เดินทอดน่องท่อง..พิมาย...เพียงลำพัง (1)

จากภารกิจที่ผมเองต้องติดตามงานแข่งเรือยาวประเพณีในปีนี้ทั้งทำข่าวและเก็บรวบรวมข้อมูลเขียนหนังสือนั้น ผมเลยมีโอกาสได้เดินทางไปเดียวดายตามงานแข่งเรือประเพณีหลากหลายจังหวัด

ในครั้งนี้ก็เช่นเดียวกันเมื่อผมโทรศัพท์สอบถาม ทีมเรือยาวที่เราจะไปสัมภาษณ์ได้แล้วว่า จะอยู่ในงานแข่งเรือยาวประเพณีที่อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา วันที่ 10 -11 พฤศจิกายน 2550 ผมก็ไม่รอช้าที่จะตีตั๋วไปที่พิมายในทันที

รถทัวร์หลากหลายยี่ห้อให้เลือก ผมไม่ได้คิดไรมาก เดินเข้าไปที่ ราชสีมาทัวร์ ค่าตั๋ว 212 บาท บ่ายสามโมงครึ่ง คือเวลาที่ล้อรถทัวร์ ป. 1 คันนี้ออกเดินทาง นั่งไปหลับไป วิตกไป เพราผมไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย เป็นกังวลลึก ๆ บนเส้นทางการเดินทาง ทั้งไปถึงโคราชจะมีรถต่อไปพิมายหรือเปล่า ถ้าจะไปนอนวัดกับทีมฝีพายเรือจะทันหรือเปล่าเพราะดึกเกิน หรือเราจะมีที่นอนหรือเปล่า แต่ความกังวลก็หายไปกับความง่วงงาวนอนของผม

ถึงโคราชเวลา 19.30 น. เดินเป็นหฯติดจั่นเพื่อถามทุกคนว่า “รถไปพิมายยังมีมั๊ยครับ” เมื่อเขาเหล่านั้นชี้ไม้ชี้มือบอกเส้นทาง ผมก็เดินลัดเลาะไปจนมองเห็นรถด้านหน้าเขียนว่า โคราช – พิมาย – ชุมพวง จอดอย่างเงียบสงบในมุมอับของสถานีขนส่งใหม่ของโคราช ผมยืนรออยู่ถึงสองทุ่มเมื่อรถคันสีแดง ลมพัด..และ...พัดลม แต่ก่อนที่หน้าปะทะลม ผมก็แอบเก็บข้อมูลกับคนขับรถที่ยืนเงียบสงบของมุมตึกเช่นเดียวกันกับตัวรถ เมื่อติดต่อกับทีมฝีพายเรือได้แล้วก็เลยตัดสินใจแล้วว่าขอไม่นอนวัด จะหาที่พักเอง

เมื่อขึ้นรถควักเงินในทันที ค่าโดยสาร 29 บาท กับระยะทาง 60 กิโลเมตรจากตัวเมือง ทิวทัศน์ภาคค่ำ...ลมพัดปะทะหน้า...ไม่สามารถดึงอารมณ์เปลี่ยวเดียวดายตอนนี้ได้ การปิดตาและฝันไปเรื่อย ๆ ก็ทำหน้าทีได้ดีทีเดียว ตกใจตื่นพิมายก็ 3 ทุ่มแล้ว

“คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ” ผมลงรถที่หอนาฬิกา ตื่นตากับผูคน สายตา หันไปเห็นป้ายขนาดใหญ่จนถึงบางอ้อว่า  “เทศกาลเที่ยวพิมาย นคราชสีมา 7-11 พ.ย. 2550” ตอนนั้นไมได้คิดอะไรหรือตื่นเต้นกับผู้คน เพราสิ่งที่ต้องหาก่อนตอนนี้คือที่ซุกหัวนอน เดิน ๆ แบก ๆ กระเป๋าทะลุผู้คนไปเรื่อย ๆ จนคิดว่าเพียงพอแล้ว ถามเหอะ!! คิดในใจ เลยตัดินใจถาม “ มีที่พักตรงไหนไหนมั๊ยครับ” กับเจ้าหน้าที่ตำรวจ พอชี้ได้รู้เส้นทาง เดิน ๆๆๆๆๆ ผ่าผู้คนไปอีกรอบ จนมาถึงบุญศิริเกสเฮ้าส์

“ไม่มีห้องว่างแล้วลูก แต่มีห้องรวมอยู่ ลูกอยู่ได้มั๊ย ไปดูห้องก่อนมั๊ย”ยายผู้น่ารักสอยถามผมอย่างห่วงใย

“ได้ครับ”

