เด็กน้อยนั่งอยู่ภายใต้ร่มเงาของไม้ใหญ่

นกร้องขับขานบทเพลงในยามเช้า

สายฝนเริ่มโปรยปราย

เด็กน้อยเดินกลับไปนั่งริมระเบียง 

พ่อ....พ่อเห็นนกเหล่านั้นไหมครับ

เห็นสิ พ่อละสายตาจากหนังสือพูดขึ้นก่อนจิบกาแฟ

พ่อว่านกจะเปียกฝนไหม

นกมีบ้านจะหลบฝนหรือเปล่าเด็กน้อยถามขึ้นมา

มีสินกก็มีบ้าน แต่เราเรียกว่ารวงรัง พ่ออธิบาย

แล้วบ้านนกมีหลังคาด้วยไหมครับ

เวลาฝนตกแดดร้อนนกจะได้หลบไปพัก เด็กน้อยยังคงเป็นห่วงนกน้อย

ไม่มีหรอกลูก แต่ร่มเงาของไม้ใหญ่เป็นหลังคาให้มันอยู่แล้ว

หรือว่าลูกอยากจะสร้างบ้านให้นก พ่อถามลูกชาย

ครับพ่อ ผมอยากจะสร้างบ้านให้นกครับ เด็กน้อยมีท่าทีดีใจ

พรุ่งนี้เรามาสร้างบ้านให้นกกันดีกว่านะลูก

เด็กน้อยตื่นเต้นเก็บความตื่นเต้นจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น

ช่วยหอบไม้เครื่องมือช่วยพ่อ

บ้านนกหลังเล็กๆสร้างเสร็จด้วยเด็กน้อย

และความรู้สึกในวัยเยาว์ของผู้เป็นพ่อ

เด็กน้อยดีใจที่ได้สร้างบ้านให้นก

เฝ้ารอคอยวันที่นกเข้ามาอาศัยในบ้านหลังนี้

ผู้เป็นพ่อนั่งยิ้มมองดูลูกชายดีใจที่นกในหัวใจของลูกขับขาน

วันนี้ตั้งใจจะเขียนเรื่อง  "ตะวันตก จันทร์ฉาย  ตะวันออก  เดือนดับ" แต่ลืมภาพถ่ายไว้จึงไว้

เก็บความงดงามของเกาะพยามและตะวันกับพระจันทร์ วิถีชีวิตผู้คน ในตอนต่อไป

หมายเหตุ : หากมีเวลา อย่าพลาดไปร่วมเล่นโบว์ลิงการกุศล
                     เพื่อน้องๆพรุชิงกันน่ะครับ รายละเอียดข้างล่างนี้ครับ
http://www.oknation.net/blog/Memyself/2008/04/17/entry-1
http://www.oknation.net/blog/nongjar/2008/04/18/entry-1
http://www.oknation.net/blog/panthakant/2008/02/27/entry-1