หลายๆ ครั้งที่ทำให้ฉันต้องเจ็บกระดองใจ กับการจับจ่ายซื้อเครื่องอาภรณ์ทั้งหลาย
ท็อปฮิตติดชาร์ทก็คงหนีไม่พ้น การซื้อ "รองเท้า"
ปกติฉันเป็นคนเป็นคนเลือกสินค้านานมาก ฉันก็เหมือนคนทั่วๆ ไปนั่นแหละ ที่มักจะมองความสวยงามของสินค้าก่อน
และเพราะไอ้ความสวยนี่เเหละ ที่ทำให้ฉันต้องเดินวนไป เวียนมา หลาย ๆ รอบ เพื่อหาคู่ที่เข้ารอบชิง
แต่ปัญหาคือ การซื้อเฉพาะของสวยๆ โดยไม่นึกถึงราคา อาจทำให้ฉันถูกตีตราเป็นคนฟุ้งเฟ้อไปแบบไม่รู้ตัว
ฉันกลบเกลื่อนปัญหา โดยเลือกซื้อรองเท้าคู่สวยที่มีส่วนลดพิเศษ
ความภูมิใจอันน้อยนิด กระดี๊กระด๊าอยู่ในอก
ฉันได้รองเท้าสวย และได้รองเท้าในราคาที่ลดราคาพิเศษด้วย 
โอ้ว......

กลับถึงบ้าน ฉันไม่รอช้า เปิดซิงรองเท้าคู่งาม
ค่อยๆ สวมใส่อย่างทะนุถนอม เพราะด้วยราคาที่ถึงจะลดมากแล้ว ก็ยังเกินกับงบประมาณที่ตั้งไว้อยู่เยอะ
ฉันอ่านตัวเลขที่สลิปบัตรเงินติด(เครดิต) อีกครั้ง เพราะอยากให้ตัวเลขหลักหายไปซักตัวนึง
ฉันตัดสินใจซื้อรองเท้าคู่นี้ โดยแทบไม่ได้ดูราคาด้วยซ้ำ แต่ดูว่ามี่ส่วนลดก็พอ
เพราะความมีเครดิตติดตัวนี่ล่ะ อ้าว! ก็เงินสดในกระเป๋าตังยังเหลือเท่าเดิมนี่ เพียงแลกกับลายเซ็นยึกๆ
ฉันโยนความผิดให้กับบัตรเครดิต เพื่อความสบายใจที่ไม่ปลอดโปร่งนัก

เช้าวันใหม่ ฉันเดินอย่างมั่นใจพร้อมการถ้อยทีถ้อยอาศัยกันกับรองเท้าคู่หรู
แต่ยิ่งเดิน ฉันก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกของหนักถ่วงที่ข้อเท้า กล้ามเนื้อบริเวณเท้าเกิดอาการเกร็งถี่ๆ แต่ไม่หนักหนา
สงสัยเมื่อคืน เดินเลือกซื้อนานไปหน่อย เดี๋ยวนั่งพักที่ออฟฟิศ คงดีขึ้น

เข้ามาถึงออฟฟิศ เสียงภายในอื้ออึงไปด้วยคำบ่น สบถ "เสียดาย" คือ บทสรุปของคำเหล่านั้น
ตัวเลขที่คลาดเคลื่อนจากเลขรางวัลสลาก บ้างว่า ลืมกลับเลข บ้างนึก ตรงกับวันเกิดลูกสาว
บ้างคิด เมื่อวานไปเฉี่ยวกับเลขทะเบียนรถที่ตรงกับเลขรางวัล
ฉันเองก็เสียดายกับเงินที่รวมๆ กันหลายพันบาท ที่ทุกคนทุ่มเทกันอย่างเอาเป็นเอาตายสุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเลย
ไม่มีใครสักคนที่คิดว่า ถ้าไม่ซื้อเลยจะไม่มีใครต้องเสียอะไร แม้แต่คำว่า "เสียดาย"

ฉันออกจากออฟฟิศ ด้วยความเจ็บปวดที่เท้าอีกครั้ง
แต่ฉันต้องยอมทนเจ็บ แหม ก็เสียเงินไปเยอะ แถมยังเป็นคู่ใหม่ด้วย
ฉันแกล้งมองข้ามตัวปัญหาที่แท้จริง ที่เกาะติดเท้าฉัน แบบไม่รู้ ไม่ชี้ และเดินไปพร้อมๆ กับฉันอย่างมั่นใจ