"เกียร์ออโต้จะประกอบด้วย เกียร์ P ,R,N ,D ,2   ตอนนี้เราพักอยู่ที่เกียร์ N
เอาล่ะ เหยียบเบรคไว้ก่อน แล้วเข้าเกียร์ D เพื่อขับรถได้เลย"

ก่อนหน้านี้สองชั่วโมง  ฉันอยู่ๆ มีอาการอยากจะขับรถขึ้นมาเฉยๆ
หลังจากทุกข์ทรมานกับรถเมล์ตีนผี กับค่ารถแท็กซี่ที่ทำเอากระเป๋าตังค์เบาสบาย
มาตอนนี้ระริกระรี้ อยากขับรถ ประชดชาวโลกที่ขยาดกับราคาน้ำมันแพง(แต่ตอนนี้ก็ลงมาเยอะแล้วนะ)
ไม่รอช้า รีบเสิร์ชหาที่สอนขับรถที่ใกล้ๆ เรื่องราคาไม่สน เพราะคงไม่ทิ้งกันเท่าไหร่
แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ฉันรอไม่ไหวแล้ว
เสร็จสรรพเรียบร้อย นัดวันเรียน ไม่ทันได้พูดคุยอะไร ครูสอนก็ชวนขึ้นรถ เพื่อไปเรียนขับแถวหมู่บ้านนึง
ฉันรีบออกตัวก่อนว่า ไม่มีพื้นฐานอะไรเลย เป็นผู้โดยสารที่ดีหลังเบาะคนขับมาตลอด ไม่เคยรู้เรื่องการขับรถ
หรือเรื่องรถเลย รู้แต่ว่า นั่งรถแล้วต้องมีเสียตังค์เป็นค่าบริการ
ครูสอนเหมือนไม่ได้ตั้งใจฟัง หรืออาจจะเบื่อกับความกลัวของลูกศิษย์ที่ต้องเผชิญกับการขับรถ
หลังจากครูพาเข้าหมู่บ้านแล้ว ก็ให้เราเปลี่ยนไปนั่งที่ตำแหน่งคนขับ พร้อมกับสอนตามประโยคข้างต้น
และความตื่นเต้นก็มาเยือนฉันแบบชุดใหญ่  สิ้นคำครูฝึกให้เข้าเกียร์ แล้วให้ค่อยๆ ปล่อยเบรค
ทำเอาฉันใจสั่น เป็นนางระบำหน้าท้อง
"ให้ขับเองเลยหรอคะ แบบว่า ยังไม่ได้เตรียมใจมาเลย"  ฉันยิงคำถามเพื่อให้ครูฝึกทบทวนในสิ่งที่กำลังจะทำกับฉันอีกครั้ง
"ไม่ต้องกลัว เท้าขวาคอยเเตะเบรคไว้ก่อน ยังไม่ต้องเหยียบคันเร่งนะ ปล่อยให้รถไหลไปเรื่อยๆ ครูจะคอยบอกให้ว่าต้องทำงัยต่อ "

กลัวสิ  ฉันกลัวแทบตายเลยล่ะ  จำได้ว่า สี่ปีก่อนนี้ ฉันเคยมีอาการอยากแบบนี้เลย แล้วจึงชวนพนักงานขับรถที่ออฟฟิศมาสอนขับรถ
แรกๆ มันก็ไหลลื่นดี เลี้ยวเข้าซอยโน้น ถอยออกซอยนี้ ฉันมั่นใจในความเก่งของตัวเอง คนสอนก็มั่นใจว่าฉันสามารถขับได้ไม่ต้องปล่อยวิชาอะไรมาก
แต่แล้วก็ต้องพลาดให้กับความตื่นเต้นของตัวเอง   เมื่อฉันจะแอบรถเข้าทางให้กับรถที่สวนเข้าซอย ปรากฏว่า
เมื่อต้องหยุดรถ เท้าฉันดันไปเหยียบคันเร่งเต็มๆ ทำให้เกือบจูบรถป้ายเเดงที่จอดขวางหน้าอยู่ ดีว่า คนสอนดึงเบรกมือไว้ได้ทัน
นั่นจึงเป็นการเรียนครั้งแรกที่ต้องเป็นครั้งสุดท้ายไปโดยปริยาย  และนั่นเป็นตำนานที่ทำให้ฉันไม่คิดจะขับรถอีกเลย

