| เยือนปราสาทหิน | ||
บทบันทึกการเดินทางสู่เมืองแห่งปราสาทหิน |
||
|
View All |
||
| ลูกผู้ชาย | ||
บทเพลงแห่งศิลปิน หงา ฅาราวาน |
||
|
View All |
||
| << | มีนาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||
พิมพ์หน้านี้
|
เสียงขับขานของเจ้านกตัวน้อยทำให้หวนคิดถึงดินแดนแห่งผืนป่าตะวันตกทุ่งใหญ่นเรศวร
การเดินทางของความคิดถึงล่องลอยไปสู่หมู่บ้านกะเหรี่ยง ก่อนที่การเดนทางของร่างกายจะเคลื่อนตัวออกจากเขตกรุงเทพฯ เจ้า4X4 พุ่งทะยานออกไปตามหัวใจที่เดินทางไปก่อนหน้านั้น หลังจากที่ต้องผจญกับปัญหาเส้นทางในเขตเมืองที่โลดแล่นไม่ได้ดั่งใจ หนึ่ง เพื่อนผู้ร่วมเดินทางตามเสียงนกในหัวใจที่เรียกร้องให้กลับคืนสู่ผืนป่ารับหน้าที่เป็นคนบังคับเจ้า 4X4 เพราะเขาเป็นผู้ที่ชำนาญในเส้นทางการเดินทางครั้งนี้ ก่อนหน้านี้เขาได้เข้าไปทำงานอยู่ในหมู่บ้านกะเหรี่ยงทุ่งใหญ่ฯ บนเส้นทางของการเดินทางของแต่ละคนย่อมมีจุดหมายที่แตกต่างกัน ตามเส้นสายรายทางที่เดินทางผ่านไปนั้น ท้องทุ่งบางแห่งเปลี่ยนสภาพเป็นโครงการหมู่บ้านต่างๆ เราเดินทางโดยไม่ได้หยุดพักที่ตัวจังหวัดกาญจนบุรี หนึ่ง บอกว่าจะไปหยุดหาเสบียงกันที่อำเภอสังขละบุรี เพราะจะได้เห้นเรื่องราวของที่นั้นด้วย เส้นทางที่จะไปสู่สังขละบุรีมีความร่มรื่นของแมกไม้สองข้างทาง ผ่านโค้งแล้วโค้งเล่า ด้านหนึ่งเป็นภูเขา ด้านหนึ่งเป็นร่องลึก หนึ่ง ขับไปอย่างใจเย็นอาจจะเป็นเพราะว่าจิตใจของเขากับเราประสานกันเป็นใจเดียว
ผืนน้ำเหนือเขื่อนเขาแหลมนิ่งสงบ ผืนน้ำแห่งนี้สั่งสมเรื่องราวต่างๆไว้มากมาย ภายใต้ความนิ่งย่อมมีสิ่งที่เคลื่อนไหว บริเวณที่ผืนน้ำแห่งนี้ ในอดีตเป็นผืนป่าที่เชื่อมต่อกันของป่าทุ่งใหญ่ แต่เมื่อมีสิ่งก่อสร้างมากีดขวางเส้นทางเดินของสายน้ำสายน้ำก็เพิ่มปริมาณมากขึ้นจนกระทั่งสัตว์ป่าต้องเปลี่ยนเส้นทางหากิน ต้นไม้หลายชนิดค่อยๆจมหายไปกับเวิ้งน้ำที่ค่อยๆขยายพื้นที่ สัตว์ที่ติดอยู่ตามเกาะแก่งที่น้ำท่วมถึงดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่ แต่เมื่อเรียวแรงหมดสิ้นก็จมลงสู่พื้นดินภายใต้ผืนน้ำกลายเป็นหนึ่งเดียวกับผืนน้ำ
ชุมชนที่อาศัยร่วมอยู่กับป่าอย่างรู้คุณค่าว่าผืนป่าแห่งนี้ให้สิ่งต่างๆมากมายในชีวิต พวกเขาเกิดมาผืนป่าแห่งนี้ให้ชีวิต เขาเป็นหนึ่งเดียวกับผืนป่า เมื่อมีสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ปิดกั้นทางเดินของสายน้ำ ผืนป่าแห่งนี้ก็เริ่มที่จะหมดลมหายใจ ชุมชนก้เริ่มที่จะหมดลมหายใจ การพลัดพรากที่เจ็บปวดในชีวิตของพวกเขาคือการมองดูผู้มีพระคุณค่อยๆตายไปต่อหน้าโดยที่ไม่สามารถจะช่วยเหลือได้ ถึงแม้ว่าขณะที่ร่างกายของชายชรายังคงอยู่แต่วิญญาณของเขาได้ตายไปพร้อมกับไม้ต้นแรกที่จมน้ำ เจดีย์ในหมู่บ้านจมลงสู่ห้วยน้ำ อารยธรรมและวัฒนธรรมในอดีตก็จมหายไปกับเวิ้งน้ำแห่งนี้ คงเหลือไว้เพียงความทรงจำของชายชรา
|