ทีปนีมัวแต่เดินใจลอยเข้ามาในศาลา ไม่ทันเห็นว่าหมออานะนั่งเอนหลังอยู่แล้วบนเก้าอี้ผ้าใบตัวใหญ่ในอีกมุมของศาลา      จนกระทั่งได้ยินเสียงเขาทักขึ้นเมื่อตัวเองได้ทรุดตัวลงมานั่งห้อยเท้าราน้ำเล่นแล้ว    หญิงสาวสะดุ้งกับเสียงทักของเขา   นึกอยากจะลุกหนีแต่ก็น่าเกลียด   และเสียงถามนั้นก็เต็มไปด้วยความห่วงใย
 หมออานะยังคงข้องใจเรื่องที่ทีปนีมีสีหน้าท่าทางผิดปกติไปเมื่อตอนบ่าย   เขายังอยากจะรู้ถึงสาเหตุ   อยากจะพูดคุยด้วย   เผื่อว่าหญิงสาวมีปัญหาไม่สบายกายสบายใจอะไร    และเขาพอที่จะช่วยได้บ้าง
 เมื่อถูกถามซ้ำ   ทีปนีก็ได้สั่นหัวน้อยๆ   ปฏิเสธว่าไม่เป็นไร    อยากจะบอกว่ากายสบายดี   แต่ใจนี่สิ   ไม่เป็นปกติเสียแล้ว   และตัวหมออานะเองนั่นแหละคือต้นเหตุ   หญิงสาวยิ่งอึดอัดมากขึ้นทุกทีเมื่อต้องเก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจ    ขณะถูกถามถึงสิ่งที่ตนพูดออกมาไม่ได้
 “ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ”  แต่สายตาที่มองตรงมาบอกว่าไม่เชื่อ  “ ที่หมอถามก็เพราะเป็นห่วง    แต่ไข่หวานแน่ใจจริงๆนะว่าไม่เป็นอะไร ” 
 หมออานะถามอีกครั้ง   น้ำเสียงเป็นห่วงแต่ก็ฟังดูคล้ายจะคาดคั้นเล็กน้อย   เขามองหน้าทีปนีเหมือนผู้ใหญ่กำลังจับสังเกตเด็ก   แต่หนนี้หญิงสาวมองตอบเขาเต็มตา    เพราะใจอยากจะบอกให้รู้นักว่า    สายตากับน้ำเสียงของเขาแบบนี้แหละที่ตนไม่ชอบ   ไม่อยากเห็น   ไม่อยากได้ยินอีกต่อไปแล้ว
 “ หวานไม่เป็นอะไร   ไม่ป่วย    ไม่ต้องการหมอ    อยากอยู่คนเดียว   หวานอยากอยู่คนเดียวเงียบๆค่ะ   เข้าใจหรือยังคะ ”   หางเสียงตวัดนิดๆ
 พูดออกไปแล้ว   ทีปนีก็ตกใจกับคำพูดและน้ำเสียงของตนเอง     เพราะเพิ่งจะรู้สึกตัวว่า  ไม่น่าฟัง  มันฟังดูเหมือนเสียงของคนพาล      จึงได้แต่นึกเสียใจว่าไม่น่าพูด    ไม่น่าแสดงอาการเหมือนคนเจ้าอารมณ์ไร้เหตุผลออกไปให้เขาเห็นเลย   
 หมออานะมีสีหน้าบอกว่างุนงงกับกริยาอาการของทีปนีเต็มที   เขาไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร   แต่ไม่ทันจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรออกไป    พอดีโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวก็ดังขึ้น   เขาจึงก้มลงไปหยิบโทรศัพท์    รับโทรศัพท์พร้อมกับลุกขึ้นเดินคุยลงไปจากศาลา  
 พอรู้สึกตัว   ทีปนีก็นึกอยากจะขอโทษ   แต่ว่าตอนนี้หมออานะก็ได้เดินห่างออกไปไกลเสียแล้ว

