พิมพ์หน้านี้
|
(ภาพ:ปณิธิ :ทุ่งนา อ.วัดโบสถ์ พิษณุโลก : สีไม้) ร่ม หนึ่งร่มไม้... เคยมีใบบังแดดที่แผดกล้า เป็นร่มไม้ร่มหนึ่งกลางทุ่งนา เหล่านกกาเกาะกิ่งได้พิงพัก ยืนอยู่โดดเดี่ยวบนดินระแหง ผ่านแล้ง-ร้อน-ฝน ทนทุกข์หนัก ผ่านแรงพายุโหมที่โถมทัก กิ่งเคยหักก้านเคยหายมาหลายครั้ง กิ่งเคยแตกก้านเคยต่อก็หลายหน ใบร่วงหล่นแม้เคยพรึบเขียวสะพรั่ง ต้นไม้สอนชีวิตอนิจจัง ว่าโลกนี้สิ่งจีรังยังไม่มี มีแต่เกิดแต่ดับวูบวับหาย ดุจโคมฉายแสงโรจน์แล้วริบหรี่ จึงไม้ใหญ่หยัดตระหง่านมานานปี เมื่อถึงทีล้มครืนฝืนอย่างไร เมื่อร่มไม้ใหญ่สิ้นใจ-ล้ม ก็ไร้ร่มนกกาพักอาศัย ไม้ร่มล้มสอนมนุษย์สะดุดใจ ทำสิ่งใดก่อนสิ้นลมล้มลงดิน .......................................................... -ปณิธิ ภูศรีเทศ/พิษณุโลก/ภาพ-คำ- สิงหาคม ๒๕๕๐ |