สัมพันธภาพของเมทินีกับหมอนิคมพัฒนาไปได้รวดเร็วเกินความคาดหมาย     อย่างที่ทีปนีได้เคยพูดกับหมออานะไว้ว่า   เพียงแต่เริ่มต้นให้และกระตุ้นนิดๆหน่อยๆหมอนิคมก็จะเดินต่อเองได้     หนุ่มสาวคู่นี้เหมือนตัวจิ๊กซอ     พอมีร่องรอยให้เห็นว่าต่อเข้าด้วยกันได้ไม่ยาก
 นับตั้งแต่วันที่หัดพายเรือวันนั้นเป็นต้นมา   หมอหนุ่มก็ขยันหมั่นเพียรหาโอกาสไปฝึกซ้อมพายเรือที่บ้านของหญิงสาวเกือบทุกวันหยุด       ชายหนุ่มทำเหมือนจะเตรียมตัวไปลงแข่งโอลิมปิคยังไงยังงั้น   
 ผ่านไปได้สักสามสี่เดือน  หมอฟันอัธยาศัยดีคนนี้ก็สามารถไปที่บ้านสวนได้โดยไม่ต้องเอาเหตุผลทางการกีฬามาบังหน้าอีกต่อไป   เพราะไม่มีความจำเป็นแล้ว   ใครๆเขาก็รู้กันไปทั้งคุ้งน้ำแล้วว่าหมอนิคมมาบ้านสวนทำไม   เพื่อนบ้านแถวนั้นชักจะเริ่มคุ้นหน้ากับหนุ่มแว่นใสยิ้มเก่ง    ที่พายเรือคล่องราวกับเกิดมาพร้อมกับถือพายติดมือมาด้วย   
 ช่วงนี้   ทุกครั้งที่เมทินีโทรมาหาทีปนีก็จะต้องมีเรื่องของหมอนิคมมาเล่าให้ฟังอยู่เสมอ   แค่ฟังแต่เสียง   เพื่อนรุ่นก็พอจะเห็นภาพประกายตาและสีหน้าสดใส   อย่างคนที่กำลังท่องอยู่ในโลกสีชมพูของเพื่อนรุ่นพี่    
 ทีปนีพลอยดีใจไปกับเมทินีด้วยเมื่อเห็นว่ากำลังมีความสุขดี    แต่ในบางขณะจิต   หญิงสาวก็อดสลดหดหู่ใจไม่ได้อยู่เหมือนกันเมื่อนึกถึงตัวเอง   แต่โชคยังดี   คนอย่างทีปนีมีสติพอจะเลือกใช้เวลาไปทุ่มเทให้กับการทำงานมากขึ้น   มากกว่าจะยอมเสียเวลาไปกับการฟุ้งซ่านก่นโศกน้อยใจในโชคชะตา
 คนงานยุ่งกลับไปก้มหน้าจมอยู่กับงานเหมือนเดิม   เพราะนิตยสารฉบับใหม่ของบริษัทกำลังจะออกวางตลาดในเร็ววันนี้    งานหนักในระยะนี้ทำให้ทีปนีลืมโลกไปเลย      จนแทบจะตัดขาดจากกิจกรรมอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานไปจนหมดสิ้น   
 บ้านสวนสุพรรณ   หญิงสาวก็แทบจะไม่ได้ย่างกรายไปเลยในระยะนี้    คนบ้านโน้นคอยโทรมาหาด้วยความคิดถึงเป็นห่วงเป็นใย   พร้อมกับต่อว่าต่อขานเมื่อเห็นว่าหายหน้าไป  และคนที่โทรมาบ่อยที่สุดก็ยังคงเป็นเมทินี         คนทางนี้ก็ได้แต่ผัดผ่อนว่าว่างเมื่อไรจะรีบไป    แต่ก็ไม่ว่างเสียที    จึงได้แต่เพียงโทรศัพท์ไปถามข่าวคราวคนทางโน้นทุกครั้งที่คิดถึง
 
 “ น้าเล็กก็ไม่ว่างอีกคนหรือคะ ”  เมทินีกำลังพูดโทรศัพท์อยู่กับหมออานะ   น้ำเสียงมีแววผิดหวังน้อยใจเล็กน้อย   และตัดพ้ออยู่กลายๆ  “ ทำไมหมู่นี้เป็นอะไรกันไปหมดคะ   ทุกคนถึงได้ไม่ว่าง ”