 หลังอิ่มอาหารเย็นเมื่อเกือบสองทุ่ม    คนกรุงเทพฯทั้งสามก็เตรียมตัวกลับ   และเหมือนเช่นเคยที่ท้ายรถหมออานะจะมีกล่องขนมและผลไม้    ของฝากจากสุพรรณซึ่งเจ้าของบ้านได้จัดไว้ให้    ส่วนใหญ่จะเป็นของฝากให้ทีปนีนำเอากลับไปกินที่กรุงเทพฯ
 หมอหนุ่มก็พลอยได้รับของฝากติดไม้ติดมือกลับบ้านด้วย   เหมือนเป็นธรรมเนียมของคนบ้านนี้ที่ไม่ยอมปล่อยให้แขกพิเศษกลับไปมือเปล่า  
 หมออานะแวะส่งหมอนิคมที่บ้านก่อนเพราะเป็นทางผ่าน  แล้วจึงค่อยเลยไปส่งทีปนีทีหลัง   ซึ่งจะต้องผ่านสี่แยกที่กำลังก่อสร้างอุโมงค์ลอดข้ามทางแยก  
 การก่อสร้างทำให้ผิวการจราจรบางส่วนถูกปิด    ทำให้ช่องถนนเหลือเพียงแค่เลนเดียว     รถสามารถขยับเคลื่อนผ่านไปได้เพียงทีละคันอย่างช้าๆ   และกว่ารถหมออานะจะคืบคลานข้ามแยกนั้นมาได้    เวลาก็ปาเข้าไปเกือบจะห้าทุ่มอยู่แล้ว   
 ตลอดทางมาจากสุพรรณ    หมอนิคมเป็นคนเดียวที่มีเรื่องคุย    และเป็นคนกลางชวนให้คนอื่นคุยไปด้วย    เมื่อหมดหมอนิคมซึ่งเป็นตัวเชื่อม   คนขับกับผู้โดยสารที่เหลือก็นั่งกันมาเงียบๆ   คนเงียบเป็นนิสัยอย่างหมออานะคงจะไม่รู้สึกผิดปกติอะไร   แต่คนที่ปกติเคยร่าเริงแจ่มใสช่างพูดช่างคุยอย่างทีปนีคงอึดอัดไม่เบาเลยทีเดียว
 ผู้โดยสารแอบผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อรถมาจอดเทียบหน้าบ้านตัว    หมออานะลงจากรถไปเปิดท้ายขนกล่องของฝากลงมาวางข้างๆประตูรั้ว      ทีปนีลงรถมาไขกุญแจประตูรั้วแล้วหันไปไหว้ขอบคุณและลาคนที่มาส่งไปทีเดียวพร้อมกันเลย   แล้วก็ก้มลงไปจะยกกล่องที่วางซ้อนกันอยู่บนพื้นหน้าประตูรั้ว   เตรียมจะเดินเข้าบ้านไป
 “ ไข่หวานเดินไปเปิดประตูบ้านให้หมอเถอะ   หมอจะยกกล่องเข้าไปในบ้านให้เอง ”   เสียงพูดเรียบๆที่ได้ยินทำให้ทีปนียอมทำตามอย่างว่าง่าย   เมื่อยกของเข้ามาวางไว้ให้ในบ้านเรียบร้อยแล้ว  และก่อนจะลากลับ   หมออานะกำลังขยับปากจะพูด   ซึ่งทีปนีเดาเอาว่าก็คงจะเป็นการสั่งให้ดูแลประตูหน้าต่างให้ดีเหมือนทุกครั้ง    หญิงสาวจึงเป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า
   “ คุณหมอ….หวานขอโทษ…”
 หมออานะขมวดคิ้วเมื่อได้ฟังคำขอโทษ    เขาแสดงสีหน้างุนงงก่อนที่จะถามกลับไปว่า 
 “  ขอโทษเรื่องอะไรกัน ? ” 
 “ หวานขอโทษ….ที่พูดจาไม่ดีกับคุณหมอเมื่อตอนเย็น ”  เสียงพูดอ่อยจนฟังเหมือนกำลังจะร้องไห้
 “ โธ่ !  นึกว่าเรื่องอะไร ”   หมออานะตอบกับพร้อมทั้งหัวเราะ      “ ไม่เป็นไร   อย่าคิดมาก    หมอไม่โกรธไข่หวานหรอกจ๊ะ ”  
 พูดจบเขาก็ยกมือขึ้นขยี้ศีรษะทีปนีเบาๆ    และมองด้วยแววตาแสดงความปรานี   หญิงสาวถึงกับยืนน้ำตาร่วงออกมาเฉยๆ  
