หลายๆ ครั้งที่ฉันนั่งอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ โดยปล่อยให้ปากกาและสมุดไดอารี่ต้องคอยเก้อ

เพราะฉันไม่สามารถปลดปล่อยตัวหนังสือเพื่อเก็บกักมันไว้บนหน้ากระดาษตรงหน้าได้

ทั้งๆ ที่มันล้นเอ่อจ่อที่ปลายนิ้วแล้ว  แต่ยังขาดซึ่งเรี่ยวแรงและพลังขับเคลื่อนเขยื้อนขยับนิ้ว

ที่พร้อมจะทำหน้าที่ละเลง

เรื่องราวต่าง ๆ ที่อยากถ่ายทอดสด จึงจำต้องหยุดคว้าง จอดขวางทางจราจรของการบันทึก

สมุดไดอารี่วางเรียงรายเต็มชั้นวางหนังสือ  จึงถูกอัดแน่นไปด้วยความว่างเปล่าอยู่ภายใน

ความทรงจำที่อยากบันทึกจึงถูกเก็บเบียดเสียดอยู่ในสมองที่รกรุงรัง

อาจเป็นเพราะฉันชอบที่จะสุขและเศร้าอยู่ในความคำนึงผู้เดียว

มากกว่าที่จะต้อง(เรียก)ใช้สมาธิ(ที่ไม่เต็มใจนัก)เพื่ออ่านรำลึกถึงสิ่งที่ผ่านมา

 สมุดที่วางแบอยู่ตรงหน้าจึงกลายเป็นบุคคลที่สาม ที่เข้ามาผิดเวลา

และเป็นส่วนเกินที่ฉันยังไม่พร้อมจะแบ่งปันเรื่องราวได้ในทันที

จะว่าไป... แม้แต่กับสมุดไดอารี่

 ฉันก็ยังต้องการเวลาเพื่อปรับความเข้าใจต่อกันเสียก่อนที่จะฝากเรื่องราวไว้ด้วย

แต่ในห้วงความรู้สึกพิเศษบางครั้งฉันก็อยากฝากตัวหนังสือแบบเร่งด่วน

อยากแช่แข็งความหอมหวานหรือความทรมานที่เกิดขึ้น

เพื่อไม่ต้องการให้ต้นฉบับความรู้สึกเดิมถูกกาลเวลาแทะโลม กัดกิน จนเกิดรอยแหว่งเว้า

ทำให้ถ้อยคำต้องถูกบิดเบือนไป อย่างน่าเสียดาย

แต่ทว่าฉันกำลังรอ “เจ้านั่น” อยู่ต่างหากล่ะ

ในความเงียบงัน ว้าเหว่ ช่วงโพล้เพล้ของความวุ่นวาย  บางสิ่งกำลังเยื้องกายอย่างเงียบๆ

มันคือ ความเหงา...

ในช่วงอารมณ์ที่ว่างเปล่า มันคือแขกสำคัญที่ฉันรอคอยเข้ามาเยี่ยมเยียนอย่างมีไมตรี

และทันทีที่มันมาถึง ฉันจึงสามารถไล่จับตัวอักษรระเกะระกะ ที่แอบซ่อนอยู่ได้อย่างแม่นยำ

ตัวหนังสือคุยกันอย่างสนุกสนานผ่านปลายปากกาที่โลดเต้นพลิ้วไหวภายใต้การบังคับ

ของฉันที่ถูกปลดปล่อย 

แผ่นกระดาษถูกแปดเปื้อนด้วยน้ำหมึกที่ถูกความรู้สึกครอบงำ หน้าแล้วหน้าเล่า

และสมุดไดอารี่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เพราะได้ ‘เจ้านั่น’ของฉัน

ทำหน้าที่ขับไล่ความว่างเปล่าออกไปอย่างไม่ไยดี