ต่อจาก

ไป สะหวันฯ กันมั้ย??? ตอน 1 บ่นบ่น ต้นเรื่อง
http://www.oknation.net/blog/winsstars/2008/05/12/entry-1

ไป สะหวันฯ กันมั้ย??? ตอน 2 คุยเฟื้องเรื่อง ธาตุโพน
http://www.oknation.net/blog/winsstars/2008/05/13/entry-1

ไป สะหวันฯ กันมั้ย??? ตอน 3 นำเบิ่ง ธาตุอิงฮัง
http://www.oknation.net/blog/winsstars/2008/05/14/entry-1

โรงแรมจีนในสะหวันนะเขด (แต่สายลมฯ ไม่ได้พักที่นี่หรอกนะค่ะ อิอิอิ)

หลังจากที่กลับมาจากการทำบุญนมัสการพระธาตุไปแล้วถึงสองพระธาตุ จึงล่วงรู้ถึงสัจธรรม และธรรมอันเป็นจริงว่า "การอิ่มบุญ มิช่วยให้อิ่มข้าวได้" ถ้าวัดไม่มีงานบุญและแจกอาหารเป็นทานอ่ะนะค่ะ เพราะตอนนี้ล่วงเลยกินเวลาอาหารเที่ยงมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว อ้ายปิ่นจึงขับรถตู้คู่ใจพร้อมซีดี "ตั๊กแตน ชลลดา" พาพวกเรามายังตลาด "ตลาดสิงคโปร"

ขอบคุณภาพตลาดสิงคโปร์จากนิตยสาร "Trip ฉบับ ลาวใต้"

งงหละสิ มาลาวจะมาเที่ยวตลาดสิงคโปรได้ไงชิมิ !!! ตลาดสิงคโปรนี่ตั้งอยู่บนถนนศรีสว่างวงค์ (ชื่อเจ้ามหาชีวิตของลาวจ้า) เป็นตลาดซึ่งทางรัฐบาลสิงคโปรออกเงินช่วยเหลือในการสร้างให้แทนตลาดเก่าในตัวเมือง หรือชื่อทางการลาวเรียกว่า "ตลาดสะหวันนะชัย" หรือ "ตลาดใหญ่"

ท่าเรือข้ามฝากจากมุกดาหารมาสะหวันนะเขด เป็นด่านศุลกากรเสร็จสรรพ

ในตลาดแห่งนี้มีของขายนานาชนิด ไม่ว่าจะเป็นสินค้าจาก ไทย จีน และเวียดนาม ไม่ว่าจะเป็น เครืองใช้ไฟฟ้า สินค้าอุปโภค บริโภค ถูกจัดแบ่งไว้เป็นโซนอย่างเป็นระเบียบ  นอกจากนี้ตลาดสิงคโปรดังกล่าวยังเป็นท่ารถที่จะเดินทางไปยังต่างอำเภอของแขวงสะหวันเขตอีกด้วย

ถึงแม้นว่าตลาดสิงคโปรจะมีเวลาเปิดและปิดอย่างเป็นทางการว่า 05.00 น. - 18.00 น. ก็ตามแต่เวลาที่สายลมเดินทางไปถึงและเดินเลือกซื้อของนั้น บรรดาแม่ค้าพ่อค้าต่าง ๆ ก็ได้ทยอยกันเก็บข้าวของกลับบ้านกันแล้วทั้ง ๆ ที่เวลาขณะนั้นไม่น่าจะเกิน 14.00 น.

