.ในวันที่ฟ้าแต่งแต้มด้วยแสงและเงา

นั่งเฝ้ามองผืนฟ้า ผืนน้ำ และมวลอากาศรอบๆกาย

ชีวิต...ดำเนินไปตามวิถี ในผืนป่าชายเลน

ปล่อยใจให้นิ่งได้สดับรับรู้เสียงแห่งป่าชายเลน

เสียงปูน้อยย่ำไปตามเลน  ใช้ก้ามเก็บเกี่ยวอาหารเข้าปาก

ใช้ก้ามปกป้องอาณาเขตของตนเอง

แหงนมองกิ่งไม้ที่สั่นหวด้วยสายลมบางเบา ดอกไม้ดอกน้อยเหมือนดาวขาว

โบยโบกล้อเล่นลม แต่งแต้มสีสันให้ผืนป่า

ปล่อยจิตล่องลอยไปตามสายน้ำ นึกถึงบทกวีของผู้เฒ่าแห่งอันดามัน เทือก  บรรทัด

โกงกางกางรากระเกะระกะ

รับคลื่นสาดปะทะซัดสาดสาย

ยืนต้นต้านลมพายุพาย

ใบร่วงสลายเลี้ยงปูปลา

วันนี้โกงกางเจ้าป่าแก้ว

ไม่เหลือแล้วมณีอันมีค่า

โล่งเลี่ยนตอเตียนตายตอตำตา

รอจะเป็นบิ้งนา "กุลาดำ"

กุ้งหอยปูปลาคณานับ

หายไปกับโกงกางถูกกลืนกล้ำ

สูญสลายสายโซ่นิเวศนำ

ดั่งกงเกวียนเวียนกรรมมาเนิ่นนาน

ปลาน้ำลึกหันหลังให้ฝั่งโล่ง

อวนตาโปร่งว่างเปล่าตลอดย่าน

คนทอดแหขึ้นแหจ้องแลลาน

ลับเลยล่วงผ่านไม่บานวง

...

ในวันนี้เฒ่าเทือก บรรทัด ทอดกายเป็นหนึ่งเดียวกับแม่ธรรมชาติ

แต่เรื่องราวบนโลกยังคงเดิมและเพิ่มความรุนแรงในจิตวิญญาณ

โลกแห่งความหลุดพ้น เคยมีคนถามเฒ่าเทือกว่าเป็นกวีหรือเปล่า

ท่านตอบว่า "เคยเป็น แต่ตอนนี้รักษาหายแล้ว"

บนเส้นทางที่เป็นไปในโลกปัจจุบัน นึกถึงเพลงนกป่า ของเฒ่าเทือก  บรรทัด ที่ถ่ายทอดอารมณ์ออกมา

เป็นนกป่าไม่เห็นค่าของป่าเขา

จึงวิ่งเข้ากรงขังสุดแรงเร่ง

ลืมผักหญ้าอาหารเคยหาเอง

เพลิดเพลินเพลงกรงทุน-การขุนเลี้ยง

จากนกป่า เป็นนกต่อ ล่อนกป่า

เพียงเพ่อเศษเงินตราจึงส่งเสียง

ไม่รู้ว่าเสียงที่ขับศัพท์สำเนียง

เป็นแค่เพียงวาทกรรมครอบงำครอง

เสียงจากนกบินสู่การรู้เห็น

เตือนนกป่าว่าอย่าเต้นไปตามท่อง

จงหยุดเท้าก้าวตามท่วงทำนอง

ที่นกต่อขับร้องนั้นคือกรง

เพลงนกป่า กล้ารักพิทักษ์ป่า

กางปีกรู้ค่าขึ้นเสียงส่ง

ว่า ป่าปู่ ภูตา เคยอยู่ยง

อย่ามาหลอกให้หลงเข้ากรงทุน

ในวันที่หวนคิดและนั่งอ่านบทกวีของเทือก บรรทัด

บทกวีจาก กลางคลื่นกระแสกาล และบึงพระจันทร์ โดย เทือก  บรรทัด