เวลาที่ผ่านไปบวกกับความฟุ้งซ่านซึ่งเกิดจากความห่วงใยที่มีเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ   มีผลทำให้หมออานะเริ่มจะคิดในแง่ร้าย  แล้วก็คิดต่อไปว่า  ถ้าทีปนีประสบอุบัติเหตุจริงๆ   แต่ว่าโทรศัพท์มือถือยังใช้การได้อยู่   ถ้าตอนนี้หญิงสาวถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลแล้ว  โทรศัพท์ก็น่าจะอยู่กับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลหรือไม่ก็ตำรวจ  หรือถ้าโทรศัพท์กระเด็นออกนอกรถไปไกลจากที่เกิดเหตุ   และถ้ามีพลเมืองดีมาพบเข้าและเก็บไว้ให้….เมื่อคิดมาถึงตรงนี้   เขาก็รีบกดโทรศัพท์มือถือส่งข้อความไปเข้ามือถือของทีปนีทันทีว่า  ‘ กรุณาโทรกลับหมออานะด่วนที่สุด  01-333-0333 ’   ส่งข้อความเสร็จก็กลับเข้ามานั่งในรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน    มานั่งคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

                ความวุ่นวายใจทำให้หมออานะลืมหิวไปเลย     ทั้งที่อาหารมื้อล่าสุดของวันนี้    เขาได้กิน แค่แซนด์วิชซึ่งประกอบด้วยขนมปังสองแผ่นประกบแฮมบางๆหนึ่งชิ้น   กับกาแฟอีกถ้วยเดียวเท่านั้นเอง    และได้กินไปเมื่อตอนบ่ายสอง

                สุวิทย์กลับเข้ามาที่ทำงานอีกครั้ง หลังจากออกไปหาอะไรกินดื่มกับเพื่อนๆร่วมรสนิยมเดียวกันกลุ่มใหญ่มาแล้ว   เป็นปกติที่เขามักจะย้อนกลับเข้ามาทำงานอีกในเวลาค่ำคืนอย่างวันนี้             ‘ไอเดียมันมักจะกระฉูดเวลาได้ซดเข้าไปนิดๆหน่อยๆแล้ว ’  สุวิทย์เคยให้เหตุผลกับเพื่อนที่ทักเมื่อเห็นเขาผลุนผลันผละออกจากวงมากลางคัน 

                วันนี้ก็เช่นกัน   เมื่อสุวิทย์กลับเข้ามาทำงานต่ออีกครั้ง   เขาเห็นไฟด้านในส่วนที่เป็นมุมทำงานของทีปนียังเปิดสว่างอยู่     เจ้านายกลัวว่าลูกน้องจะตกใจ    จึงส่งเสียงทักดังเข้ามาก่อนตัว  

                “ ยายหวาน !   ทำไมยังไม่กลับบ้านกลับช่องอีก    นี่มันปาเข้าไปกี่โมงกี่ยามแล้วรู้มั้ย ”

                “ อ้าว !   เจ๊กลับมาอีกหรือคะ ”  ทีปนีเงยหน้าขึ้นจากกองข้าวของ   และกองนิตยสารทั้งไทยทั้งเทศและเอกสารรกๆตรงหน้า  หน้าเป็นมันส่งยิ้มที่ฝืนทำเป็นสดใสให้กับเจ้านาย  พร้อมกับเอื้อมมือควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อจะดูเวลา   “ หายไปไหนนะเนี่ย  ”  พึมพำพูดกับตัวเองเบาๆ   เพราะเพิ่งจะรู้ว่าโทรศัพท์มือถือไม่ได้วางอยู่บนโต๊ะ   หญิงสาวคิดว่าก่อนหน้านี้   ตัวเองคงเอาไปเดินพูดแล้วเผลอวางไว้ที่ไหนสักแห่งในอ๊อฟฟิศนี่แหละ  