สินค้าที่ขึ้นชื่อของลาวที่นำมาขายยังตลาดแห่งนี้ก็ได้แก่ผลิตภัณฑ์พื้นบ้าน เช่น ผ้าซิ้น ผ้าซิ้นของลาวก็มีรูปแบบและเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนของไทย เรื่องความวิจิตรบรรจงคงไม่ต้องพูดถึง สายลมฯ ไม่ได้ชาตินิยมแต่อย่างใด แต่ของไทยเรากินขาดจริง ๆ

ผ้าซิ้นของลาวมีลักษณะเป็นผ้าซิ้นต่อชาย เรียกว่า "ตีนซิ้น" จะเป็นผ้าอีกผืนหนึ่งต่างหากเพื่อต่อที่ชายของซิ้นตัวหลัก ส่วนใหญ่ผ้าซิ้นของลาวจะทอเป็นลายน้ำไหล ผ้าซิ้นของลาวจะสามารถเป็นตัวแบ่งฐานะของผู้สวมใส่ เช่น ผ้าซิ่นไหมจะเป็นผ้าของแม่หญิงผู้มีฐานะดี หรือมีสกุลดี และส่วนใหญ่จะมีลวดลายของตีนซิ้นขัดด้วยไหมเงิน ในขณะที่ผ้าซิ้นฝ้ายธรรมดาจะเป็นของแม่หญิงที่มีฐานะปานกลางลงไป ลวดลายของตีนซิ้นก็จะเป็นลวดลายดอกไม้ สัตว์ และอื่น ๆ ซึ่งทำจากซิ้นไหมธรรมดา (แน่หละมันแพงนี่เหว่อออ)

ตลาดอีกแห่งซึ่งขึ้นชื่อเรื่องเครื่องใช้ไฟฟ้า และ เหล้า ราคาถูก

นอกจากนี้ศิลปการท่อผ้าต่าง ๆ ของชาวลาวจะแบ่งประเภทการใช้งานของผ้าต่าง ๆ อย่างชัดเจน เช่น การท่อตุงประดับในงานบุญ ซึ่งเชื่อว่าจะได้อานิสงค์มากหลาย (มากมาย) การทอผ้าประดับ เช่น ผ้าลายพระธาตุ ผ้าลายสัตว์บูชา ผ้าลายชาดก (จะมีขายมากที่ตลาดข้าวเหนียว หลวงพระบาง ไว้จะมาเล่าให้ฟังต่อนะจ๊ะ)

การทำความสะอาดถนนเรียบฝั่งโขงของลาว มีเทศกิจกะเขาเหมือนกันนะเอ้อ!!

การทอผ้าถวายพระ ผ้าชนิดนี้จะมี่ความพิเศษที่การทอจะทอเป็นตัวหนังสือเกี่ยวกับธรรมะ และคำสอนต่าง ๆ เพื่อใช้ถวายในงานบุญ เมื่อเสร็จสิ้นงานบุญแล้ว จะนำมาตัดเพื่อทำเป็นผ้าเช็ดปากถวายพระสงฆ์ต่อไป  ว่ากันว่าผ้าพวกนี้จะทำให้ผู้ถักทอถวายได้รับอานิสงค์แรง

เฮือนพัก "แม่โขง" เกรสเฮาท์มีชื่อริมฝั่งโขง (แหง๋หละไม่มีชื่อจะเรียกไงยะ)

จะเห็นว่าวิถีชีวิตของชาวลาวส่วนใหญ่จะเกี่ยวเนื่องกับศาสนาและความเชื่อเสียมาก ว่ากันว่า หากเอาเรืองกุศลผลบุญมาชี้นำชาวลาว รับประกันได้เลยว่าเป็นทุ่มทุนสร้างกันทุกหมู่เหล่า เพราะจากที่สายลมฯ เห็นมาไม่ว่าจะเป็นศิลปฯ การก่อสร้าง หรืออะไรก็ตามในประเทศนี้ล้วนแต่มีแนวความคิดมาจากเรืองของผลบุญผลกรรม น่ะเอาอีกแล้ว พามาเที่ยวไม่ได้พามาเทศน์ แล้วยกมือกันทำไมหละนั้น ชักหิวและไปหาอะไรกินกันดีกว่า

