บทความนี้ผมเขียนต่อยอดมาจากบทความที่เเล้ว ซึ่งสามารถติดตามอ่านย้อนหลังไปได้ ที่ต้องเขียนบทความนี้ขึ้นมาเพราะมันเกิดคำถามต่อว่า "ครูหายไปไหน"........"เเล้วใครมาเป็นครู" คนทั่วไปอาจจะไม่ได้รู้สึกว่าครูขาดแคลน ใช่...ผมก็รู้สึกว่าครูไม่ได้ขาดแคลน มีเยอะเเยะถมเถไป เเต่สิ่งที่หายไปจากวงการการศึกษาไทย คือ "ครูที่เป็นครู"

ปัจจุบันหลักสูตรครูถูกบรรจุให้มีหลักสูตรการศึกษาทั้งสิ้น 5 ปี จากเดิมที่มี 4 ปี โดยสิ่งที่เพิ่มมาก็คือ ระยะเวลาฝึกสอนที่มากขึ้นกว่าเดิม รวมไปถึงรายวิชาเเละกิจกรรมที่เสริมสร้างความเป็นครู ถือว่าเป็นระยะเวลาที่นานพอสมควร ปัญหาที่เกิดขึ้นตามมาก็คือ จบครูเเต่ไม่ไปเป็นครู เหตุผลเพราะอะไรนั้น ผมคงไม่เอามากล่าวซ้ำอีก (แนะนำให้อ่านบทความก่อนหน้านี้)

เเล้วทีนี้ใครมาเป็นครู ? ผมเคยได้ยินคนส่วนมากพูดกันว่า "ไม่รู้จะไปทำอะไรก็ไปเป็นครูดีกว่า..." หรือไม่ก็ "เป็นครูก็ได้ง่ายดี.." จากคำพูดเหล่านี้สามารถอนุมานได้ว่า คนที่มาเป็นครูก็คือคนทั่วไปที่จบการศึกษาจากหลักสูตรอื่น ปัจจุบันใครที่อยากมาเป็นครูก็ไปสอบเอาใบวิชาชีพมาก็สอนได้เเล้ว หรือไม่ก็เรียนต่อด้านวิชาชีพครูเพิ่มเติมอีกประมาณ 1-2 ปี ก็สามารถสอนได้เเล้ว ดังนั้นปัญหาที่ตามมาอีกก็คือ คนเหล่านี้ยังไม่เข้าใจในอาชีพครูและวิชาเฉพาะด้านทางครูอย่างเพียงพอ

ตรงจุดนี้ผมไม่ได้กล่าวหาว่าครูที่จบมาจากสาขาอื่นไม่ดีแต่อย่างใด เเต่เห็นว่าการจะมาเป็นครูนั้น จะต้องอาศัยประสบการณ์เเละวิชาชีพเฉพาะทางอยู่พอสมควร ยิ่งในยุคปัจจุบันที่เป็นยุคปฏิรูปการศึกษา ครูไม่ได้มีหน้าที่สอนแบบ "สอน" เท่านั้น เเต่ต้องมีความรู้ด้านการจัดการเรียนการสอนมากขึ้นด้วย เเละต้องอาศัยความรู้เฉพาะด้านทางครู เช่น จิตวิทยาการสอน หลักสูตร ประเมินผล วิจัยการศึกษา วิธีเเละเทคนิคการสอน ฯลฯ ดังนั้นจึงไม่ต้องแปลกใจใดๆที่ทำไมครูต้องฝึกสอนถึง 1 ปีเต็ม ก็เพราะเพื่อให้ครูในอนาคตเหล่านี้ มีประสบการณ์การสอนที่พร้อมจะสอนเป็นอาชีพจริง เเต่ผลก็คือครูในอนาคตเหล่านี้ได้รับรู้ถึงความยากลำบากต่างๆที่ได้รับ เเละรู้ซึ้งถึงความยากลำบากดี จนต้องปรับเปลี่ยนเส้นทางอาชีพไปสู่หนทางอื่นมากมาย ยิ่งในสถาบันของผม คนที่จบไปแล้วเป็นครู ถือว่าเป็นกลุ่มคนเล็กๆเท่านั้น

ดังนั้นคนที่จบมาจากสาขาอื่นก็จะมีความรู้ทั่วไปที่จะใช้ในการสอนเท่านั้น เช่น จบรัฐศาสตร์สอนสังคมศึกษา จบวิทยาศาสตร์สอนวิทยาศาสตร์ จบมนุษยศาสตร์-อักษรศาสตร์สอนวิชาภาษา เเต่ขาดความรู้เฉพาะทางวิชาชีพ หรือคนที่อบรมวิชาชีพครู ก็จะมีความรู้เพียงทฤษฎี เพราะยังไม่เคยได้ปฏิบัติจริง ดังนั้นเมื่อบุคคลเหล่านี้เข้ามาสู่การเป็นครูในโรงเรียน ก็จะพบว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะสอน ที่จะจัดกิจกรรมการเรียนการสอน ที่จะเขียนแผนการสอน ฯลฯ ตรงจุดนี้ทุกคนสามารถพัฒนาตนเองไปได้ เเต่ก็ต้องใช้ระยะเวลาพอสมควรกว่าที่ทุกอย่างจะลงตัว เเละก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นสิ่งที่จะเรียนรู้กันง่ายๆ ต้องอาศัยปัจจัยหลายสิ่งที่จะทำให้คนที่ไม่ใช่ครูก้าวสู่ความเป็นครู

โดยสรุปก็คือ ผมมองว่าครูในปัจจุบันมาจากสาขาอื่นเป็นส่วนมาก เพราะคนจบครูไปประกอบอาชีพอื่นแทน เเล้วทีนี้จะโทษใครล่ะ ? ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะโทษใครดี ก็โยนบาปไปที่ "ระบบ" ก็เเล้วกัน ระบบมันไม่ได้ทำเกิดผลตามที่ต้องการ ไม่ว่าจะนักเรียนหรือครู ระบบขับเคลื่อนได้เรื่อยๆ เเต่ขับเคลื่อนไปแบบลอยๆ ไร้ทิศทางใดๆ (นั่นคือตามความคิดของผม)มันไม่ได้ผลตามที่เราคาดหวังกันไว้ ทุกวันนี้ผมยังคงมีเครื่องหมายคำถามในสมองว่า Child-Centered มันได้ผลจริงหรือไม่ พอๆกับคำถามที่ว่าประชาธิปไตยมันดีที่สุดหรือไม่ ไว้คราวหน้าผมจะเขียนความคิดเห็นของผมที่มีต่อไอ้ระบบนี้อีกครั้งหนึ่ง เเต่ก็เชื่อว่าคงมีสักวันที่เราจะทำเป้าหมายนั้นให้เป็นจริงขึ้นมาได้ ผมจะพยายามเป็นส่วนหนึ่งที่จะเปลี่ยนแปลงนั้น ....ถ้าผมไปเป็นครู !!!