| เยือนปราสาทหิน | ||
บทบันทึกการเดินทางสู่เมืองแห่งปราสาทหิน |
||
|
View All |
||
| ลูกผู้ชาย | ||
บทเพลงแห่งศิลปิน หงา ฅาราวาน |
||
|
View All |
||
| << | ตุลาคม 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | |||
พิมพ์หน้านี้
|
ยามเช้า ชายหนุ่ม เดินดุ่มตามถนนสายหลักของเมือง เดินหิ้วกล้อง หิ้วท้อง หิ้วหัวใจ เดินมุ่งหน้าสู่ดินแดนแห่งความอร่อย พืชผัก ขนม อาหารรอคอยโบกมือให้ลิ้มลอง ในกะลามัง ขนม เหมือนมีมนต์ ขนมห่อด้วยใบไม้เขียว และเปลี่ยนสีเมื่อโดนนึ่ง จัดเรียง จัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย หัวใจแห่งศิลป์ที่ไม่ได้เล่าเรียน จึงเป็น "เงาศิลป์" ในกะลังมังขนม ผู้คนมีศิลป์ในดวงใจ และไยพวกเราเหล่านั้นยังถูกกล่าวหาว่าชอบความรุนแรง เหลียวมองก่อนย่ำเดินจากไป โดยทิ้งหัวใจไว้ที่ความงดงามแห่งเงาศิลป์ แห่งผู้คนในดินแดนที่ถูกกล่าวขานว่าเป็น คนชายแดนใต้
|