16
 
 วันเสาร์ถัดมา ทีปนีก็ไปเยี่ยมคุณยายวารี หลังจากมัวยุ่งกับงานจนห่างบ้านสวนเมืองสุพรรณมาได้พักสักใหญ่ๆแล้ว    แต่ไม่ว่าตัวจะห่างไปนานแค่ไหน           เมื่อได้กลับไปที่บ้านนั้นทีไรใจหญิงสาวก็รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านทุกที    
 คุณยายวารีดูมีความสุขเบิกบานใจเป็นพิเศษ เหมือนทุกครั้งที่มีลูกหลานแวดล้อมท่านพร้อมหน้า   หมอนิคมก็ได้รับการยอมรับและเอ็นดูจากคุณยายและพ่อแม่ของเมทินีด้วย   ชายหนุ่มกลายเป็นส่วนหนึ่งของสมาชิกบ้านสวนประจำสุดสัปดาห์ไปแล้ว    อาทิตย์ไหนถ้าหายหน้าไปก็จะมีคนถามถึง
 ปีนี้คุณยายวารีจะมีอายุครบแปดสิบในเดือนหน้า     ลูกหลานจึงคิดเตรียมการฉลองให้ท่านโดยองค์อรเป็นคนต้นคิด     และมีเมทินีเป็นลูกคู่คอยสนับสนุนแม่   สองคนนี้เป็นคนที่ว่างที่สุด   แม่ลูกคู่นี้ถนัดและสนุกกับการจัดงานเลี้ยงอยู่แล้ว       ตั้งแต่สมัยที่ต้องตามหัวหน้าครอบครัวไปประจำอยู่ยังต่างประเทศ        แต่เจ้าของวันเกิดกลับอยากได้งานวันเกิดเรียบง่าย     ใกล้ชิดกันเองอยู่ในหมู่ลูกหลานและญาติสนิทมิตรสหายก็พอ                          
 คนวัยคุณยายคงไม่รู้สึกสนุกกับงานปาร์ตี้วันเกิดแล้ว  ท่านชอบการทำการบุญเลี้ยงพระมากกว่า   จึงคิดจะมีการตักบาตรพระตอนเช้าตามปกติอย่างที่เคยทำมา   และเลี้ยงเพลพระวัดใกล้บ้าน    นอกนั้นก็ตามใจ    สุดแล้วแต่ลูกหลานจะเห็นสมควรจัดการกันไปตามความพอใจ
 วันเกิดคุณยายปีนี้ตรงกับวันศุกร์  แต่ท่านเกรงใจว่าลูกหลานจะมาไม่สะดวก  หรืออาจจะเสียงานเสียการเอาได้     จึงขอให้จัดงานในเย็นวันเสาร์แทน    และจะเลี้ยงเพลพระในวันเสาร์   เพื่อให้ลูกหลานได้มีโอกาสมาร่วมทำบุญกันพร้อมหน้าพร้อมตา
 
 หลังจากวันนั้น  วันที่เกิดเหตุฟุ้งซ่านเพราะโทรหาทีปนีไม่พบเป็นต้นมา   หมออานะก็จะโทรไปถามสารทุกข์สุกดิบหญิงสาวทุกครั้งตามแต่เขาจะนึกได้      วันนี้หมออานะเลยคุยกับทีปนีเรื่องวันเกิดแม่ไปด้วยตอนที่โทรมาคุยกัน  
 “ หวานว่าจะไปตั้งแต่เช้าวันเสาร์เลยค่ะ   นัดกับพี่เมไว้แล้วว่าจะไปช่วยเตรียมของเลี้ยงพระน่ะค่ะ ”  ที่เล่าให้ฟังเพราะอยากรู้ว่าเขาจะไปเมื่อไหร่   และจะมารับตัวเองไปด้วยกันหรือเปล่า  แต่ก็ไม่กล้าถามออกไปตรงๆ     จึงได้แต่บอกอ้อมๆว่าตัวเองจะต้องไปแต่เช้า  
 “ หมอคงจะตามไปบ่ายๆ   ตอนเช้ามีนัดกับคนไข้ไว้แล้ว   ฝากไข่หวานทำบุญแทนหมอด้วยก็แล้วกัน ”
 “ ทำบุญนะคะคุณหมอ   ไม่ใช่เข้าเวรทำงาน   จะได้ทำแทนกันได้ ”  
