ขับรถพากันกลับจากไปเที่ยวชัยนาท บังเอิญผ่านตลาดสามชุก เหลือบดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เอ...มันก็ยังไม่เย็นเท่าไหร่ จากสุพรรณไปกรุงเทพฯ ก็แค่ใกล้ๆนิดเดียวเอง คงจะไม่มืดค่ำ ...เอาล่ะ ก็เฮละโลกันเลี้ยวรถเข้าไปตลาดสามชุกเลย เห็นป้ายโฆษณาตลอดทาง  ทางไปสามชุก ตลาด 100 ปี

พอเลี้ยวเข้าไปไม่ได้เตะตาเจ้าป้ายตลาด "สามชุก" หรอก แต่ติดตาบ้านเก่าๆหลังขวาหน้าตลาดมากกว่า เขาเขียนว่า "ตลาดเถ้าแก่เบี้ยว" ไม่รู้ว่ามีความหมายว่าอะไร อาจเป็นชื่อ "เถ้าแก่" แกจริงๆ แต่ที่นึกขำๆคือ พฤติกรรม "เบี้ยว"ที่มันเป็นกรรม มารับประธานของวลีเนี่ยสิ  แต่แกเบี้ยวตามชื่อจริงๆ คงไม่เจริญรุ่งเรืองในการค้าหรอกเหนอะ...เอ หรือว่า คนค้าขายต้อง "เบี้ยว" ว่ะเนี่ย จึงจะรวยๆ

พอเดินเข้าไปหน่อยก็เห็นของขายเพี้ยบเลย สาวๆเขาก็มุ่งตรงไปที่กระจาดขนมหวานนานาชนิด ส่วนผู้ชายเราก็เตร็ดเตร่ชมตลาดเป็น "พญาน้อย" ไปเรื่อยๆ  ก็ไปเจอโรงแรมอยู่ในตลาดเป็นบ้านไม้สองชั้นล็อคหนึ่ง ชื่อ โรงแรมอุดมโชค เลยขอเข้าไป เห็นห้องเป็นแบบเสื่อผืนหมอนใบ (ไม่ใช่หรอกก็มีเตียงนั่นแหละ) แล้วก็เป็นห้องแบบพัดลม ไม่ได้สอบถามสนนราคาหรอก แต่ก็คิดๆว่าถ้าได้นอนบ้านไม้เก่าๆ ลมก็คงเย็นไม่ต้องพึ่งพาแอร์ ให้เกิดภาวะโลกร้อน แต่ถ้าพากิ๊กไป เหมือนวัยรุ่นใจเร็วสมัยนี้ ก็อาจเป็นข่าวครึกโครมได้นะ เพราะฝาห้องเป็นไม้ยางขัดแตะ อาจมีคนห้องข้างๆแอบดู แอบถ่ายได้ (อิ อิ)

ที่นี่ชาวบ้านเขารวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนอนุรักษ์ มีการเอาข้าวของมารวบรวมเข้าไว้ในพิพิธภัณฑ์ชุมชน มีการขายของที่ระลึก รับทรัพย์เข้าไว้ใช้พัฒนาชุมชนต่อไป ดูเหมือนเขายังอนุรักษ์แผนผังตลาดแบบรัตนโกสินทร์ยุคหลังไว้ได้อย่างครบถ้วน  ก็ขอเอาใจช่วยชาวบ้านเขาให้มีคนอุดหนุน เยอะๆ  ถ้าผ่านไปเส้นสุพรรณฯก็ไปแวะเขาบ้างนะ เป็นกำลังใจได้ดีเลยทีเดียว

ถ่ายรูปมาฝากด้วย เข้าไปดูนะ http://www.oknation.net/blog/wor1789/gallery/6571