 “ เอ้า !   เลยร้องไห้เลย… ”   หมออานะยิ่งงงหนักเข้าไปอีก    เท้าที่ก้าวออกไปทางประตูชะงักค้าง    ร่างสูงใหญ่ถอยกลับมายืนขมวดคิ้ว   ทำหน้าไม่เข้าใจ   “ ไข่หวานเป็นอะไรไป   บอกมาเถอะ   อย่าโกหกหมอ ”   เสียงถามเริ่มเปลี่ยนไป   ฟังดูเหมือนคาดคั้น   แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย
 “ หวานไม่เป็นไรจริงๆค่ะ ”  
 ทีปนีรู้สึกตัวรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้แห้งทันที  นึกได้ว่าถ้าไม่อยากจะให้เขาทำกับตัวเหมือนเป็นเด็กเล็กๆอีกต่อไป  ตัวเองก็ต้องทำตัวให้เขาเห็นว่าเป็นผู้ใหญ่   หญิงสาวจึงตั้งมั่นอย่างเด็ดเดี่ยวในวินาทีนั้นเองว่า   ต่อแต่นี้ไป   จะต้องพิสูจน์ให้หมออานะยอมรับตนในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่งให้ได้   จะไม่มีเด็กหญิงไข่หวานอายุหกขวบอีกต่อไปแล้ว !
 “ ไข่หวาน….หมออยากให้ไข่หวานคิดว่าหมอเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งของไข่หวาน…”
 หมออานะพูดยังไม่ทันจะจบความ   แต่หูของทีปนีก็ไม่ได้ยินเสียแล้ว   เพราะหูมันอื้ออึงก้องไปด้วยเสียงสะท้อนจากใจตัวเองที่แย้งขึ้นมาว่า  
 ‘ ญาติผู้ใหญ่ ?  ญาติผู้ใหญ่ !     ญาติผู้ใหญ่….  หวานมีพอแล้ว   มีคุณยายวารี   มีป้าอร   มีลุงเมฆ  มีใครต่อใครอีกตั้งหลายคนแล้ว   หวานไม่อยากให้คุณหมอเป็นญาติผู้ใหญ่      แต่อยากให้คุณหมอเป็น  ‘ คนพิเศษ ’  เพียงคนเดียว….    หวานรู้ใจตัวเองแล้ว   แต่น่าเศร้าที่ตอนนี้…มันก็อยู่ได้แค่ในใจหวานเท่านั้นเอง ! ’
 “ หวานไม่เป็นอะไรค่ะ ”   หญิงสาวเริ่มเบื่อตัวเองที่เวียนตอบซ้ำซากได้เพียงแค่นี้   เลยพาลหงุดหงิดโกรธตัวเองเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง
 “ ไม่เป็นไร   แล้วเมื่อกี๊ร้องไห้ทำไมกัน ”    คนถามก็ไม่เลิกถามสักทีเหมือนกัน   แสดงท่าว่าจะไม่ไปถ้าไม่ได้คำตอบ
 “ หวานปวดท้อง ! ”  เมื่อเริ่มหงุดหงิดมากขึ้นทุกที   เลยพาลให้ตอบส่งเดช   หน้าตาและน้ำเสียงตอนนี้ก็เลยดูไม่ผิดกับคนปวดท้องจริงๆ
 “ ปวดแบบไหน  ปวดตรงไหน ”   วิญญาณหมอเข้าสิง          หมออานะเริ่มซักไซ้อาการ     ‘  คนไข้ ’   อย่างละเอียด    “ มีไข้ด้วยหรือเปล่า ”    ขณะถามก็เอื้อมมือมาแตะหน้าผากไปด้วย
 ทีปนีไม่ตอบ   ได้แต่กรอกตาไปมา    เพิ่งนึกได้ว่าลืมไปอีกแล้วว่าเขาเป็นหมอ    ตอนนี้หญิงสาวจึงเริ่มรู้สึกรำคาญที่หมออานะเป็นหมอ ! 

อ่านต่อพรุ่งนี้นะคะ  (เจ้าของลิขสิทธิ์ :  อังศุพร    ญาณเวคิน )