หมออานะก้มลงมามองหน้าทีปนี  ทำเหมือนจะค้นหาความจริง  แต่แล้วเขาก็อดขำจนยิ้มออกมาไม่ได้     ท่านิ่งๆเงียบๆแบบนี้ของหญิงสาว    มันทำให้เขานึกย้อนไปถึงเด็กหญิงไข่หวานเมื่อตอน  ‘ แบตหมด ’
 ได้เห็นสายตาหมออานะที่มองตัวอยู่ในขณะนี้   ผสมกับอารมณ์หงุดหงิดโมโหที่ตัวเองเป็นแบบนี้    ทำให้ทีปนียิ่งรู้สึกแย่มากขึ้นไปอีก   หญิงสาวกำลังสับสน   กลัวอารมณ์ตัวเอง    จนนึกอยากจะปลีกตัวไปอยู่คนเดียวเงียบๆ   แต่ก็ทำไม่ได้   เพราะถูกองค์อรเรียกไว้เสียก่อนเมื่อเดินผ่านไปแถวนั้น
 คุณยายวารีกับลูกสาวนั่งอยู่ด้วยกันที่ศาลาริมน้ำ  และกำลังทำขนมกันอยู่  อันเป็นกิจกรรมหลักของแม่ลูกคู่นี้   ว่างเมื่อไรเป็นต้องได้เห็นทั้งคู่นี้นั่งทำขนมของกินกันทุกที    และก็เป็นการทำให้คนอื่นกินเสียเป็นส่วนใหญ่
 คนอารมณ์สับสนเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งข้างๆคุณยายวารี   พร้อมกับพยายามจะสลัดความหงุดหงิดทิ้งไป   ไม่อยากให้ตัวเองเป็นที่ผิดสังเกตของคนรอบข้าง
 “ ป้าอรกับคุณยายกำลังทำขนมอะไรกันอยู่หรือคะ ”  หญิงสาวหาเรื่องถามหลังจากควบคุมตัวเองให้มีสีหน้าและน้ำเสียงเป็นปกติได้แล้ว    และทำทีเป็นสนใจกับขนมที่สองแม่ลูกกำลังช่วยกันทำอยู่
 “ ปั้นขลิบทอดจ้ะ  ยายจะทำไปให้เป็นของขวัญวันเกิดคุณเกดบ้านติดกัน  ”   หญิงชราวัยจวนแปดสิบตอบ   ขณะดวงตามองคนถามด้วยความรักเอ็นดู  “ ไข่หวานชอบไหมล่ะลูก   ยายทำเผื่อให้หนูเอากลับไปกินที่กรุงเทพด้วยนะจ๊ะ ”
 “ ชอบค่ะ   หวานชอบทานขนมที่คุณยายทำทุกอย่างเลยค่ะ   เวลาหวานเอาไปแบ่งให้เพื่อนๆที่ทำงานชิม   ใครๆก็ชมว่าคุณยายทำขนมอร่อย     เขาชอบขนมคุณยายกันทุกคนเลยนะคะ ”     
 ทีปนีนั่งอยู่กับพื้นกระดาน  ค่อยๆเขยิบกระแซะตัวเข้ามาจนชิดตัวคุณยายวารีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้    แล้วเอียงศีรษะซบเข้ากับเข่าของท่านในขณะแหงนหน้าขึ้นคุยด้วย
 หมออานะตามเข้ามานั่งอยู่ด้วย    และกำลังมองดูทีปนีอยู่ด้วยสายตาแบบที่    ถ้าคนถูกมองหันมาเห็นเข้าก็คงต้องเกิดหงุดหงิดขึ้นมาอีก   แต่ช่วยไม่ได้จริงๆ   ก็ท่าของทีปนีตอนนี้ที่หมออานะเห็นกำลังนั่งอ้อนคุณยายวารี    มันเป็นท่าของเด็กหญิงไข่หวานชัดๆ
 “ เหรอลูก   เอ…ถ้าอย่างนั้นยายเห็นจะต้องทำเพิ่มอีกหน่อย   เดี๋ยวจะไม่พอกินกัน ”
 “ โธ่ !  คุณยายขา   ไม่ต้องหรอกค่ะ   คุณยายจะเหนื่อยไปกันใหญ่   นั่งทำมาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือคะ ”
 “ ไม่เหนื่อย   ยายไม่เหนื่อยเลยลูก  ”   หญิงชรารีบปฏิเสธทันที   พร้อมกับลงมือปั้นขนมต่ออวดความกระฉับกระเฉง
 “ ปล่อยให้คุณยายทำเถอะลูก   ไข่หวานไม่รู้อะไร  ทำขนมให้ลูกหลานกิน  เป็นความสุขเล็กๆน้อยๆของคุณยาย  ให้คุณยายทำเถอะ   ป้าช่วยด้วยอีกคนไงล่ะจ๊ะ ”   องค์อรรามือจากการปั้นขนม    เงยหน้าขึ้นยิ้มให้หญิงสาวไปด้วยขณะพูด 
 แค่ความรักที่ได้รับจากคนบ้านนี้    ทีปนีก็อิ่มเอมใจไปหมดแล้ว  
 