 ทีปนีได้ยินเสียงหมออานะหัวเราะชอบใจผ่านมาทางโทรศัพท์   และตัวเองก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย   คนทางฝ่ายโน้นไม่สามารถจะเห็นสีหน้าผิดหวังวูบของคนทางนี้ทั้งที่ยังหัวเราะได้    แต่เจ๊สุเห็นถนัดชัดเจนเมื่อเดินผ่านโต๊ะลูกน้องไป  

 หลังจากหมออานะวางหูไปได้สักพัก     โมไนยก็โทรมาชวนทีปนีไปสุพรรณด้วยกัน  
 “ …คิดว่าแขกจะมากันมากนะครับ   ที่จอดรถในบ้านอาจจะไม่พอ   ผมว่าไข่หวานอย่าเอารถไปเลย     ไปกับผมดีกว่านะครับ ”   ชายหนุ่มเสนอขึ้นด้วยความหวังดี 
 “ ขอบคุณค่ะ   แต่ไม่ต้องหรอกนะคะ   หวานไม่อยากจะรบกวนไม้   ”   หญิงสาวรีบปฏิเสธสวนออกไปในทันที    โดยยังคิดหาเหตุผลมาอ้างไม่ทัน 
 คนชวนอยากรู้ถึงเหตุผลที่ถูกปฏิเสธขึ้นมาในทันที    แต่ทีปนีก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ซักถาม   หญิงสาวอ้างว่าจะต้องออกไปธุระกับเจ้านาย    แล้วก็รีบวางหู     
 เมื่อพูดโทรศัพท์กับทีปนีเสร็จแล้ว   โมไนยยังคงนั่งข้องใจเรื่องที่ถูกหญิงสาวปฏิเสธไม่ไปสุพรรณพร้อมกับเขา    และเลยคิดย้อนไปถึงที่เขาเคยคุยกันกับน้าชายไว้ก่อนหน้านี้   
 ‘….ไม้ก็หาเรื่องเข้าไปหาเขาสิ   คิดเข้าสิ   อย่าบอกนะว่าแกจีบสาวไม่เป็น   น้าไม่เชื่อหรอก   ไอ้ที่ผ่านๆมาของแกตั้งโขยงน่ะ    ได้มาได้ยังไงล่ะ ’
 ‘ ที่ผ่านๆมา    ผมไม่เคยจีบใครเลยนะครับน้าเล็ก   มีแต่ผู้หญิงเข้ามารุมจีบผมก่อน    ก็คนมันหล่อนี่ครับ ’  หลานชายตอบยียวน  ‘ มียายไข่เค็มนี่แหละเป็นรายแรกที่ไม่กรี๊ดผม ’  ชายหนุ่มหัวเราะ    หน้าทะเล้นสดใสตามลักษณะของเขาที่เป็นคนไม่เคยจริงจังกับอะไร
 เขาทำพูดเป็นเล่นกับน้าชาย   แต่ในส่วนลึกแล้วก็รู้สึกว่าเสียหน้าอยู่เหมือนกัน   อย่างที่ภาษาวัยรุ่นสมัยนี้เรียกว่า ‘เสียเซ้ว’ 
โมไนยรู้ตัวและภาคภูมิใจในความสมบูรณ์แบบสำเร็จรูปของตัวเองมาโดยตลอด…รูปหล่อพ่อรวย   แถมมีดีกรีนักเรียนนอกจบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยระดับท็อปของอเมริกา  ได้ทำงานดีรายได้สูงในบริษัทอินเตอร์     ก็เพิ่งจะมีทีปนีนี่แหละ       เป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขารู้สึกขาดความมั่นใจในความเป็นคน  ‘ มีดี ’  ของตัวเองไป  
 แล้วชายหนุ่มก็เลิกใส่ใจ    ขี้เกียจจะสนใจต่อให้เสียเวลา   ทีปนีไม่ใช่ผู้หญิงวิเศษวิโส  เพียงแค่แปลกกว่าผู้หญิงที่เขาเคยพบพานมาก่อน….ก็แค่นั้นเอง