ถนนหนทางในสะหวันนะเขด

ในเรืองอาหารการกินนี่ก็เหมือนกันค่ะ อย่าคิดว่าจะหาส้มตำกินได้ง่าย ๆ ที่ลาวนะค่ะ ที่นี่มีส้มตำเหมือนกันค่ะ แต่ไม่เป็นที่แพร่หลายเหมือนประเทศไทย ถ้าเป็น "ร้านลาบ" หละไม่แน่ มีแทบทุกถนนเชียว เรืองการกินอยู่ของประเทศลาวนี้ได้รับอิทธิพลมาจากทางเวียดนาม นอกจาก "ข้าวจี่" (ข้าวจี่ หมายถึง ขนมปังฝรั่งเศสนะค่ะ ที่มีไส้นั้นเรียกว่า "ปะเต" ต้องขออภัยที่บอกพลาดไปในตอนที่ 1 คือ เพิ่งทราบเมื่อวานนี้เหมือนกัน) ที่กินกันตอนเช้าแล้ว จะเห็นได้ว่ามีการตั้งร้านขาย "เฝอ" อยู่ทั่วไป แต่ลาวไม่เรียก "เฝอ" ค่ะ ลาวเรียก "ข้าวเปียก" (อย่าได้คิดเป็นอย่างอื่นเชียว น่ะ นะ อย่าเชียวนะ) แต่ถ้าไทยทางแถบอุบลฯ อุดรฯ หรือจังหวัดติดกับแม่น้ำโขงจะเรียกว่า "ก๋วยจั๊บญวณ" ค่ะ แน่นอนค่ะ ผักเพียบ ดังนั้นอย่าได้หวังว่าจะได้แอ้มลำไส้สายลมฯ เลยฝันไปเห้อ

หม้อต้มข้าวเปียก

แน่นอนค่ะเราสำรวจอาหารการกินกันทั้งตลาดสิงคโปรแล้วก็ลงความเห็นกันว่า "กินไม่ได้"  หรือ "กินไม่ลง" นั้นเอง เพราะส่วนใหญ่เป็นอาหารพื้นเมือง และน้อง ๆ เขามองว่ามันคงไม่ผ่าน อย. (ไม่อะหย่อย) แน่นอน หรืออาจจะก่อให้เกิดมรสุมในท้องน้อย ๆ ของน้อง ๆ สายลมฯ เราจึงต้องทนนั่ง "สกายแล็ป" กลับไปกินข้าวในร้านหน้าโรงแรมอย่างช่วยไม่ได้ มาต่างบ้านต่างเมืองต้องระวังค่ะ เป็นอะไรไปมันจะลำบาก ใครจะทำงานหละเวลายิ่งจำกัดอยู่ อิอิอิ

ร้านอาหารลักษณะกึ่งสโมส

ร

ร้านขาย "น้ำเต้าหู้" ข้างทาง

ชายสี่หมี่เกี้ยว ก็มีนะเนี่ย

หลังอาหารกลางวันมื้อนั้นเป็นเวลาบ่ายสามโมงครึ่งแล้วแต่แดดก็ยังนายอยู่ อีกทั้งน้อง ๆ ของสายลมฯ ต่างก็เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางเราจึงมีมติเป็นเอกฉันท์สามต่อหนึ่ง (สายลมฯ น่ะหละหนึ่ง) ว่าควรจะกลับเข้าไปในโรงแรมแล้วใครอยากจะไปไหนก็ไป ไม่ต้องมาตาม อิอิอิ

ร้านตัดผมสไตล์ลาว

สายลมฯ จึงได้เข้าไปนอนหลบแดดจนกว่าแดดจะวายก็ปาไปห้าโมงเย็น จึงค่อย ๆ ย่องออกมาจากโรงแรม ไปเดินเที่ยวดีกว่า มานอนคุดคู้ทำไรน๊อออ อ้วนจะแย่

จะหาว่าลาวนี่มีแต่อาหารแบกะดินก็ไม่ได้นะค่ะ ร้านพาสฟูสต์ก็มีให้เห็นนยี่ค่ะ "ยัมมี่"