 ในตอนบ่ายแก่ๆ     เรือลำเล็กก็ถูกพาตัดน้ำมุ่งหน้ามาที่ท่าน้ำ  โดยมีหมอนิคมเป็นผู้นั่งพายอยู่ทางท้ายเรือด้วยท่าทางทะมัดทะแมงคล่องแคล่ว   ผิวหน้าหมอหนุ่มดูแดงๆคร้ามแดดไปบ้าง   เพราะแดดตอนบ่ายค่อนข้างจะแรงกว่าเมื่อตอนขาไป   ชายหนุ่มเป็นคนขึ้นจากเรือมาก่อน   หลังจากผูกเรือเข้ากับเสาเสร็จเรียบร้อยแล้ว     เขาจึงค่อยส่งมือลงไปช่วยให้เมทินีเกาะขึ้นมาจากเรือ  
 หมอนิคมหอบสายบัวและดอกบัวมาด้วยเต็มอ้อมแขน    แสดงให้รู้ว่าทั้งสองคนได้ไปไกลถึงบึงบัว      หนุ่มสาวเดินฝ่าเปลวแดดคุยกันมา         เมทินียกมือขึ้นป้องหน้าบังแดดมาตลอดทาง   จึงทำให้เห็นหน้าไม่ถนัด  เห็นแต่หน้าหมอหนุ่มซึ่งแจ่มใสเหมือนความร้อนจากดวงอาทิตย์ที่กำลังสาดส่องลงมาปราศจากความหมาย   
 ทีปนีอมยิ้มปลื้มใจกับภาพเบื้องหน้า  หญิงสาวกำลังคิดว่าคุ้มแล้วกับที่อุตส่าห์ลงทุนคิดแผนการมาทั้งหมด    

