ชื่อภาพ : เหม่อ

เจ้าของภาพ: กามู 

เมื่อใครสักคนบอกว่าไม่มีเวลา เขาอาจไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆ  ทั้งหมด หรือไม่ได้หมายความเลยก็ได้ เมื่อใครอีกคนเอ่ยถึงการเสียเวลา เขาอาจจะหมายความเช่นนั้นจริงๆ  แต่ทุกคนล้วนเสียเวลาที่ตนเองมีอยู่แล้วทีละนิด ทีละนิด โดยจะระวังอย่างไรก็ต้องเสีย หากไม่ใช้เวลาให้เป็นประโยชน์ การเสียก็ทบทวี แต่การใช้ชีวิตไม่ใช่การดำเนินธุรกิจ กำไรหรือขาดทุนเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ไม่เกี่ยวกับการใช้เวลาให้เกิดประโยชน์ แล้วเมื่อบริหารเวลาเวลาดีๆ  ชีวิตก็จะมีคุณค่ามากขึ้น เพราะบางทีเราก็วุ่นวายกับผู้อื่นมากเกินไป หมกมุ่นกับตนเองมากเกินไป รื่นรมย์มากเกินไป โศกเศร้ามากเกินไป ฯลฯ เราต่างพยายามแสวงหาความสุขด้วยวิธีต่างๆ  ตรงไปตรงมาบ้าง และคดในข้องอในกระดูกบ้าง ซึ่งมันไม่ยากเกินไปที่จะได้มา ทว่าความสุขจริงๆ  อยู่ตรงไหนเล่า-ยากแล้วใช่ไหม

เราส่วนใหญ่มีลมหายใจเข้าออกที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว น้อยวันที่เราจะไม่รู้สึกหวาดๆ  หวั่นๆ  กับอะไรเลย ทั้งสิ่งที่อยู่ตรงหน้าและห่างออกไป ทั้งเกี่ยวกับตนเองและสัมพันธ์กับผู้อื่น พอนึก (และรู้สึก) กับอะไรสักอย่างก็อดไม่ได้ที่จะมีความวิตกกังวล บางคนก็เก็บความกลัวไว้ลึกจนเหมือนไม่กลัว แต่บ้างก็เปิดเผยเหมือนอยู่บนเวทีละครที่กำลังมีการแสดง

มีวิธีชนะความกลัวซึ่งไม่ยากเลย ขึ้นอยู่กับว่าจะยอมทำกันหรือเปลา...อย่ากลัวกันไปก่อน เมื่อกลัวแล้วก็หาสาเหตุและพยายามจัดการกับต้นธารแห่งความกลัวนั้น และหลายความกลัวเป็นสิ่งที่หนีกันไม่พ้น เมื่อหนีไม่ได้ก็ต้องยอมต้อนรับอย่างสงบ-จะดีไหม

ไม่ยากเลยหากใครดูถูกเรา แล้วเราพยายามจะเอาชนะถ้อยคำนั้น แต่การไม่พยายามดูแคลนหรือเหยียดหยามผู้อื่นทำกันอย่างไรนะ ทุกคืนวันมีหัวใจกี่หมื่นกี่แสนดวงที่แตกสลายเพราะคำพูดคำจาที่ทำร้ายกัน แม้ไม่ใช่สงคราม หากก็คือ การก่อการร้ายในวงกลมของความเป็นคน และพวกเราก็ล้วนเสียเวลาเพราะสิ่งเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายกระทำหรือถูกกระทำ

มีการเข้าใจผิดมากมายบนโลกใบนี้ แล้วเราก็มักเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของมัน จะโดยเจตนาหรือไม่เจตนาก็ตาม เราไม่อยากเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรบ้างหรือ ซึ่งง่ายกว่าการเข้าใจถูกเสียอีก แต่ยากหน่อยที่ต้องเปิดใจให้กว้างยิ่งกว่ากว้าง พอกว้างแล้วก็จะเสียเวลากันน้อยลง เพื่อจะได้นำเวลาไปมอบไว้ให้สิ่งดีๆ  ที่ยังไม่ได้ทำ