 สาเหตุที่ทีปนีปฎิเสธน้ำใจของเพื่อนเก่า   เป็นเพราะว่าหญิงสาวเข็ดขยาดกับการนั่งรถที่โมไนยเป็นคนขับ  คงจะพอๆกับการไปหาหมอฟันเมื่อตอนเป็นเด็ก   หรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำไป
 ครั้งหนึ่ง  ทีปนีติดรถชายหนุ่มคนนี้ไปสุพรรณด้วยกัน   โมไนยขับรถเร็วและเลวมากตามปกติ     จนเกือบจะประสบอุบัติเหตุขั้นร้ายแรง        เพราะเขาขับไปปาดหน้ารถสิบล้อในระยะกระชั้นชิด     โดยท้ายรถสิบล้อคันนั้นบรรทุกวัสดุก่อสร้างมาเพียบแปร้เต็มคันรถ  
 โมไนยขับรถอย่างคะนองเพราะมั่นใจในฝีมือ   และเชื่อมั่นในสมรรถนะของรถสปอร์ต ราคาแพงลิบของตัวเอง   ชายหนุ่มคงลืมไปว่ารถสปอร์ตนั้นเขารับรองกันแค่เรื่องของความแรง   แต่ไม่ได้รับรองความแกร่งว่าจะมีมากไปกว่ารถถัง    และคนที่นั่งอยู่ในรถก็ประกอบไปด้วยเลือดเนื้ออย่างคนธรรมดาๆ    ไม่ใช่มนุษย์โลหะที่หล่อมาจากเหล็กกล้าเสริมด้วยวัสดุกันกระแทกชั้นเลิศ 
 ทุกครั้งที่คิดย้อนไปถึงวินาทีเฉียดตายในวันนั้นแล้วทีปนีก็ยังหวาดเสียวไม่หาย      วันนั้น  ถ้าคนขับรถบรรทุกฝีมือไม่ดีเยี่ยมยอด    และมีสติไม่มั่นคงพอจะควบคุมสถานการณ์ไว้ได้   ป่านนี้ทั้งสองคนก็คงจะเหลือแต่ชื่อเก๋ไก๋จารึกอยู่ใต้รูปถ่ายบนแผ่นหินอ่อน   ติดอยู่บนกำแพงหรือฐานเจดีย์วัดไหนสักแห่ง  หรืออย่างเบาะๆก็อาจจะพิการก็มีความเป็นไปได้สูงมาก      แต่หญิงสาวรู้ดีว่าคนอย่างโมไนยบอกไม่ได้   เตือนไม่ฟัง    ดังนั้นทางที่ฉลาดที่สุดคือพยายามหลีกเลี่ยงอย่านั่งรถที่เขาเป็นคนขับเป็นการดีที่สุด    จึงได้ปฏิเสธการนั่งรถของชายหนุ่มมาโดยตลอดนับแต่วันเฉียดตายวันนั้นเป็นต้นมา       เพราะทีปนีมีเหตุผลที่ยังอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป    ยังไม่อยากจะตายไปอย่างโง่ๆโดยเปล่าประโยชน์ตั้งแต่อายุยังน้อยๆ  
 
 แน่นอนว่าหมอนิคมจะต้องได้รับเชิญไปงานเลี้ยงวันเกิดคุณยายวารีด้วย   เมทินีได้เล่าเพลินเลยไปถึงรายละเอียดให้เขาฟังด้วยว่า   คุณยายจะเลี้ยงเพลพระที่วัดเป็นการเฉพาะกับลูกหลาน   ตอนเย็นถึงจะมีการเลี้ยงแขก 
 ใจจริงหญิงสาวอยากจะชวนชายหนุ่มมาร่วมเลี้ยงพระด้วย  แต่ก็นึกกระดากที่ได้เผลอพูดออกไปแล้วว่า   การเลี้ยงพระเป็นเรื่องเฉพาะของลูกหลาน    ตัวหมอนิคมเองก็อยากจะไปเหมือนกัน     แต่ในเมื่อได้ยินว่าเป็นกิจกรรมของสมาชิกในครอบครัว    ถ้าเขาโผล่ไปโดยไม่มีใครออกปากเชื้อเชิญ    มันอาจจะเป็นการ  ‘ เจ๋อ’  ไม่ถูกกาลเทศะไปก็ได้  
