“จุดสนใจ” อาจเรียกได้ว่าเป็นหัวใจคาถาของนักถ่ายภาพหลายๆ คนเลยก็ว่าได้ เพราะในบ้านเรามักจะได้รับการสอนกันมาว่าในภาพถ่ายจะต้องมีจุดสนใจ ซึ่งมักขยายความในภาษาอังกฤษว่า “Interesting Point” และเมื่อพูดถึงจุดสนใจ ก็จะพูดต่อมาถึง จุดตัดเก้าช่อง หรือ กฎสามส่วน (Rule of thirds) ประกอบกันมาเสมอ กลายเป็นสูตรสำเร็จว่าในภาพจะต้องมีบางสิ่งบางอย่างอยู่ในจุดตัดเก้าช่องเพื่อใช้เป็นจุดสนใจ

จุดสนใจบนจุดตัดเก้าช่องนี้ถูกตีความกว้างขวางโดยนักถ่ายภาพไปมากมายไม่แพ้พวกนอสสตรดาเมียนตีความคำทำนายของนอสตราดามุส ซึ่งหลายครั้งจะพบว่า การเป็นการตีความแบบลากเข้าหาภาพโดยไม่คำนึงถึงบริบทเลย คือมักจะตีความกันไปว่า หากมีสิ่งใดที่วางอยู่ในจุดใดจุดหนึ่งของจุดตัดเก้าช่องก็จะถูกระบุว่าเป็นจุดสนใจ แต่ถ้าไม่มี ก็จะถูกระบุว่าภาพนั้นไม่มีจุดสนใจ หรือวางจุดสนใจไม่ถูกตำแหน่ง  ทั้งๆ ที่ในภาพถ่ายหนึ่งนั้นมีนัยยะหลายประการรายล้อมอยู่อย่างเช่นภูมิหลังหรือแนวความคิด รวมไปถึงรากเหง้าทางวัฒนธรรม สังคม และประเพณีของผู้ถ่ายภาพเป็นต้น

และที่สำคัญที่สุด มั่นใจหรือไม่ว่า ภาพที่ดีนั้นไม่ได้ตัดสินกันได้ด้วยการมีจุดสนใจหรือไม่ และหากมีจุดสนใจตำแหน่งของจุดสนใจมีความสำคัญแค่ไหน

ก่อนที่จะเข้าสู่เรื่องจุดสนใจ คงต้องย้อนกลับมารื้อดูว่าที่จุดตัดเก้าช่องและกฎสามส่วนนั้นมีที่มาอย่างไร และใช้งานได้จริงแค่ไหนอย่างไร

หลักของกฎสามส่วนมีอยู่ว่า ให้แบ่งด้านกว้างและด้านยาวของภาพออกเป็นด้านละสามส่วนเท่าๆ กัน เมื่อลากเส้นตรงจากจุดแบ่ง จะแบ่งสี่เหลี่ยมได้เป็นเก้าช่อง จุดสนใจจะมี 4 จุดตรงจุดตัดกันของเส้น

เมื่อเราเอากฎสามส่วนนี้มาจับเข้ากับภาพที่เป็นสี่เหลี่ยมจตุรัสจะเกิดอะไรขึ้น และเมื่อเราเอากฎสามส่วนนี้มาจับเข้ากับภาพแบบพาโนรามาจะเกิดอะไรขึ้น? ผลก็คือ งานเยี่ยมๆ ของต้นตำรับภาพจตุรัสอย่างเช่นภาพจากปฏิทิน Hasselblad 2005 จำนวน 12 ภาพนั้น ไม่ได้มีภาพไหนเลยที่วางตำแหน่งจุดสนใจไว้ที่จุดตัดเก้าช่องแบบพอดิบพอดี และเมื่อเข้าไปดูภาพตัวอย่างสวยๆ ซึ่งถ่ายด้วยกล้อง Hasselblad X-pan ที่เป็นภาพขนาดพาโนรามาด้วยฟิล์มขนาด 24x65 มม.  ภาพตัวอย่างทุกภาพในเวปไซด์ของ Hasselblad ล้วนวางจุดสนใจไม่ตรงกับจุดตัดเก้าช่องทั้งสิ้น (อ้างถึง http://www.hasselblad.se/ ข้อมูลวันที่ 19 มกราคม 2548)