แข่งเรือน่าน...วัฒนธรรมควรอนุรักษ์

เมื่อปลายสัปดาห์ที่ผ่านมา (2-4 พ.ย. 2550) ได้มีโอกาสได้ไปทำข่าวและเก็บข้อมูลที่จังหวัดน่านในงานแข่งเรือยาวประเพณีชิงถ้วยพระราชทานพระบาทสมเด็จประเจ้าอยู่หัว รอบปิดสนาม ซึ่งจัดขึ้นได้อย่างยิ่งใหญ่ สมกับชื่องาน “แข่งเหล้า ปลอดเหล้าเบียร์” นอกจากบรรยากาศที่หล่อเลี้ยงวัฒนธรรมของคนน่านได้เป็นอย่างดีแล้วนั้น ความสามัคคีของซุ้มแต่ละหมู่บ้านหรือตำบลที่สมัครใจกันมาเชียร์เรือหมู่บ้านของตนอย่างสนุกสนาน เป็นกีฬาเพื่อควรคู่แก่การอนุรักษ์จริง ๆ เพราะบรรยากาศแบบนี้แทบไม่เห็นในสนามแข่งเรือขนาดใหญ่อย่างพระนครศรีอยุทธยา , พิจิตร หรือแม้แต่พิษณุโลกเองก็ตาม การคงไว้ซึ่งวัฒนธรรมและประเพณีเดิม ๆ ผู้ว่าจังหวัดน่านคนปัจจุบัน (นายสมพงษ์  อนุยุทธพงศ์) คิดว่าเดินมาถูกทางแล้วทั้งการจับมือกับ สสส.ทำงานแข่งเรือปลอดเหล้า เบียร์ หรือการจัดงานที่เน้นการมีส่วนร่วมของชุมชนเป็นสำคัญ  น่าชื่นชมในความคิดแนวอนุรักษ์เพื่อการพัฒนา

เมื่อสิ้นสุดวันสุดท้ายงานแข่งเรือของวันที่ 4 พ.ย. เรือที่ลอยลำผ่านฝีพายกว่า 55 ชีวิต ทะยานเข้าสู่เส้นชัยนั้นคือ “เรือ ๑ แดนสยาม” จากบ้านวังว้า อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน

คราวต่อไปจะมาเล่าที่มาของเรือลำนี้ให้อ่านกันนะครับ

ฝีพาย ๑ แดนสยามหลังจากคว้าแชมป์

รอบชิงชนะเลิศ ร่องน้ำที่หนึ่ง

สัญลักษณ์เรือน่าน

แรงทั้งหมดของฝีพาย

กองเชียร์ริมหญ้าริมฝั่งแม่น้ำน่าน

กองเชียร์บนขั้นคอนกรีต

กองเชียร์ต้องการร่มเงาทั้งบนสะพานและใต้สะพาน