"อันซอมแจก อันซอมกะบอง" 

ข้าวต้มมัดกล้วย "อันซอม เจก"ใช้ใบมะพร้าวอ่อน "สะเลิกโดง" ห่อ ส่วนผสมมีข้าวเหนียวแช่น้ำไว้ ใส่เกลือเล็กน้อย มะพร้าวขูด มีใส้ข้างในทำด้วยกล้วยสุกแล้วห่อด้วยเชือกฟาง แต่ก่อนเขาห่อด้วยตอกไม้ไผ่ (คนูจ)ห่อเส็จแล้วก็นำไปต้มในหม้อใบใหญ่หรือปิ๊ปก็ได้ เวลารับประทานจะมีรสหวานของกล้วยสุกอยู่ด้วย 

ส่วนข้าวต้มน้ำวุ้น "อันซอม กบ็อง" ใช้ข้าวเหนียว ผสมด้วยน้ำด่าง ทำด้วยเปลือกมะพร้าวหรือเปลือกนุ่นนำไปเผา (สะมอก เฎิม กัวร..) แล้วนำขี้เถ้าผสมน้ำ กรองเอาน้ำใส ห่อด้วยใบกล้วย ห่อเป็นรูปสามเหลี่ยม เวลาทานบางคนอาจจิ้มกับน้ำตาลสามารถเก็บไว้กินได้นานทีเดียว

อันซอมเจก มักทำช่วงเทศกาลแซนโดนตา ทำบุญเดือน 10 ทำเพื่อเซ่นผีปู่ย่าตายาย ตามความเชื่อของชาวเขมร ที่ว่าเมื่อถึงเดือนเทศกาลแซนโดนตาแล้วต้องทำพิธีแซนโดนตา ถ้าใครไม่ทำพิธีนี้ผีปู่ย่าตายายจะสาปแช่งให้ทำมาหากินไม่ขึ้น ... 

ส่วนข้าวต้มน้ำวุ้น"อันซอมกะบอง"
ทำกินในโอกาสทั่วไปที่อยากกินมเป็นขนมพื้นเมืองชาวเขมรทางอีสานใต้ แถวๆ อำเภอขุขันธ์ สังขะ ทำด้วยข้าวที่หุงสุกแล้วตากแห้งจนแห้งดีแล้ว นำมาคั่วในกะทะจุนสุกอีกครั้ง นำไปตำในครกใหญ่ที่ทำด้วยไม่ทั้งต้น ตำให้พอละเอียด แล้วนำไปผสมกับมะพร้าวขูด น้ำตาลทราย แล้วปั้นเป้นก้อน กลมๆ ก้อนละประมาณเท่าใข่เป็ด มีชื่อเรียกเป็นภาษาเขมรว่า "ปอวล" ทำกินในโอกาสทั่วไป เมื่อก่อนว่างๆก็จะทำ "ปอวล"กินกัน สมัยที่ผมเป็นเด็ก ได้กินเป็นประจำอร่อยมาก (ยายทำให้กิน) แต่ตอนนี้หายากกินมาก ไม่ค่อยมีใครทำกันแล้ว คนทุกวันนี้มีแต่ไปซื้อขนมตามท้องตลาดให้เด็กๆกินแทนขนมพื้นบ้าน 

จนเด็กๆสมัยนี้แทบไม่รู้จักว่า ขนมพื้นบ้านดั่งเดิม ของบ้านเราเป็นอย่างไร..... 