 “ คุณหมอนิคเก่งจังเลยนะคะ   เรียนแค่เดี๋ยวเดียว    ก็พายเรือได้คล่องเหมือนคนพายเป็นมาก่อน ”
 “ ผมได้ครูดีมากกว่าครับ     คุณเมสอนเก่ง ”  
 ปากหมอนิคมพูดกับทีปนี  แต่กลับหันหน้าที่มีเหงื่อเกาะพราวอยู่บนหน้าผากและปลายจมูกไปยิ้มให้กับ ‘ คุณครู’  แทน  และคุณครูก็ยิ้มตอบลูกศิษย์   ตอนนี้แก้มคุณครูเป็นสีชมพูจางๆด้วย    ดูน่ารักดีเหลือเกินในสายตาคนรอบข้าง
 แม่สื่อยังคงนั่งอมยิ้ม    พลางนึกในใจว่า     ‘ หมอนิคมนี่เก่งไม่เบาแฮะ !   หายกันไปเดี๋ยวเดียว   พอกลับมาก็มีพัฒนาการมาให้เห็น      ใช้ได้…ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์เชียร์   บรรยากาศที่บึงบัวนั่นก็คงเป็นอีกแรงหนึ่งที่ช่วย   พี่เมเองก็ไม่เลวเหมือนกันนะนี่   เห็นหงิมๆอย่างนี้เถอะ ’
 หมออานะทำตายิ้มๆ    และนึกชมทีปนีในใจว่า 
 ‘ เอ่อ   ไข่หวานนี่ตาแหลมใช้ได้เลยทีเดียวนะนี่    คู่นี้ดูเหมาะสมกันดีเหมือนกัน   ถึงจะผิดไปจากแผนเดิม    แต่ก็โอเค’  
 มนูญนั่งสังเกตการณ์ไปเงียบๆ  ตามประสาพ่อที่เห็นมีชายหนุ่มมาใกล้ชิดอยู่กับลูกสาวตัว  พลางคิดว่า
 ‘ เอ…หมอหนุ่มคนนี้นี่ชักจะยังไงๆอยู่นา   ผู้ชายด้วยกันพอจะมองตากันออก   แต่ดูไปหมอก็เป็นคนใช้ได้   ไม่มีอะไรน่ารังเกียจ   ยิ่งหมออานะเป็นคนพามาด้วย   น่าจะเป็นการรับรองไปในตัวแล้วว่าเขาน่าจะเป็นคนใช้ได้   ไม่อย่างนั้นน้าเขาคงไม่พามาให้พบกับหลานสาวของเขาหรอกน่า     เอาเถอะ    ถ้าจะมาชอบกับลูกสาว    พ่อก็ไม่ว่าหรอกนะ ’   มนูญคิดแล้วก็เผลอยิ้มออกมาอีกคน
 คนเป็นแม่ก็สบายใจเมื่อได้เห็น   เพราะแต่แรกองค์อรก็เข้าใจไปว่าหมอนิคมกำลังจีบทีปนีอยู่   ยังนึกเสียดายแทนลูกชายไม่หาย   แต่พอมาเห็นอย่างนี้เข้าก็กลับนึกดีใจที่เห็นว่าทุกอย่างลงตัวเหมาะเจาะ    ดีกว่าที่คิดไว้เสียอีก 
 ทุกคนต่างมีรอยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ประดับอยู่บนใบหน้า   เพราะต่างคนต่างก็กำลังมีความสุขเพลิดเพลินอยู่กับความคิดของตัว   มีคุณยายวารีเพียงคนเดียวเท่านั้น    ที่ไม่รู้ไม่เห็นอะไรกับใครด้วย       ใจใสบริสุทธิ์ของท่านมีความสุขจดจ่ออยู่แต่กับการทำขนมเพียงอย่างเดียวเท่านั้น 
 “ ถ้าให้หวานทาย    เย็นนี้ต้องมีแกงสายบัวด้วยใช่ไหมคะพี่เม ”  
 ทีปนีหาเรื่องพูดกับเมทินี   เพื่อช่วยให้หายเขินอาย    เพราะสายตาของคนที่นั่งอยู่แถวนั้นเริ่มจะทำให้หญิงสาวมือไม้จะพันกัน
 “ จ้ะ  แต่คราวนี้ไม่ต้มกะทิแล้ว   พี่เมว่าจะลองแกงส้มให้ชิม  ดีไหมจ๊ะ ”  ดีใจที่ได้มีเรื่องพูดเสียที  “ ปิ้งปลาแห้งให้หอมเลยนะ  แล้วตำให้ละเอียด   ละลายใส่ลงไปในน้ำแกงด้วย   ให้ข้นๆ   ออกรสเผ็ดนิดหน่อย   เปรี้ยวนิดๆ ”   เมทินีพูดยาวกว่าทุกที 
 “ หืม…แค่ฟังก็อร่อยแล้วครับ  ยิ่งถ้าได้ทานคู่กับไข่เจียวร้อนๆ   หรือไม่ก็หมึกกระตอยแห้งตัวเล็กๆทอดกรอบๆ   โอ้โห !   อร่อยสุดๆไปเลยครับ ”   หมอนิคมช่วยหนุน    พูดอย่างนักชิมที่รู้ดีว่าอะไรอร่อย  
 
 เย็นนั้น  ทันตแพทย์หนุ่มเปลี่ยนจากการจับเครื่องมือทำฟันหันมาจับมีดหั่นผักแทน    มาเป็นลูกมือช่วยเจ้าของบ้านอยู่ในครัวอย่างเต็มอกเต็มใจที่สุด 
 ทีปนีจึงค่อยๆหาทางหลบเลี่ยงออกมาจากครัว โดยทั้งหมอนิคมและเมทินีไม่ทันจะสังเกตเห็น  คนมีความในใจอยากไปหามุมเงียบๆนั่งเล่น   คิดอะไรคนเดียว    เท้าพาให้หญิงสาวเดินเพลินไปจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ศาลาริมน้ำซึ่งตัวเองชอบ
 
 “ ไข่หวานเป็นอะไรไป   ไม่สบายไปหรือเปล่า ”  

อ่านต่อพรุ่งนี้ค่ะ  ( เจ้าของลิขสิทธิ์ : อังศุพร  ญาณเวคิน )