขาเข้าใจจะผิดหรือถูกก็ยังไม่รู้
 “  วันอาทิตย์นี้   อาจะไปเยี่ยมแม่ที่สุพรรณ    ถ้านิคว่างก็ไปเที่ยวด้วยกันสิ ”
 “ ไปนะคะคุณหมอ   ไปกันหลายๆคนสนุกดีออกค่ะ ”
 “ ผมต้องขอดูก่อนนะครับ  ว่าจะเปลี่ยนเวรกับหมอเจตน์ได้หรือเปล่า  วันอาทิตย์เป็นเวรผมพอดี   หมอเจตน์เขาเป็นคนมีครอบครัว    ผมไม่ทราบว่าวันอาทิตย์เป็นวันครอบครัวของเขา   เขาจะยอมแลกเวรกับผมหรือเปล่า ”   ความเป็นคนมีความรับผิดชอบต่องานสูง   งานต้องมาก่อน     ทันตแพทย์หนุ่มจึงได้แต่ตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้    
 “ ถ้าคุณหมอไม่ว่างวันอาทิตย์   เราไปวันเสาร์ก็ได้นี่คะ ”     ทีปนีรีบเสนอทางเลือกใหม่ทันที    เป็นการยืนยันว่าอยากจะให้เขามีโอกาสได้ไปเที่ยวบ้านสวนจริงๆ
 “ แต่หมอต้องเข้าเวรวันเสาร์นี้ ”   หมออานะขัดขึ้น  
 เขาหันหน้ามาพูดกับทีปนีโดยตรง    พูดไปก็ยิ้มน้อยๆไปด้วยอย่างมีเลศนัย    หญิงสาวไม่รู้    มองไม่ออกว่ามันมีความหมายอะไรกันแน่     แต่ก็ไม่ติดใจอยากจะรู้
 “ เหรอคะ   แหม   น่าเสียดายจังเลยค่ะ    แต่คุณหมอไปด้วยกันไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะคะหวานเป็นคนพาคุณหมอนิคมไปเองก็ได้ค่ะ   หวานคุ้นทางแล้ว ”       หญิงสาวตอบโดยหันหน้าไปพูดกับเขาโดยตรงเช่นเดียวกัน    และส่งยิ้มใสที่ประดับอยู่บนใบหน้าซื่อแถมให้ด้วย
 “ หมอยังพูดไม่จบเลย    หมอคิดว่าหมอเปลี่ยนเวรได้นะ ”    หน้าตาหมออานะบอกว่าสนุกที่ได้ตอบโต้กับทีปนี     เขาตอบกลับได้ในทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด         แล้วจึงหันไปพูดกับหมอนิคมว่า  “ นิคไม่ต้องเปลี่ยนเวรกับหมอเจตน์หรอก   อาเปลี่ยนเวรกับหมอสมทัศน์ได้   ไม่มีปัญหาหรอก   เราไปกันวันเสาร์เช้าเลยเป็นไง ”
 “ ถ้างั้นก็ตกลงครับ ”  คนไม่เรื่องมากตอบตกลงทันที “ ไปพักผ่อนสูดอากาศบริสุทธิ์นอกกรุงเทพสักวันก็ดีเหมือนกันครับ   ว่าแต่เราไม่ต้องถามเจ้าของบ้านเขาก่อนหรือครับ   ว่าเขาจะสะดวกให้เราไปหรือเปล่า ”
 “ ไม่ต้องหรอกค่ะ ”
 “ ไม่ต้องหรอก ”
 ทีปนีกับหมออานะตอบพร้อมกันจนเกือบจะเป็นการประสานเสียง     แล้วต่างคนต่างก็ยิ้มกระหยิ่มใจไปกับความคิดตัว  
  
 หลังจากกินข้าวเสร็จ   หมออานะมาส่งหมอนิคมเพื่อมาเอารถซึ่งจอดทิ้งไว้ที่โรงพยาบาล   แล้วเลยไปส่งทีปนีที่บ้านเหมือนทุกครั้ง       เมื่อเขาพิจารณาว่ามันดึกเกินไปที่จะปล่อยให้หญิงสาวขับรถกลับบ้านไปตามลำพัง
 เมื่อรถมาจอดยังหน้าประตูรั้วบ้านทีปนี   และก็เหมือนทุกครั้งที่คนมาส่งจะจอดรถอยู่ดูจนแน่ใจว่าหญิงสาวเข้าบ้านไปเรียบร้อยแล้ว   เขาจึงจะออกรถขับกลับออกไป    แต่ครั้งนี้ก่อนที่ทีปนีจะเข้าบ้านไป    หมออานะได้เรียกไว้แล้วพูดเสียงเรียบๆว่า
 “ ไข่หวาน    นิคเป็นคนดีนะ   หมอเห็นเขามาตั้งแต่เล็กๆ….เหมือนไข่หวานเลย ”
 “ ค่ะ   หวานก็เห็นด้วยกับคุณหมอ    ว่าหมอนิคมเป็นคนดี    น่ารักด้วยค่ะ ”         ทีปนีตอบเห็นด้วยกับหมออานะตามที่คิด….อย่างบริสุทธิ์ใจจริงๆ   แต่ยังไม่เข้าใจถึงจุดประสงค์ในการพูดของเขา    พอขยับปากทำท่าจะถาม      เขาก็รีบพูดต่อไปว่า
 “ ดีแล้วล่ะ   ไข่หวานเข้าบ้านเถอะ   ดึกแล้ว   อย่าลืมเช็คประตูหน้าต่างให้ดีก่อนนอนด้วยนะจ๊ะ ”  
 “ ค่ะ ”   หญิงสาวตอบเสียงหัวเราะน้อยๆ     ขำเมื่อได้ยินเขาสั่งเหมือนเดิมทุกครั้งอย่างกับเปิดเทปซ้ำ

อ่านต่อพรุ่ง     (เจ้าของลิขสิทธิ์ : อังศุพร  ญาณเวคิน)