                “ กลับบ้านได้แล้วน้อง ”  เขาพูดเหมือนกับเอ็ดผู้ช่วย      แต่ในน้ำเสียงแฝงความเอ็นดูอยู่ด้วย  “ กลับไปพักผ่อนได้แล้ว   รู้ตัวหรือเปล่าว่า    หมู่นี้หน้าตาเราชักจะเหมือนแพนด้าเข้าไปทุกทีแล้วนะ   ยายหวาน ” 

                คนที่ถูกทักว่าเหมือนแพนด้ารีบหันหน้าไปมองกระจกข้างๆโต๊ะทำงานทันที   จึงเห็นเงาหน้าคนแก้มตอบ   ตาโตลึก    แววตาเหนื่อยล้าในกระจกจ้องตอบกลับมา 

                “ พี่รู้นะว่า  หมู่นี้หวานทำงานหนักมาก   พี่ดีใจและถือว่าเป็นโชคดีนะ  ที่มีผู้ช่วยที่ทั้งดีทั้งขยัน   ใส่ใจทุ่มเทให้กับงานอย่างหวาน ” 

                สุวิทย์มักจะใช้สรรพนามแทนตัวว่าพี่     ในเวลาที่พูดเสียงจริงจังเป็นงานเป็นการอย่างเวลานี้   นอกจากจะจริงจังแล้ว   ยังฟังอบอุ่นจริงใจจนทีปนีถึงกับนั่งนิ่งฟัง   และมองคนพูดไปด้วยดวงตามีแววซาบซึ้งใจ 

                “ แต่เจ๊ก็อยากให้หล่อนอยู่ช่วยกันทำงานไปนานๆ   ไม่อยากให้ทำงานหนักจนลานขาด  สิ้นอายุการใช้งานไปก่อนวัยอันควร   เข้าใจมั้ยยะ  ไปเลย   รีบกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้เลยเชียวหล่อน  ไม่ต้องอยู่สร้างภาพว่าขยัน   กลับบ้านไปได้แล้วย่ะ ”  

                ประโยคท้ายๆนี้   สุวิทย์เปลี่ยนท่าทีและโทนเสียงกลับมาเป็นเจ๊สุคนเดิม   คงกลัวว่าผู้ช่วยจะซาบซึ้งจนร้องห่มร้องไห้ออกมา   และคงจะกลัวใจตัวเองด้วย  กลัวว่าตัวเองจะพาลร้องตามจนเสียฟอร์ม     เลยรีบเปลี่ยนท่าทีสีหน้าและน้ำเสียง   ทำให้บรรยากาศพลอยเปลี่ยนจากหน้าผากไปเป็นหลังเท้าในทันที    ไม่ใช่แค่เปลี่ยนจากหน้ามือไปเป็นหลังมือ

                “ นี่มือถือหวานใช่ไหม   เจ๊เห็นวางอยู่ที่เคาร์เตอร์รีเซฟชั่น ”  เขาพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือส่งให้หญิงสาว    แต่ก็ไม่วายสอดส่ายสายตาเหลือบดูหน้าจอนิดหนึ่งก่อนส่งคืนให้เจ้าของ   “ ตาย !  มีทั้งมิสคอลล์   ทั้งแมสเซ็จ   ส่งกันมาซะสนั่นขนาดนี้   คงเป็นของพ่อรูปหล่อหน้าอ่อน   หรือไม่ก็คุณหมอฟันล่ะสิ   หมั่นไส้จริงๆ !       เรทติ้งกระฉูดเกินหน้าเกินตาเจ๊ไปแล้วนะยะหล่อน ” 

                หญิงสาวหัวเราะ   แล้วรีบยื่นมือเล็กๆออกไปรับโทรศัพท์คืนมาจากมือใหญ่ๆของเจ้านาย                 “ แหม  โชคดีจังที่เจ๊หยิบติดมือมาให้ด้วย   ไม่งั้นหวานคงต้องเสียเวลาหาแน่ๆเลย   จำไม่ได้จริงๆว่าเอาไปลืมทิ้งไว้ที่ไหน    ขอบคุณนะคะ ”

