ผีหลังกลวง

ผีหลังกลวง เป็นผีตามความเชื่อของคนปักษ์ใต้ เชื่อว่ามีรูปร่างหน้าตาเหมือนคนทั่วไป แต่ที่หลังมีลักษณะกลวงโบ๋ อาศัํยอยู่เป็นฝูง ๆ มักปรากฏเข้ามาพูดคุยหรือขอพักค้างแรมด้วยกับคนที่เข้ามาในป่า ในถิ่นของมัน

มีนิทานเล่าว่า มีผู้ชายคนกลุ่มหนึ่งได้เข้าไปพักค้างแรมในป่า และเจอกับผีหลังกลวง มาขออาหาร วิธีการไล่ คือ เอาก้อนเส้า คือ หินที่ใช้ก่อกองไฟ ใส่เข้าไปในหลังที่กลวงของมัน

เด็กสมัยนี้ไม่รู้จักหรอก"ผีหลังกลวง" เด็กสมัยผมก็ไม่รู้จัก,ถ้าทวดไม่ได้เล่าไว้ครั้งหนึ่ง คนสมัยทวดผมรู้จัก แต่คนสมัยยายเองก็รู้จักน้อย

ผีหลังกลวงมีจริงๆ แต่สมัยนี้เป็นเพียงนิยาย และเป็นเรื่องเล่าที่ไม่มีใครรู้จักแล้ว
กระทั่งเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันกับผม ผมเองก็เลือนๆไปแล้ว..

มีคนไม่มากนักหรอกที่รู้จักผีหลังกลวง เพราะผีหลังกลวงมีอยู่ไม่กี่แห่งของพื้นที่หนึ่งแถบปักษ์ใต้ และอยู่เฉพาะแถบๆภูเขาที่มีน้ำตกและป่าทึบ แถวๆโคกโพธิ์ เทพา สะบ้าย้อย แล้วก็นาทวีเท่านั้น เพราะผีหลังกลวงมันชอบอยู่ที่มืดๆและเย็นๆ

ผีหลังกลวงก็เหมือนๆคนธรรมดาๆนี่แหละ แต่ชอบเดินหลังโกงหน่อยๆ มันจะปรากฏให้เห็นเฉพาะช่วงคืนเดือนหงาย และ หลอกเฉพาะคนไม่ดีเท่านั้น ส่วนคนดีๆมันจะ
ไม่หลอก และมันก็ไม่เคยหลอกเล่นใคร

ผีหลังกลวงมันไม่กลัวอะไรเลย หมอผีมันก็ไม่กลัว เพราะมันไม่กลัวข้าวสารเสก ควายธนู และมันก็ไม่ใช่ผีแบบผีตาดาโบ๋ด้วย เพียงอย่างเดียวที่มันกลัวคือ"ก้อนเส้าร้อนๆ" เวลาได้ยินเสียงร้องไห้โหยหวนขึ้นในค่ำคืนเดือนหงายนั่นแหละ
แสดงว่าคืนสมัยนั้นผีหลังกลวงออกอาละวาด ไม่มีใครกล้าออกจากบ้านหรอก นอกจาก..

แรกๆก็ไม่มีใครรู้ว่ามันกลัวอะไรแค่เจอมันหลอกก็ขนหัวลุกชักตาตั้งเสียสติกันแล้ว
เป็นเรื่องบังเอิญว่ามีอยู่คืนหนึ่งพวกที่มันไปหลอกนั้นกำลังแล่เนื้อเถือหนังพุงวัว และตั้งก้อนเส้าก่อไฟจะตั้งวงโซ้ยแกล้มกันตรงนั้นเลยล่ะ เมื่อผีหลังกลวงเดินหลังคู้ๆมาถึงที่พวกนั้นก็ถามกันว่า"เฮ้ย มึงเป็นใคร" มันแสยะยิ้มไม่ตอบกระไรแล้วค่อยๆหันหลังมาทางวงช้าๆ..ทันทีนั้นเองวงก็แตกกระเจิง อารามใครคนหนึ่งตะกุยก้อนเส้าลงกลางหลังมันเข้าพอดี เสียงร้อนโหยหวนครั้งนั้น..ว่ากันว่าขโมยลักวัวกลุ่มนั้นที่เข้าไปพักค้างแรมในป่าต่อมากลายเป็นคนป้ำๆเป๋อๆกันไปหมดเลย

ทวดเล่าว่าสมัยเด็กๆถ้าใครเล่นเรื่องหลอกผีก็จะไม่ให้เล่นเรื่องผีหลังกลวง เพราะ
น่ากลัวมากห้ามเล่นไม่งั้นจะโดนก้อนเส้าปาใส่เอา

ผีหลังกลวงสูญพันธุ์ไปแล้วจากตระกูลผี สูญไปพร้อมกับภาษาพูด มึง-ไซ่-ไร-กู-รู-
กรู-อิอิ-หรอ-ก-หมรึง-ไซ่-ไหร่--เพราะหลังจากที่คนรู้กันต่อมาว่าผีหลังกลวงกลัวอะไร
ไม่นานมันก็ไม่ยอมปรากฏกายมาหลอกได้ง่ายๆอีกเลย

แต่ผีก็คือผี มันย่อมอยากหลอกคนค่ำยันเช้า!! ดังนั้นเมื่อมันรู้ว่าถ้ามันเผลอหันหลังให้คนมันเสร็จแน่ บางค่ำคืนมันจึงใส่เสื้อผ้าแล้วมันก็กลายเป็นคนไม่เป็นผีต่อไป มันจึงหลอกคนไม่ได้ แต่ถึงมันจะเป็นคนแล้ว แต่จิตใจมันก็ยังเป็นผีอยู่นั่นเอง แต่เพื่อความปลอดภัยและกลัวการสูญพันธุ์ มันจึงไม่ยอมถอดเสื้อผ้าอีกเลย 

                                                            

ทุกวันนี้ถ้าเราเจอผีหลังกลวงที่ไหนมันจะไม่ยอมเปิดเผยตัว แล้วเราก็ไม่รู้ว่ามัน
นั้นเป็นผีแม้แต่นิดเดียว

แต่มันรู้ตัวว่ามันเป็นผี หลายคนไม่เชื่อ กระทั่งต่อมามันเองก็ไม่เชื่อว่ามันเป็นผีหลังกลวงอีกต่อไป

อนิจจา..ตั้งแต่นั้นมา เราจึงไม่เคยปรากฏว่ามีใครได้เห็นหรือได้ยินชื่อผีหลังกลวง"อีกเลย.
...............................................
ส่วนข้อมูลและเรื่องราวทั้งหมดเป็นความทรงจำและจินตนาการของผู้เขียนเอง..หากผู้ใดมีแง่มุมอื่นๆในเรื่องนี้โปรดเล่าไว้เป็นวิทยาทานแก่คนรุ่นหลังก็จะดี   มาคิดคำนึงในสมัยที่โตขึ้นแล้ว   และศึกษาเรื่องหลายๆเรื่องพอที่จะคาดเดาตามความรู้สึกว่าผีหลังกลวงน่าจะเป็นคนป่าเผ่าใดเผ่านึงเพราะที่บ้านทรายขาว  อำเภอโคกโพธิ์  จังหวัดปัตตานีคนเฒ่าคนแก่เล่าว่าเวลาวัดทรายขาวมีการบุญ  ผีหลังกลวงจะลงจากภูเขามาช่วยงานวัดเดินกันมาเป็นแถว
.................................................