ธุรกิจธนาคารในประเทศลาวขยายตัวเป็นอย่างมากในปัจจุบัน

สะหวันนะเขด นอกจากจะเป็นชื่อแขวงแล้วยังเป็นชื่อเมืองหลวงของแขวงด้วยเช่นกัน อยู่ถัดลงมาจากแขวงคำม่วนมาทางตอนใต้เลียบแม่น้ำโขง เป็นแขวงที่มีประชากรลาวอาศัยอยู่มากที่สุด

โบสถคาทอลิก นักบุญเทเรซ่า

ชุมชนฝรั่งเศสในอดีต

ซึ่งยังคงหลงเหลือสถาปัตย์กรรมไว้ให้ได้เรียนรู้

บ้างก็ถูกดัดแปลงเป็นร้านอาหาร

บ้างก็เป็นเกรสเฮาท์

ชุมชนย่านโบสถคาทอลิค นักบุญเซนเทเรซ่า

สะหวันนะเขดอยู่ตรงข้ามกับจังหวัดมุกดาหารของไทย ปัจจุบันสามารถขับรถข้ามสะพานข้ามโขงเข้าไปในประเทศลาวได้ แต่รถที่จะขับเข้าไปหากเป็นสัญชาติไทยต้องทำวีซ่าข้ามเข้าไปใช้ในลาวเสียก่อน นอกจากนี้วิธีดั้งเดิมก็ยังได้รับความนิยมนั้นคือ การข้ามเรือข้ามฝากไปยังประเทศลาว ซึ่งจะทำให้ได้บรรยากาศการล่องน้ำโขงไปในตัว

โบสถจีน อีกสถานที่หนึ่งที่น่าสนใจ

ประวัติศาสตร์ของเมืองสะหวันนะเขด (บางที่เขียน สะหวันนะเขต แต่นี่สายลมฯ ดูมาจากต้นฉบับประเทศลาวเขียน "เขด" สะกดด้วย "ดอผู้เด็ก" แหะ ๆ) เริ่มมาตั้งแต่สมัยขอมเรืองอำนาจ มีชื่อว่า "สุวันนะพูมประเทศ" (ซึ่งแปลว่าเมืองทอง มิใช่ เมืองสวรรค์แต่อย่างใด) เป็นเมืองที่อุดมไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติ

สวนสาธารณะ สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่
ฯพณฯ ท่านไกรสอน พมวิหาร อดีตนายกรัฐมนตรี

วัดจีนในบริเวณใกล้เคียงทำให้รู้ได้ว่า
ประชาชนชาวสะหวันนะเขดนั้นมีเชื้อจีนอยู่มากเช่นกัน

วิทยาลัยในสะหวันเขต สนใจเป็นนักเฮี้ยนนอกบ่

ชาวลาวนิยมเล่นกีฬา จะเห็นได้ว่าในเขตสนามกีฬามีการเล่นฟุตบอลอยู่รวมกันหลายสนามทีเดียว (น่าติดต่อให้มาเตะกับทีม OK United ของเราเสียเหลือเกิน แต่คงเสียเปรียบเรื่องอายุ เพราะของเราสูงอายุกว่ากันแยะ อิอิอิ)

โรงตีลูกปีกไก๊ (โรงแบทมินตัน)

ในปี 2120 ท้าวหลวงและนางสิมได้อพยพผู้คนจากภาคเหนือลงมาตั้งหมู่บ้าน ชื่อว่า "หลวงโพนเมืองสิม" ห่างจากตัวเมืองปัจจุบันประมาณ 18 กิโลเมตร เส้นทางเดียวกับการไปพระธาตุอิงฮัง

บรรยากาศริมฝั่งโขงยามเย็น

แต่พอถึงปี พ.ศ. 2185 ท้าวสิมพะลีบุตรชายได้พาชาวบ้านหลายสิบครอบครัวแยกออกไปตั้งเมืองใหม่ในเขตสะหวันนะเขดเรียกว่า "บ้านท่าแร่" (คนละที่กะที่รัปทานเก้งเอ้งนะจ๊ะ) เพราะอุดมด้วยแร่ธาตุและท้องคำจนถึงปี 2462 ลาวตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ก็ได้มีการตั้งสำนักงานผู้ว่าราชการแผ่นดินประจำแขวงที่ท่าแร่ และฝรั่งเศสก็เปลี่ยนชื่อเมืองดังกล่าวเป็น "สะหวันนะเขด" มาแต่บัดนั้น และเป็นเช่นนี้แล