                “ ได้แล้วก็รีบกลับไปซะทีสิยะ   อย่าอยู่รบกวนสมาธิ   เจ๊จะทำงานต่อล่ะ ”   ว่าแล้วเจ๊สุก็ฮัมเพลงประจำตัว   ‘ ซีล  วิธ  อะ  คิส ’   เดินบิดสะโพกน้อยๆเข้าห้องทำงานส่วนตัวไป

                ทีปนีอยากรู้ว่าใครส่งข้อความและโทรเข้ามาหาบ้างช่วงที่ไม่ได้รับสาย   จึงกดโทรศัพท์เช็คดูทั้งหมด   ทั้งมิสคอลล์   ทั้งฝากข้อความซึ่งมีทั้งเป็นข้อเขียนและส่งมาเป็นข้อความเสียง   ทั้งหมดส่งมาจากหมออานะเพียงคนเดียว   และที่น่าตกใจคือข้อความทั้งสองอย่างบอกถึงความกระวนกระวายใจของคนส่งมา    หญิงสาวจึงรีบกดโทรศัพท์กลับไปหาหมออานะทันที  

                ทันทีที่เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น   และเห็นชื่อคนที่ตนกำลังจดจ่อรออยู่ปรากฏขึ้นที่หน้าจอ   หมออานะก็รีบคว้ามือถือขึ้นมาแนบหู    เขาเพิ่งกลับเข้าบ้านมาเมื่อก่อนหน้าที่โทรศัพท์จะดังเพียงครู่เดียว    ยังไม่ทันจะนั่งพักให้หายเหนื่อยเลย

                “ คุณหมอมีอะไรหรือคะ   ถึงให้หวานรีบโทรกลับด่วน   ”    เสียงถามบอกว่าร้อนใจ   เพราะคนถามกำลังคิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่บ้านคุณยายวารีหรือเปล่า    ใจหญิงสาวคิดไปถึงคุณยายก่อนใครเพื่อน

                “ ไข่หวานไม่เป็นอะไรใช่ไหม ”         

                คำถามของทีปนีไม่ได้รับคำตอบ       แต่หญิงสาวกลับได้ยินเสียงบอกความดีใจของเขากลับมาแทน   หมออานะแสดงความโล่งใจออกมาอย่างชัดแจ้งที่ได้ยินเสียงทีปนี   และมีเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกติดมาให้ได้ยินด้วย   จนหญิงสาวต้องถามกลับด้วยเสียงบอกอาการงุนงง

                “ ค่ะ  หวานไม่เป็นอะไร    คุณหมอคิดว่าหวานเป็นอะไรไปหรือคะ ?  ”  

                “ เปล่าๆ   ไม่มีอะไรหรอก   เห็นไข่หวานไม่รับโทรศัพท์   หมอเลยเป็นห่วงว่าไข่หวานจะเป็นอะไรไป   ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ” 

                “ อ๋อ   หวานลืมมือถือทิ้งไว้ที่หน้าบริษัทค่ะ      แต่หวานนั่งทำงานอยู่ข้างในเลยไม่ได้ยิน   นี่เจ้านายหวานแกไปเจอเข้า  เพิ่งเอาคืนให้เมื่อกี๊นี้เอง   หวานก็รีบโทรกลับมาหาคุณหมอทันทีเลยค่ะ   ตกใจคิดว่าเกิดอะไรขึ้น ”   

                หลังจากแจกแจงถึงสาเหตุที่ตนไม่รับโทรศัพท์แล้ว    หญิงสาวก็นึกแปลกใจว่าทำไมเขาต้องแสดงความกังวลใจถึงขนาดนั้น    อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเพราะเขาเป็นห่วง   อยากจะถามออกไปตรงๆ    แต่ความกระดากได้รั้งถ่วงไว้ให้ปากหนัก

                จริงสินะ เมื่อกี้ก็ลืมนึกไป  ทำไมไม่ลองโทรไปที่ทำงานดูบ้าง  หมออานะคิดตำหนิตัวเอง…..คงเป็นเพราะขาดสตินั่นเอง    

                เขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองฟุ้งซ่าน   วุ่นวายเกินเหตุ   ตีตนไปก่อนไข้   และมองโลกในแง่ร้าย   ทั้งหมดทั้งมวลนี้อาจจะเป็นผลพวงมาจากการทำงานหนักจนเกินไป   พักผ่อนน้อยจนร่างกายเหนื่อยล้า   เลยส่งผลกระทบทำให้สมองอ่อนล้าตามไปด้วย    อันมีผลทำให้ความคิดอ่านผิดเพี้ยนไปจากปกติทั้งกระบวนการ    จนส่งผลทำให้เกิดอาการเหมือนคนมีปัญหาทางจิตประสาทไปได้ 

                หมออานะพูดโทรศัพท์กับทีปนีไปก็วินิจฉัยอาการตัวเองไปด้วยเสร็จสรรพ    เหมือนหมอกำลังนั่งวินิจฉัยอาการคนไข้อยู่อย่างเป็นขั้นเป็นตอน     จะขาดอยู่ก็แต่เพียงขั้นตอนการสั่งจ่ายยาให้ตัวเองเท่านั้นเอง

                “ แค่นี้ใช่ไหมคะ   ถ้าไม่มีอะไร   งั้นหวานไม่กวนคุณหมอแล้วนะคะ ”   หญิงสาวถามขึ้นหลังจากที่เสียงทางปลายสายเงียบไป

                “ เดี๋ยวก่อน !  ไข่หวานอย่าเพิ่งวางหู ”   หมออานะรีบเรียกทีปนีไว้ก่อน   เพิ่งกลับมาเป็นตัวเองคนเดิม   หลังจากได้หลุดออกไปแสดงบทบาท  เป็นทั้งหมอและคนไข้ในคนๆเดียวกันไปชั่วขณะ  “ ไข่หวานยังอยู่ที่อ๊อฟฟิศอีกหรือนี่ ”   เขาเหลือบตามองนาฬิกาไปด้วยในขณะพูด    เวลาตอนนี้ใกล้จะสามทุ่มแล้ว

                “ ค่ะ   แต่กำลังจะกลับบ้านแล้วค่ะ ”

                “ ไข่หวานกินข้าวหรือยัง ”   ถามเพราะว่าตัวเองเริ่มจะรู้สึกหิวขึ้นมาทันทีที่จบเรื่อง  แต่ยังไม่ทันจะได้คำตอบ  ก็ถามกลับไปและสรุปเองเรียบร้อยว่า  “ ยังไม่กินใช่ไหม   รอหมออยู่ที่นั่นก่อนได้ไหม   เดี๋ยวจะไปรับไปกินข้าวด้วยกันนะ  ไม่น่าจะเกินสิบห้านาที ”   พูดรวดเดียวจบ   วางหูแล้วรีบออกจากบ้านไปทันที

                สุวิทย์มองผ่านกระจกห้องทำงานออกมา    เห็นทีปนีกำลังมองโทรศัพท์มือถือในมือ  ก่อนที่จะเก็บใส่กระเป๋า             แล้วเขาก็ขมวดคิ้วเมื่อเห็นผู้ช่วยกำลังหย่อนโทรศัพท์ลงเก็บใส่ในกระเป๋าถืออย่างช้าๆ…อ้อยอิ่ง…นุ่มนวล…เบามือ   เหมือนกับกลัวว่าโทรศัพท์มันจะเจ็บ ! 

                ตอนนี้หญิงสาวชักจะเริ่มรู้สึกหิวข้าวขึ้นมาแล้วเหมือนกัน   แถมยังมีความรู้สึกแปลกๆอีกอย่างเกิดขึ้นด้วย….ท้องหิว…แต่ใจมันกลับรู้สึกอิ่มๆ   มันขัดกันพิลึกยังไงก็บอกไม่ถูก !

อ่านต่อพรุ่งนี้นะคะ                           ( เจ้าของลิขสิทธิ์ : อังศุพร   ญาณเวคิน )