พิมพ์หน้านี้
|
(ภาพ:ปณิธ :สีไม้/ทุ่งนาหน้าโรงเรียน-ที่ทำงาน) ฤๅสิ้น .................................................. เมื่อม่านแห่งราตรีเริ่มคลี่ผืน มืดก็กลืนกลบสว่างกระจ่างหล้า เมื่อสิ้นแสงแรงเริงสุริยา หมู่ดารากลับกระจ่างพริบพร่างพราย อีกแสงแห่งโสมช่วยสาดส่อง ดาวยังจ้องตาวามงามเฉิดฉาย สุกสกาววาววรรณพรรณราย เกิดประกายเก็จแต้ม ณ แก้มฟ้า บัดเดี๋ยวนั้น เมฆเคลื่อนมาคลี่คลุม กระจายกลุ่มกลาดเกลื่อนเปื้อนเวหา เป็นมือยักษ์อำมหิตปลิดจันทรา พิฆาตหมู่ดาริกาจนลาลับ ลมกรรเหิมฟ้ากระหึ่มอยู่ฮึกโหม แส้ฝนสาดฟาดโครมอยู่ขวับขวับ โอ้ งามฟ้ามาถึงยามงามย่อยยับ งามวูบวับแวบวิบเพียงพริบตา อรุณรุ่งแห่งชีวิตมีปลิดเปลื้อง มีรุ่งเรืองย่อมมีล่มจ่อมจมหล้า มีสุขย่อมมีทุกข์ทรมา เป็นเงาทับทาบทาทุกเส้นทาง เมื่อม่านแห่งราตรีมาคลี่ผืน พอผ่านคืนมืดลาลับกลับสว่าง เรือชีวิตแม้ใกล้ล่มจมอับปาง สิ้นทุกอย่าง ฤๅสิ้นหวัง - กำลังใจ ............................................. - ปณิธิ ภูศรีเทศ /พิษณุโลก/ภาพ-คำ ตุลาคม ๒๕๕๐ (หายไปหลายวัน พึ่งกลับมา...ด้วยความคิดถึงครับ) |