 หนุ่มสาวคู่นี้กำลังทำเรื่องง่ายให้กลายเป็นเรื่องยาก    เพราะคิดมากพอกันทั้งคู่    แต่เมื่อเรื่องนี้รู้มาถึงหูของทีปนีเข้าโดยบังเอิญ    ซึ่งอาจจะเป็นการบังเอิญจริงๆ      หรือว่าคนหัวไวอย่างหมอนิคม    อาจจะแอบเรียนรู้เทคนิคการสร้างความบังเอิญได้เหมือนจริงมาจากทีปนีก็เป็นได้  
 เรื่องยากเลยกลายเป็นง่ายไปในพริบตาเมื่อทีปนียื่นมือเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย    ผู้หญิงคนนี้ถนัดอยู่แล้วกับการช่วยคนอื่น   แต่เรื่องของตัวเองกลับมืดบอด   บ้าใบ้เข้าไปทุกที   เข้าทำนองผงเข้าตาคนอื่นทีปนีล่ะเก่งนัก   ช่วยเขาเขี่ย  ช่วยเขาเป่าได้    แต่พอผงเข้าตาตัวเองบ้าง    กลับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
 “ คุณหมอก็ไปกับหวานสิคะ   ดีเลย   หวานจะได้อาศัยรถคุณหมอไป   ไม่ต้องขับไปเองให้เมื่อย ”   พูดเพราะหวังว่าจะช่วยให้ชายหนุ่มคลายความเคอะเขินลง   โดยยกเอาผลประโยชน์ร่วมกันขึ้นมาอ้างให้เขาสบายใจ    ว่าตนไม่ได้ทำไปเพื่อช่วยเขาเพียงอย่างเดียว
 “ จะดีหรือครับคุณหวาน   ผมไม่ใช่ลูกหลานคุณยาย   คุณเมบอกว่าคุณยายจะทำบุญกับลูกหลาน ”  หมอหนุ่มแย้ง   ยังแสดงความลังเล   ทั้งที่ใจจริงก็เห็นดีด้วยกับข้อเสนอของทีปนี    แต่ยังติดจะเขินอยู่บ้าง   เนื่องจากไม่แน่ใจว่าตัวเองได้รับเข้าเป็นลูกหลานบ้านโน้นแล้วหรือยัง
 “ โธ่  คุณหมอ !  ถ้าคุณหมอพูดอย่างนี้   หวานก็ไปไม่ได้เหมือนกันสิคะ  หวานก็ไม่ใช่ลูกหลานแท้ๆของคุณยายวารี  ”
 “ คุณหวานกับผมมันไม่เหมือนกันนะครับ   คุณหวานสนิทกับครอบครัวท่านมาแต่เด็ก   ถึงจะไม่ใช่ลูกหลานแท้ๆ   แต่ท่านก็นับคุณหวานเป็นลูกหลานคนหนึ่งไปแล้ว   แต่ผมสิ…”   เสียงยังคงอิดออด    บอกว่ากระดากและลังเลใจ
 “ ถ้างั้น  คุณหมอก็อย่าไปร่วมทำบุญเลยดีกว่านะคะ   ถ้าไปแล้วไม่สบายใจ   เอ….หวานเคยได้ยินคนเขาว่า   ถ้าไปทำบุญแล้วไม่สบายใจ   แทนที่จะได้บุญอาจจะกลายเป็นบาปไปเปล่าๆนะคะ   คุณหมอไปเฉพาะงานเลี้ยงตอนเย็นเหมือนแขกคนอื่นๆทั่วไปดีกว่ามั้งคะ ”   
 ทีปนีชักจะเริ่มรู้สึกหมั่นไส้หมอหนุ่มขึ้นมาตะหงิดๆ   โทษฐานที่ท่ามากเหลือเกิน   เพิ่งจะรู้วันนี้เองว่า   ผู้ชายก็ดัดจริตเป็นเหมือนกัน    บ้านนั้นเขาก็ไปมาหาสู่ออกบ่อย     จนคนเขารู้กันไปทั่วแล้วว่าหมอไปติดพันลูกสาวเขาอยู่     นี่เกิดนึกอะไรขึ้นมาล่ะ   ถึงได้มามีปัญหาเอาตอนนี้   ความหมั่นไส้ทำให้หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะแกล้งพูดแหย่ออกไปอย่างนั้น   แต่พอพูดไปแล้วก็นึกสงสารเมื่อได้ยินเสียงตอบกลับมาทันทีว่า

อ่านต่อพรุ่งนี้  ( เจ้าของลิขสิทธิ์ : อังศุพร  ญาณเวคิน )