บรรยากาศริมฝั่งโขงตอนพระอาทิตย์ตกลงตรงฝั่งไทย

โกดังเก็บสินค้าเก่าริมฝั่งโขง

แพอาหารริมฝั่งโขงด้านประเทศลาว

สายลมฯ เริ่มออกเดินทางตามแผนที่นั้นตั้งแต่เวลา 17.00 น. เพราะแดดวายจนแทบจะวอดแล้วโดยเดินลัดเลาะไปตามถนนที่มีการจัดผังเมืองได้เป็นอย่างดี ซึ่งก็มีบางจังหวัดของไทยเช่นกันที่มีการจัดผังเมืองได้ดีแบบนี้ เท่า ๆ ที่สายลมฯ ทราบ คือ จังหวัดอุดรธานี  คือ มีลักษณะเป็นบล็อกเป็นระเบียบ

การรับสมัครพนักงานของบริษัทฯ ห้างร้านต่าง ๆ ในสะหวันนะเขด

การโฆษณาเพื่อขายโปรแกรมท่องเที่ยวไปเวียดนาม

สะพานข้ามแม่น้ำโขงในเขตจังหวัดมุกดาหาร

ร้านอาหารหลากหลายริมโขง

จริง ๆ แล้วสถานทีท่องเที่ยวในเมืองสะหวันเขดนั้นมีมิใช่น้อย แต่เนื่องด้วยสายลมฯ ออกเดินซะเกือบมืดทำให้แทบจะไม่ได้เข้าไปเยี่ยมชมสถานที่ต่าง ๆ เลย อาศัยว่าเคยมาแล้วในอดีตจึงได้ทำการเดินผ่านเพื่อระลึกอดีตไปเรือย ๆ ซะงั้น

ป้ายรถประจำทาง ซึ่งสายลมฯ คิดว่ามีมากกว่าจำนวนรถที่วิ่งในสะหวันเขด

วัดแสนยาภูมิ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขง

ศาลท่านมเหศักดิ์ เมืองไกรสอน พิมวิหาร

สถานีขนส่ง

ด่านศุลกากรและด่านตรวจคนเข้าเมือง

บรรยากาศริมฝั่งโขงยามค่ำ

สวนสนุกเล็กที่ผลิตภัณฑ์จากประเทศจีน

อ้อ อีกกิจกรรมหรรษาของสายลมฯ คือ การเดินหาคลื่นโทรศัพท์ของ "น้องส้ม" เพื่อติดต่อเพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่เมืองไทยเพื่อตามงาน และเมาท์ชาวบ้านไปตามเรือง อิอิอิ เอาเป็นว่าเดินคุยไม่ได้ เดินคุยคลื่นหลุด จนพี่หมีพูห์ต้องบอกว่า

"อย่าหายใจแรง สัญญาณขาด วะ ฮะ ฮ่า" หรือน้องจูนบอกว่า

"พี่มีเรือมั้ยขับออกไปหาคลื่นสิพี่คลื่นจะได้แรง ๆ" น๊านนดูมานนน จะห่วงเราบ้างก็มิมี

บรรยากาศริมฝั่งโขง
ที่บางคนบอกว่าชั่วชีวิตหนึ่งต้องขอมาชมพระอาทิตย์ตกดินที่ฝั่งลาว

เนื่องจากโทรศัพท์ของสายลมฯ เครืองนี้มิได้ต่อโรมมิงค์ไว้ แต่หากเรามายืนบริเวณที่คลื่นจากเมืองไทย (มิใช่สึนามินะค่ะ) สามารถทะลุทะลวงฟันเข้ามาได้เราก็สามารถใช้โทรศัพท์ไทยได้เช่นกัน