เดินขึ้นไปชั้น 3 เจอชายหนุ่มอยู่ 3 คนหน้าห้อง ยายก็คุยกับเขาทั้งหมดว่า

“ให้น้องนอนด้วยนะคืนนี้”ยายคุยกับสามคนนั้น

ในห้องเป็นห้องใหญ่มีเตียง 6 เตียง มีตู้เสื้อผ้าพร้อมกุญแจเสร็จสรรพผมก็ตอบตกลงในทันทีอย่างไม่คิดมากเพราดึกมากแล้ว เจอหน้าคุณยายใจดีอีกก็เพิ่มทวีความอยากนอน ผมเลยตัดสินใจ แต่ก็ยังสงสัยว่าต้องจ่ายค่าที่นอนคืนนี้เท่าไหร่ เลยถามยายอีกครั้ง

“180 บาทจ๊ะลูก” 

หลังจากสิ้นเสียงยายผมก็ตกใจเล็กน้อย รู้สึกว่าถูกและเหมาะสำหรับผมมาก ที่เหมาะเป็นอย่างมากเพราะไม่แพงตามนโยบายกระเป๋าผมว่า ประหยัด..ปลอดภัย  ผมทักทายเพื่อนใหม่ จนได้ข้อมูลมาว่า เขาทั้งสามเป็นคนขับรถพ่วง เที่ยวชมรอบงานพิมาย เป็นของบริษัทอะไรก็ไม่แน่ได้ แต่ก็ขับรถพ่วงบริการนักท่องเที่ยว ผมยิ้มให้ทั้งสามแล้วถามว่า “จะเอาอะไรมั๊ยครับผมจะออกไปทานข้าว” เสียงตอบรับปฎิเสธพร้อมรอยยิ้ม ผมเลยตัดสินใจลงไปเดินทอดน่องเพียงลำพัง

“ข้าวมันไก่ตุ๋น” ก็เรียงรายเดินลงท้องเล็ก ๆ ของผมอย่างเป็นระเบียบ ไม่กี่นาทีทั้งไก่และข้าวก็เข้าไปถึงหมดจาน เพราะการเดินทางตั้งแต่บ่ายสามจนถึง 4 ทุ่มครึ่งตอนนี้ยังไมได้กินอะไรเลย ผมก็เดินชมภายในงาน ร้านค้าต่าง ๆ อย่างเฉย ๆ เพราะการจับจ่ายไม่ใช่เป้าหมายของผม เลยไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ  จะเข้าไปดื่มด่ำเสียงเพลงในร้านในบริเวณนั้นก็ทำไมได้เมื่อชะโงกหน้าเข้าไปก็เห็นฝรั่งหัวแดง นั่งเรียงรายกันตามโต๊ะภายในและภายนอก 

ผมเลยไปนั่งดื่มน้ำผลไม้แล้วเงยหน้ามองแสงไฟที่ส่องเล่นกับแสงดาวบนฟากฟ้าในอุทยานประวัติศาสตร์พิมาย  ซึ่งภายในมีประสาทหินพิมาย ประตูได้ปิดตัวลงแล้ว การแดสงแสงสีสีเสียงเล่าประวัติศาสตร์ความเป็นมาของประสาทหินพายก็ได้จบไปแล้วสำหรับค่ำคืนนี้ ผู้คนก็เริ่มหดหายเมื่อเทียบกับตอนมาถึง ร้านค้าก็ปิดตัวลง ยังไม่ง่วงมากนักก็เลยนั่งไปเรื่อยๆๆๆ

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นขึ้นมาอย่างตกใจ ใครโทรมาตอนนี้นะ ไม่อยากคุยกับใครแล้ว

พอเห็นชื่อก็ชะงัก  แล้วก็ตกใจนิดหน่อย ตัดสินใจตั้งนานว่าจะรับหรือเปล่า

“สวัสดีครับ มีอะไรหรือเปล่าโทรมาซะดึกเลย”ผมกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่แนบนิ่ง

“(...ชื่อผม...)ต้นฉบับหนังสือเสร็จหรือยังค่ะ” เสียงผ่านหูเข้ามาอย่างชัง จนหูชา

“พอดีต้องส่งต้นฉบับพรุ่งนี้ และคิดว่าต้องเร่งให้เสร็จภายในคืนนี้และพรุงนี้ง่ะค่ะ”เสียงนั้นก็ยังไม่หยุด

“ยังเลยครับ  แต่จะรีบปั่น พรุ่งนี้เช้าส่งไปตอนหนึ่งก่อนนะครับเพราะเขียนเสร็จแล้วหล่ะ ส่วนอีกสองตอนไม่แน่ใจเสร็จทันพรุ่งนี้หรือเปล่านะ แต่จะลองดู” ผมอธิบายอย่างมีเหตุมีผลเพราอยากวางสายในโดยเร็ว

“ค่ะ” 

โล่งสิ้นเสียงนั้นผมก็สะดุ้ง เดินกลับไปยังที่พักในทันที เมื่อเข้าห้องได้

ผมนั่งลงบนเตียง แล้วตัดสินใจว่า  “นอนดีกว่า”  หลอนๆๆๆๆๆๆๆ

เช้ารุ่งขึ้นก็มีเรื่องสนุกอีกครับ  รอตอน 2 นะครับ มาเล่าสู่กันฟังใหม่ครับ