ความรักอาจมีเรื่องให้ต้องเสียใจ แต่ไม่เสียเวลาแน่นอนในการมีความรัก เพราะรักจะกล่อมเกลาความกระด้างให้กลายเป็นความอ่อนโยน ที่ผู้คนทะเลาะกันนั้นไม่ใช่เพราะความรักหรอก แต่เพราะความโง่และความหยาบต่างหาก นอกจากทำลาย-ความเกลียดก็ไม่เคยทำอะไรได้เป็นชิ้นเป็นอันอีกเลย ทำไมผู้คนจึงเกลียดกันได้มากมายนัก ลองนึกถึงภาพของเขาตอนเป็นเด็กแบเบาะให้ออก หรือเขาในขณะที่หมดลมหายใจไปแล้ว เขาคือ คนคนเดียวกันไม่ใช่หรือ แม้เราอาจจะถูกทำร้าย แต่การคืนกลับด้วยสิ่งเดียวกันช่วยให้เกิดความสุขไหม...นี่ก็เสียเวลา

เมื่อคิดถึงการเอาชนะเวลา เราก็แพ้ตั้งแต่ต้นแล้ว ทว่าเราสามารถเท่าทันเวลาได้ เวลาไม่ได้ล่วงเลยไปโดดๆ  แต่พามนุษย์ร่วงโรยไปด้วย ความทรงจำหรือก็แค่ภาพมายาที่เวลาเหลือไว้ให้ โชคดีที่มีความทรงจำอยู่ แต่โชคร้ายคือ บางทีเราก็จำมากเกินไปจนลืมปัจจุบัน ทั้งๆ  ที่มนุษย์มีชีวิตอยู่เพื่อวันนี้และพรุ่งนี้ ไม่ยากเลยในการทำความเข้าใจกับเหตุการณ์ที่ผ่านมา แต่ไม่ง่ายนักกับบางความทรงจำที่ต้องทำใจ...นี่คือสิ่งเดียวที่ต้องทำตลอดเวลาของการมีชีวิต-ทำใจกับทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาและผ่านออกไป

ผู้คนของโลกตะวันออกและตะวันตกต่างมีสาเหตุแห่งการเสียเวลาที่เหมือนกันอย่างหนึ่งคือ 'หาเงิน' เราล้วนรู้ถึงอิทธิฤทธิ์ของเงินดีและพิษของมันก็ใช่ว่าไม่รู้ เป้าหมายของคนส่วนใหญ่หนีไม่พ้นไปจากเงิน แม้คนที่ไม่ศรัทธา แต่ก็ไม่กล้าลบหลู่ มีเงินมากก็เหมือนมีเทวดาตัวน้อยๆ  มาคอยเนรมิตสิ่งต่างๆ  มีเงินมหาศาลก็จะมีมวลหมู่เทวดารอบกาย ส่วนไม่มีเงินเล่า-ยากแล้วใช่ไหม แต่มีเงินโดยไม่เสียเวลา ยากกว่าเป็นไหนๆ  และกว่าจะมีเงินมากๆ หลายคนก็สูญเสียความเป็นคนไปเรียบร้อยแล้ว

เมื่อใครสักคนบอกว่าไม่มีเวลา เขาอาจจะเอาเวลาไปใช้กับเรื่องเล็กน้อยซึ่งจุกจิก เมื่อใครอีกคนเอ่ยถึงการเสียเวลา เขาอาจจะหมายความเช่นนั้นจริงๆ ...นี่ไง ตัวอย่างของทาสแห่งอดีต นี่ไง ตัวอย่างของลูกหนี้แห่งความสุขที่คิดไปก่อนล่วงหน้า นี่ไง ตัวอย่างของผู้ที่ไม่เคยเป็นคนแห่งการงาน

โลกนี้มีเรื่องยากกับไม่ยากอยู่คู่กัน เรื่องยากคือ สิ่งที่ยังไม่กล้าทำ เรื่องไม่ยากคือ สิ่งที่ลงมือทำไปแล้ว

(จากบท 'เรื่องไม่ยาก' หนังสือ ลมตะวันออกที่บินไปกับปีกตะวันตก ญามิลา เขียน สำนักพิมพ์ไม้ไต่คิด พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม 2548)