แต่หากเราโรมมิงค์ไว้เราสามารถนำไปใช้ได้ทั่วประเทศลาว แต่สิ่งที่ลืมมิได้นั้นคือ ค่าโทรศัพท์ก็จะเป็นอัตราต่างประเทศเช่นกัน เท่า ๆ ที่ทราบมารู้สึกว่าจะนาทีละ 60 บาท และแม้นจะไม่รับก็ตามจะต้องโดนชาร์ตไปแล้ว 1 นาทีเป็นค่าสัญญาณ เป็นไงค่ะ จากที่คิดถุงงง ก็เลยหายคิดถุงงงกันไปเลย และถ้ายิ่งเห็นบิลค่าโทรศัพท์แล้วจะหายยยคิดถุงงงงง กันไปอีกนานเลยหละค่ะ

จำปาลาว (ลั่นทม หรือ ลีลาวดีนั้นเอง)

ไม่มีขาตั้งกล้องค่ะ (มีแต่ขาตั้งกรู) รูปเลยสั่นไปมากขออภัยค่ะ

กองพลังงานและบ่อแร่ รัฐวิสาหกิจก่อสร้างและติดตั้งไฟฟ้า

ถนนด้านหลังเลียบขนาดแม่น้ำโขง

ต้องนั่งหาสัญญาณคุยโทรศัพท์แถว ๆ เสาส่งนี่หละค่ะพี่น้องคะ

ดังนั้นเพื่อเป็นการ Save my soul สายลมฯ จึงต้องทำการปิดเครืองที่เปิดโรมมิงค์ไว้ เพื่อใช้ในการโทรออกสถานเดียวเท่านั้น แต่อีกเครื่องนั้นเปิดไว้เพื่อรับเผื่อว่าน้องส้มเธอจะแร๊งงงงงงงง สัญญาณมาถึงกะเขาบ้าง (แต่ก็มิได้นำพา เห้ออออ) เรืองน่ารู้อีกเรืองสำหรับการเดินทางไปต่างประเทศไม่ว่าจะประเทศใด ๆ ในโลกก็ตาม การส่งเมสเสทสามารถใช้แทนกันได้ค่ะ ราคาถูกไม่เกินครั้งละ 15 บาทสำหรับผู้รับในต่างประเทศ และอัตราปกติสำหรับผู้ส่งในประเทศไทย

อันนี้เป็นกองบัญชาการทหารของท่านไกรสอนค่ะ ต้องลอบบันทึกภาพตอนมืด ๆ อิอิอิ

เชื่อหรือไม่ค่ะ ตึกหลังนี้อดีตเป็นแหล่งรวมความบันเทิงของชาวสะหวันฯ ค่ะ

สโมสรวัฒนธรรมของแขวงสะหวันนะเขดค่ะ

สำนักพิมพ์ของหนังสือพิมพ์ สะหวันพัฒนา

ตู้ ATM หนึ่งเดียวอันนี้ที่มีให้ชื่นชม (คือ อันอื่นไม่รู้ค่ะไม่เห็น อิอิอิ)

ดึกมากแล้ว (3.40 น.) สำหรับวันนี้สายลมฯ ขอลาไปสลบก่อนแล้วจะมาเล่าเรืองที่เที่ยวต่าง ๆ ของสะหวันเขดให้ฟังอีกทีและกันนะค่ะ

ย่านชุมชนฝรั่งเศสหน้าโบสถคาทอลิค นักบุญเทเลซ่า

สาวน้อยหมอนวด ณ ร้านนวดแผนลาว ร้านประจำ

คืน (วัน) นี้ขอลาไปก่อน กอดหมอนนอนหาววววว พรุ่งนี้ต้องไปลำบากลำบนบนแผ่นดินชาวบ้านเขาต่อไปค่ะ ฝ้นดีนะค่ะ

พระคุ้มครองค่ะ

สายลมที่ผ่านมา