"นุม เวือร พอม" 

คล้ายๆขนมจากทางภาคกลาง 

เป็นขนมพื้นบ้านเซราะกราว อีสานใต้อีกอย่างหนึ่ง ทำมาจาก"เวือร พอม" เป็นพีชชนิดหนึ่งมีลักษณะเป็นเถาและมีหัวอยู่ใต้อยู่ดิน

ใบ"เวือร พอม" จะมีกลิ่นเหม็นมาก (เหม็นคล้ายๆกลิ่นตด)

เวลาใช้ขุดเอาหัวมาหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วนำไปตากแห้ง จนแห้งดีแล้วนำมาตำให้พอละเอียด แล้วนำไปใส่ภาชนะแช่น้ำพอแค่ท่วมทิ้งไว้สักสองสามวัน จนน้ำที่แช่มีกลิ่นเหม็นได้เต็มที่ ก็จะนำน้ำที่เหม็นๆนั้นมาผสมกับแป้งที่ตำเองเกือบๆละเอียด ผสมน้ำตาลทรายให้หวาน แล้วห่อด้วยใบตองคล้ายๆขนมจาก นำไปปิ้งบนไฟอ่อนๆ เมื่อสุกแล้ว จะมีกลิ่นหอมน่ารับประทานมาก สำหรับต้น "เวือร พอม" นี้สามารถหาขุดได้ตามทุ่งนาป่าละเมาะ ยังมีให้ขุดได้โดยทั่วไปครับ

"สราซอ.... สราโท" เหล้าโท 

ของกินอีกอย่างที่ผมอยากเล่าให้ทุกท่านฟังก็คือ "สราโท"ครับ “สราโท” เป็นสุราพื้นบ้านที่เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นของชาวเขมรแถบนี้โดยตรง ทำมาจาก “ตำแมสรา หรือ ตำแมละมาก” เป็นเม็ดแป้งกลมๆทำมาจากต้นสมุนไพรหลายๆชนิด ผมจำไม่ได้แล้วว่าทำมาจากต้นอะไรบ้าง  แต่จำได้ว่าส่วนผสมทุกชนิดล้วนมีสรรพคุณทางยาด้วย เมื่อได้แป้งเหล้ามาแล้ว ก็นำมาบกให้ละเอียด หมักกับข้าวเหนียวนึ่งสุกที่ล้างน้ำจนไม่ติดเม็ดกันเป็นก้อน ใส่ภาชนะที่สะอาดมีผาปิด เช่นไห ถังสีใบใหญ่หรือจะใช้โอ่งมังกรก็ได้ หมักทิ้งไว้ประมาณ 1 สัปดาห์  เปิดฝาออก จะมีกลิ่นหอม และมีน้ำหวาน(ตึกดอม)จะตักน้ำนี้กินเลยก็ได้นะ เพราะน้ำแรกที่ได้นี้จะมีรสหวานมาก หลังจากนั้นเติมน้ำสะอาดลงไปทิ้งไว้อีก 1 คืน ก็สามารถตักมากินกันได้  คนแถวเซราะกราวเขาทำกินกันได้ทุกฤดูกาล แต่ถ้ามีงานสำคัญใหญ่ๆเช่นงานแต่ง ขึ้นปีใหม่  ก็จะหมัก สราโทกันเยอะเป็นพิเศษเพื่อเลี้ยงแขกที่มาร่วมงาน (พะยิว) 

"เตร็ย ไปร" 

เป็นหนึ่งในสุดยอดอาหารพื้นบ้านเซราะกราวอีกอย่างหนึ่ง ช่วงหน้าฝนหากได้ปลามาเยอะๆก็จะหมักไว้กินในยามที่ไม่มีปลาได้  วิธีทำง่ายๆโดยการนำปลาที่หามาได้ คัดขนาดปลาต่างๆ ปลาตัวเล็กๆ พวก ปลาซิว (ตะเร็ยจังวา) กุ้ง (ตะเร็ยกอง, กะปึ่ส!...) จะนำมาทำตะเร็ยไปร ได้อร่อยมาก ส่วนปลาตัวใหญๆทำได้ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่  นำเอาปลาที่คัดแล้วมาล้างให้สะอาดคลุกเกลือให้ทั่วในปริมาณค่อนข้างมาก ใส่รำข้าวใส่ข้าวคั่วด้วย เมื่อคลุกเคล้าให้เข้ากันแล้ว ก็ใส่ภาชนะเก็บไว้ (ไห หรือว่า ขวดโหลต่างๆก็ได้) เก้บไว้ประมาณ 1 – 2 เดือนสามารถนำมารับประทานได้