(เพื่อไว้อาลัยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมขอไม่ลงรูปใดๆ)

ผมนั่งดูเหตุการณ์ที่หน้าบ้านสี่เสาเทเวศร์ ซ้ำไปซ้ำมา หลายครั้ง

ความรู้สึกประดังประเดเข้ามาในจิตใจ

มองภาพ คำพูดของแกนนำ กลับไปกลับมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทำให้มองย้อนกลับไป ถึงเหตุการณ์ ประสบการณ์ ความรู้จักที่ผ่านมา

... หลายๆคน บนนั้น ผมรู้จัก ผ่านความคิด จุดยืนที่เขาเป็น

บางคนรู้จักมักจี่ เจอกันทักทายทุกเมื่อเชื่อวัน

... ทำไม เราต้องคัดค้าน "การรัฐประหาร" ย่อมก้องอยู่ในหูผมตลอดเวลา

ไม่มีใครคิดว่า ใครเปลี่ยนไป แต่เราต่างทำหน้าที่

ผิด ถูก บนจุดยืนที่เราต่างเป็น

... การวิพากษ์วิจารณ์เกิดขึ้นในหมู่เพื่อน พี่ น้อง รุ่นใหญ่ รุ่นเล็ก

เราเป็นอย่างไร เขาเป็นอย่างไร ถูกตีแผ่

ในที่สุด ผมก็ได้บทสรุปว่า ทุกคนทำตามอุดมการณ์ที่มีอยู่

แต่วิธีการ การกระทำ สิ่งที่จะพาไปสู่เป้าหมาย และตัวเป้าหมาย

อาจไม่เหมือนกันซะทีเดียว

... แต่ความวุ่นวายที่เกิดขึ้น เมื่อคืนนั้น ผมให้ผมสับสน

... "ดันเข้าไป  ดันเข้าไป พี่น้อง

... "ให้มันรู้กันไปว่าพลังของเผด็จการ จะพ่ายแพ้พลังของประชาชน

... "อย่าไปยอมแพ้ให้กับพวกตำรวจ ลิ่วล้อ เผด็จการ

.... " ฯลฯ............ "

...  ถ้ามันเป็นยุทธศาสตร์    มันเป็นยุทธศาสตร์อะไร

...  ถ้ามันเป็นวิธีการ มันเป็นวิธีการแบบไหน

... ทำไม เพื่อน พี่ น้อง ไม่เคยพูดว่า "ใจเย็นๆ พี่น้อง นั่งลงพี่น้อง อย่าขว้างปา..

... ทำไม เปลี่ยนไป ทำไมสังคมต้องบอบช้ำ เพราะ "อุดมการณ์"