 “ ทุกคนที่เมว่าน่ะ  มีใครบ้าง  หือ   เมลองบอกน้าเล็กมาสิจ๊ะ ”    น้าชายพูดเสียงแสดงความเอ็นดูหลานสาวผ่านมาทางโทรศัพท์ ความรู้สึกของเขาที่มีกับหลานสาวไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย   นับตั้งแต่เมทินีเป็นเด็กเล็กๆมาจนกระทั่งโตเป็นสาวอยู่เดี๋ยวนี้      ถ้าหญิงสาวอยู่ใกล้ๆ   เขาคงจะลูบศีรษะเล่นไปด้วยแล้ว
 “ ไข่หวานค่ะ  เมโทรไปหาเมื่อไหร่ไข่หวานก็งานยุ่ง   นี่เมชวนมาบ้านพรุ่งนี้ก็ไม่ว่างอีก   พรุ่งนี้เมกะว่าจะพาออกไปหาที่ทานข้าวกันแถวๆบึงฉวาก ”
 หมออานะคิดไปด้วย   ในขณะที่คุยโทรศัพท์   ตัวเขาเองงานยุ่งจริงๆไม่ใช่ข้ออ้าง   แต่เขาไม่แน่ใจว่า   ไม่ว่างของทีปนีจะเป็นเพียงข้ออ้างหรือเปล่า   หมออานะกำลังนึกสงสัยว่าทีปนีกำลังหลบหน้า   หลีกเลี่ยงการพบปะผู้คน   และครั้งสุดท้ายที่เจอกัน   หญิงสาวก็มีอาการแปลกๆที่เขายังหาสาเหตุไม่พบ     
 เขาเคยตั้งใจจะโทรหาทีปนีหลายครั้งแล้วหลังจากวันนั้น          แต่ว่าในแต่ละวันที่ผ่านมาหมออานะก็มีเรื่องยุ่งจนลืมไปทุกครั้ง   พอมานึกได้อีกที   หรือพอจะมีเวลาว่างก็มักจะเป็นช่วงเวลาที่ไม่เหมาะสมจะโทรศัพท์ไปหาใครแล้วทุกที   เมื่อได้ยินหลานสาวพูดถึงทีปนีในวันนี้  จึงทำให้เขานึกขึ้นได้   และตั้งใจว่า   วันนี้ยังไงๆก็ต้องโทรไปถามสารทุกข์สุกดิบกันให้ได้
 “ เมชวนนิคหรือยังล่ะ ”    น้าชายถามหลานสาวทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว    เขารู้ว่าหนุ่มสาวทั้งสองได้แปรสถานภาพจากคนรู้จักเขยิบขึ้นไปเป็นแฟนกันแล้ว    แต่ที่ถามก็เพราะว่าเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี
 “ รายนั้นไม่ต้องชวนก็ไปเองทุกเสาร์อยู่แล้วค่ะ ”    หญิงสาวตอบเสียงสดใส      น้ำเสียงมีแววเขินอายน้าชายอยู่บ้าง     แต่ก็ฟังชัดว่าเป็นสุขใจเมื่อเอ่ยถึงทันตแพทย์หนุ่ม
 “ อ้าวเหรอ   จริงสินะ  น้าเล็กก็ลืมไป ”   หมออานะหัวเราะเบาๆ   “   นิคไปแล้ว    เมจะเอาคนอื่นไปเกะกะทำไมอีกล่ะ ”   เสียงเขาล้อหลานสาวต่อไปอีก
 “ ไม่หรอกค่ะ ”  เมทินียังตอบด้วยเสียงเขินอายอยู่เหมือนเดิม   “ เราเคยไปกันสองคนมาหลายครั้งแล้วค่ะ   เลยอยากจะให้น้าเล็กกับไข่หวานไปด้วยกันบ้าง  เหมือนครั้งแรกที่พวกเราเจอกันไงคะ  น้าเล็กจำได้ไหมคะ   วันนั้นพวกเราสี่คนกินข้าวด้วยกัน   คุยกันสนุ้กสนุก ”
 “ อืม   น้าเล็กก็อยากไปกับเมนะ   แต่พรุ่งนี้น้าเล็กติดงาน   ไปด้วยไม่ได้จริงๆ   เอาไว้วันหลังนะจ๊ะ   น้าเล็กสัญญาว่าคราวหน้าน้าเล็กจะไม่พลาดเลย   น้าเล็กจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงมื้อใหญ่เอง   เมอยากกินอะไรแพงๆก็คิดไว้เลยนะ   น้าเล็กจะเลี้ยงเต็มที่เลย   ดีไหมล่ะ ”
 “ น้าเล็กก็…น้าเล็กพูดเหมือนเมยังเป็นเด็กๆ  มีการหลอกล่อ   สัญญิงสัญญา  เมโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะคะ ”   หลานสาวทำเสียงงอนๆใส่น้าชาย
