ฉันรีบกลับมาอย่างเร็ว

             "เอาอะไรมามากมายเชียว" พี่ชายผมยาวถามฉัน
             "แม่ฝากขนมมาให้พี่ครับ"
              "บอกแม่ด้วยว่า ขอบคุณมาก"
            "เราจะนั่งข้างนอกหรือว่าจะเข้าไปนั่งข้างในบ้าน" พี่ชายถามความเห็นจากฉัน
                 "นั่งใต้ต้นจำปาดีกว่าครับ" พี่ชายพยักหน้าเห็นด้วย
               "ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปเอาหนังสือในบ้านมาอ่านกันดีกว่า"
              ฉันเดินตามหลังพี่ชายเข้าไปในบ้าน เมื่อเข้าไปในบ้านหนังสือของพี่ชายมีมาก ทั้งที่อยู่บนชั้นวางหังสือ และที่วางเป็นกอง ๆ อยู่ที่พื้นห้องหรือบนโต๊ะ ในบ้านของพี่ชยมีรูปแปลก ๆ ประดับอยู่ข้างฝา บางรูปเป็นรูปชายฝรั่งแก่ ๆ มีหนวดมีเครา อีกมุมหนึ่งก็มีรูปผู้ชายไทยใส่แว่นตา ปากคาบบุหรี่ ฉันเห็นชือที่ในภาพเขียนว่า "จิตร ภูมิศักดิ์" แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
               "เราอ่านเรื่องนี้ก่อนก็แล้วกัน"พี่หยิบหนังสือเล่มนั้นส่งมาให้ฉัน
                  "ผีเสื้อและดอกไม้"เขียนโดยนิพพาน พี่บอกว่าเป็นนวนิยายเยาวชน เรื่องราวความฝันของเด็ก ๆ
              หลังจากการเริ่มต้นที่มีความหมายและเปลี่ยนแปลงความรู้สึกนึกคิดหลายๆ อย่างในตัวตนของฉัน เมื่อมีเวลาว่างฉันก็มักที่จะมาผูกเปนอนอ่านหนังสือเป็นประจำ หลายๆ ครั้งที่พี่ชายหายไป ฉันก็จะรอคอยการกลับมา เพราะนั้นหมายถึงว่าในเป้ที่ฉันเคยสงสัยว่ามีอะไรนั้น ฉันมารู้ว่าภายในจะบรรจุไปด้วยอาหารของสมอง(พี่ชายเป็นคนบอกฉัน) เมื่อฉันมาอ่านที่นี่เป็นประจำทำให้ฉันรู้ว่าจิตร ภูมิศักดิ์ คือใคร รู้จักงานเขียนของนักเขียนหลายๆ ท่านไม่ว่าจะเป็น "ศรีบูรพา" ผู้เขียน แลไปข้างหน้า สงครามชีวิต ข้างหลังภาพ ลูกผู้ชาย จนกว่าเราจะพบกันอีก และงานอื่นๆ ของท่าน รู้จัก เจ้าชายน้อย แผ่นดินของเรา ของเซงเต็งซูเปรี รู้จักสาย สีมา จากเรื่อง ปีศาจ ของเสนีย์ เสาวพงศ์ รู้จัก ฉันจึงมาหาความหมาย ของ วิทยากร เชียงกูล รู้จัก พิราบแดง ของสุวัฒน์ วรดิลก นอกจากนั้นยังมีเรื่องราว บทเพลงต่าง ๆ ที่ฉันได้ซึมซับจากบ้านหลังนี้
               บางครั้งบ้านหลังนี้ต้อนรับคนที่มีหัวใจเดียวกันมาแลกเปลี่ยนเรื่องราวเกี่ยวกับสังคมหรือศิลปวรรณกรรม อยู่เสมอมิว่างเว้น เรามีความสุขที่จะได้พูดคุยถึงเรื่องราวเหล่านั้น

                กาลเคลื่อนคล้อยของตะวันนำพามาซึ่งหลายสิ่งหลายอย่าง ดีเลว คละเคล้ากันไป แล้วแต่ว่าผู้ใดจะเลือกหนทางเหล่านั้น ฉันจำคำที่พี่ชายพูดให้ฟังก่อนที่จะเดินทางไกลไว้ว่า ทุกคนมีความฝันที่จะไปให้ถึง อยู่ที่ว่าใครจะมีวิธีและกำลังใจที่ดีที่จะไป ยิ่งในสังคมแห่งบริโภคนิยมในปัจจุบันนี้ มีสักกี่คนที่ยังมีความฝันเพื่อสังคม แม้กระทั่งความฝันของตัวเองก็จะไม่เหลืออยู่แล้ว มีบางบ้างคนที่เคยฝันเอาไว้แต่เดี๋ยวนี้เขาอาจจะเหลือเพียงแค่เศษฝันของวันวาน มันก็ยังดีที่ยังหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ในขณะที่หลายคนเหลือเพียงซากฝันของของชีวิต ดังนั้นพี่จะเดินไปตามเส้นทางฝันของพี่ สักวันหนึ่งหากเธอยังมีความฝันอยู่เธอกับพี่คนจะได้เจอกัน

            เมื่อฉันเหงา ท้อแท้ฉันจะมาที่บ้านหลังนี้มาผูกเปลนอนที่ใต้ต้นจำปา จดจารึกถึงเรื่องราวที่ผ่านกาล และรอการกลับมาของเศษความฝันของใครคนหนึ่ง