เดินทางจากกรุงเทพฯ กับสหายฯต่างรุ่นแต่ใจเดียวกัน

เดินทางอย่างช้าๆ เพื่อไปเกาะพยาม จังหวัดระนอง

แวะรายทางไปเรื่อยๆ

ถึงระนองในยามเย็น ติดต่อเพื่อนในระนอง

แวะมาหาอะไรดื่มกิน

เพื่อนก็คือเพื่อนมีหรือจะปฏิเสธ

เธอมาพร้อมลูกสาวที่น่ารัก

----

ในอรุณรุ่งของเช้าที่เมื่อค่ำคืนเมามาย

ตื่นมาทำธุระ ก่อนจะออกเดินทางเมื่อยามบ่าย

มิตรรุ่นน้อง ..ยังคงตามมาดูแลพาไปส่งท่าเรือที่สะพานปลา

เพื่อมุ่งหน้าสู่ท้องทะเล เข้าสู่เกาะพยาม

......

เพียง2 ชั่วโมง ที่อยู่บนเรือ เหลียวมองรอบๆมีคนไทยที่มาเยือน

คงจะมีเพียงกลุ่มเรากลุ่มเดียว

ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับสายลมที่พัดผ่าน กับฟองคลื่นที่พัดไหว

ถึงพยามเมื่อยามเย็น 

เฒ่า... ชื่อชายหนุ่มผู้ผ่านสนามรบแห่งชีวิตมาอย่างโชกโชน

ก่อนที่จะปักหลักอยู่บนเกาะ

ทำร้านเล็กๆๆอยู่ริมหาด

ร้านเล็กๆๆแต่มิตรภาพยิ่งใหญ่

ยามเย็น..มองจากร้านของพี่เฒ่า...

นอนเอนกายพักผ่อน จิบเบียร์เย็นๆ

เฝ้ามองตะวันที่หายไปในท้องทะเล

คงมีใครสักคนที่เฝ้ามองตะวันดวงนี้ลับเหลี่ยมเขา

เรือหาปลา..หาหมึก ทำงาน

คืนนี้เราจึงมีอาหารสดๆจากทะเลได้อิ่มหน่ำ

ยามเช้า .... หลังจากนั่งฟังนกขับขาน

นั่งดูอินทรีโผบิน

เฝ้าจ้องมองหานกแก๊ก  แต่เพราะเราไม่ได้ไปในแหล่งที่มันอยู่จึงไม่เห็นหน้า

ออกเดินย่ำไปตามทรายที่นุ่ม

หลายผู้คนจากหลายแหล่งมาซึบซับ

ปล่อยใจไปกับตะวันและแสงแดด เกลียวคลื่น

ในเย็นของ...คืนสุดท้าย

ใต้เงาจันทร์...มีสิ่งโบยบิน

ไม่เพียงแต่เจ้าเท่านั้น แต่ใจฉันก็บินตาม