 “ จริงสินะ   น้าเล็กขอโทษ   น้าเล็กลืมไปว่าเมโตเป็นสาวสวยขนาดมีหนุ่มมาตามจีบแล้ว ”
 “ น้าเล็กก็ !   ล้อเมอีกแล้ว ” 
 “ เอาล่ะๆ   น้าเล็กไม่ล้อเมแล้ว   แต่น้าเล็กต้องวางหูแล้วนะจ๊ะ   น้าเล็กต้องเตรียมตัวไปทำงานต่อแล้ว   ว่างๆแล้วเราค่อยคุยกันใหม่นะเม ”

 หลังจากเลิกงานในวันนั้น   หมออานะเดินออกมาจากโรงพยาบาลเมื่อตอนเกือบสองทุ่ม   เขากดโทรศัพท์หาทีปนีจากในรถทันทีเมื่อนึกขึ้นได้   โทรศัพท์ดังอยู่หลายครั้งจนกระทั่งสายตัดไปเอง   เสียงสัญญาณโทรศัพท์แสดงให้รู้ว่าสายติดแต่ไม่มีคนรับ   เขาจึงลองโทรเข้าเบอร์บ้านของหญิงสาวดู   แต่ก็ไม่มีคนรับสายอีกเหมือนกัน   จึงลองโทรเข้ามือถือของหญิงสาวอีกครั้ง   ก็ไม่มีคนรับ   จนสายตัดไปเองอีกครั้งเหมือนเดิม   
 หมออานะเริ่มคาดเดาหาเหตุผลที่ทีปนีไม่รับโทรศัพท์    หรือว่าหญิงสาวจะเข้านอนไปแล้ว     เขาก้มลงดูนาฬิกาข้อมือ    เวลาตอนนี้ก็แค่สองทุ่มเศษๆเท่านั้นเอง   ยังไม่น่าจะเป็นเวลานอนของคนในวัยนี้   แต่ถ้าทีปนีเข้านอนแล้วจริงๆ  ก็ยังไม่น่าจะหลับสนิทถึงขั้นที่จะไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์  ทั้งโทรศัพท์บ้านและโทรศัพท์มือถือ    เขาจึงลองโทรใหม่อีกครั้ง   โดยเริ่มจากโทรศัพท์บ้านก่อน   แล้วตามด้วยโทรศัพท์มือถือ    แต่ก็ได้ผลเหมือนเดิม   ไม่มีคนรับจนสายตัดไปเองอีก   เขาชักจะเริ่มเป็นห่วง  ร้อนใจเมื่อคิดไปว่า    หรือว่าเจ้าของเครื่องจะไม่สบายมากจนลุกมารับโทรศัพท์ไม่ไหว    หญิงสาวอยู่บ้านคนเดียวเสียด้วย    และอาจจะกำลังนอนเจ็บป่วยอยู่โดยไม่มีใครรู้ก็เป็นไปได้         

 ประตูรั้วหน้าบ้านมีกุญแจคล้องล็อคทางด้านนอก   โคมไฟที่หน้าประตูบ้านยังไม่ได้เปิด   มองเข้าไปในตัวบ้านก็พบแต่ความมืดสนิท   ลักษณะนี้แสดงว่าเจ้าของบ้านยังไม่กลับมา   แต่ว่าไหนๆก็มาถึงบ้านแล้ว   หมออานะจึงลองกดกริ่งที่หน้าประตูรั้วดู      กริ่งดังติดต่อกันอยู่หลายครั้ง    แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นภายในบ้าน  ยังไม่ละความพยายาม   เขาลองกดโทรศัพท์เข้าไปในบ้านอีกครั้ง   เหมือนเดิม…โทรศัพท์ดังจนเงียบไปเองอีก   เสียงมันไม่ใช่เบาๆเลย   แม้ว่าเขาจะยืนอยู่ที่หน้าประตูรั้วยังได้ยินชัดเจน   ต้องไม่มีคนอยู่ในบ้านอย่างแน่นอน   ลองโทรเข้ามือถืออีกครั้งดีกว่า   หมออานะเริ่มพูดกับตัวเอง   แล้วก็เริ่มหงุดหงิดที่ผลยังออกมาเหมือนเดิม   หรือว่าจะมีเหตุเกิดขึ้นกับทีปนีจนทำให้รับโทรศัพท์ไม่ได้    หรือว่าทีปนีจะประสบอุบัติเหตุ !  

อ่านต่อพรุ่งนี้ค่ะ         (เจ้าของลิขสิทธิ์ : อังศุพร   ญาณเวคิน)