สองสามวันมานี้ ยุงเยอะมากไม่รู้มาจากไหนบินว่อนเต็มห้องนอนไปหมด  รู้สึกรำคาญมากที่ชอบกัดแล้วหนี(หรือจะดีกว่ากัดแล้วไม่ปล่อย)   พวกมันมาทีหลายตัวนะ ตัวนั้นซอกคอ ตัวโน้นหน้าแข้ง ตัวนี้เย้ยกว่าโจมตีที่แก้มเลย แท็คทีมกันมาดีมาก แบ่งตำแหน่งหากิน(เลือด)กันอย่างไม่เกรงขามเจ้าของพื้นที่กันเลย ครั้นจะห้ามปราม มันก็ไม่ฟัง(หรือฟังไม่ออก) การตอบโต้แบบฉับพลันจึงเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงเป๊าะๆ แป๊ะๆ ที่บางเสียงเกิดจากการกระทบกันระหว่างฝ่ามือกับผิวหนัง แต่บางเสียงก็มาจากสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่กระอักเลือดออกมาด้วยสภาพบี้แบนติดกับฝ่ามือ
จริงๆ เห็นสภาพเพื่อนของมันโดนทำโทษขนาดนี้ ยุงตัวอื่นๆ มันน่าจะขยาดกลัวบ้างนะ  แต่ไม่เลย   ตายด้านชัดๆ หรือมันจะมีสัญชาตญาณดิบในตัวมาก หรือมันจะเข้าใจว่านั่นคือเป้าหมายในชีวิตของมัน จริงๆ มันก็น่าสงสารนะ มีชีวิตอยู่ได้แค่ 7 วัน มันเลยเลือกใช้ชีวิตแบบเสเพล หาเรื่องคนไปเรื่อย อีกไม่กี่วันก็ตาย แต่ก็อีกแหละ คนเป็นแหล่งอาหารของมัน หรือว่า ตัวเราเองที่ไม่มีใจเมตตา เอื้อเฟื้อให้มันกันนะ ถ้าเราอดทนล่ะ ให้มันกินเลือดเรานิดหน่อย อิ่มมันก็ไปเอง  มันน่าจะหาทางออกให้กับปัญหานี้ได้ ฉันครุ่นคิดอย่างจริงจัง
ยิ่งคิดยิ่งเครียด จนฉันเริ่มสับสนกับความคิดตัวเอง แต่เมื่อได้เห็นวัตถุทรงกระบอกยาววางอยู่มุมห้อง ความคิดทั้งหมดเป็นอันได้บทสรุป

ฉันรี่ไปที่กระบอกยาวนั่น ปิดหน้าต่างทุกบานในห้องอย่างสุภาพ อ่อนโยน ก่อนจะพาเอาตัวเองอพยพไปอย่างเงียบๆ ฉันอัดฉีดสารเคมีเพื่อทำลายล้างผู้ก่อการร้ายในห้องนอนอย่างเลือดเย็น

บางที สามวันก็พอแล้วสำหรับชีวิตยุง