"ค่อยๆ เหยียบคันเร่งหน่อยจ่ะ แต่อย่าลืมกลับมาแตะเบรคไว้อีก"
ครูสอนท่าทางเป็นคนใจเย็นมาก จริงๆ เห็นสีหน้าที่ดูตื่นตูมของฉันแล้วน่าจะมีอาการคล้อยตามบ้าง
แต่เขากลับไม่สนใจ หรือว่า ลูกศิษย์ทุกคนที่มาเรียนก็มาด้วยสีหน้า(ซีดเผือด)แบบนี้เหมือนกันหมดนะ ฉันคิดขำ ๆ

จะว่าไปฉันทอดทิ้งบรรยากาศการเรียน การสอนมานานเป็นสิบปีแล้ว
สมัยเด็ก ๆ ฉันไม่ชอบตั้งใจเรียน ติดเล่น หยอกเย้ากับเพื่อนๆ มากกว่า
และบางครั้งก็แอนตี้กับการตั้งใจฟังครูที่พูดตามหนังสือ ทั้งที่ฉันอ่านเองก็ได้ ทำไมต้องอ่านให้ฟังอีก
ฉันต่อต้านการสอนที่ครูอยากสื่อ ฉันรู้สึกไม่อยากเข้าใจกับสิ่งที่พวกเค้ากำลังยัดเยียดให้
ฉันเบื่อมากที่จะต้องฟังในสิ่งที่ไม่อยากฟัง

แต่ชั่วโมงนี้ คงคิดเด็ก ๆ แบบนั้นไม่ได้แล้วล่ะ เพราะถ้าไม่ตั้งใจ ฉันอาจได้รับอันตราย
และโดนความกลัวข่มเหงให้ต้องจนตรอกอยู่กับที่ ไม่มีความกล้า ไม่รับผิดชอบต่อความอยาก(ขับรถ)ที่เกิดขึ้น

เมื่อเชื่อฟังครู ก็ไม่มีปัญหาอะไรในการขับรถ
ครูเองก็ต้องป้องกันตัวเองเหมือนกัน ไม่ให้ฉันโลดโผน และเอารถเขาไปปู้ยี่ปู้ยำกับเสาไฟ
มันจึงเป็นเรื่องของความตั้งใจของคนสองคนบนที่นั่งระดับเดียวกัน ที่ทำให้การเรียนรู้ลื่นไหลอย่างมีพัฒนาการ

วันแรกของการสอนจึงผ่านไปอย่างง่ายดาย ฉันเริ่มมั่นใจแม้จะขับออกถนนใหญ่ ก็ไม่รู้สึกกลัว
ในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จ  ไม่ใช่ขับรถเป็นแล้วหรอกนะ  เพียงแต่ทำลายความกลัวที่เป็นอุปสรรค ต่อการเรียนรู้ของฉันได้แล้ว
รถจอดเข้าที่เรียบร้อย แอบหวังนิด ๆ ว่า ครูจะวิจารณ์การเรียนของฉันบ้างว่า มีพัฒนาการเร็ว สูง

แต่ความคาดหวังมักมากับความผิดหวังอยู่เสมอๆ
ครูกล่าวอำลาด้วยท่าทีเคร่งเครียด  "นี่ถ้าครูไม่ได้นั่งด้วย คงเลี้ยวขึ้นฟุตบาทไปแล้ว อีกที่ก็ตอนจะยูเทิร์น เกือบไปชนมอไซค์ที่แซงขึ้นมาแล้ว
ต้องดูกระจกให้รอบหน่อยนะ"

 ที่แท้ความมั่นใจก่อนหน้านี้ เพราะมีครูสอนช่วยบังคับรถให้นี่เอง
และความกลัว กับความขี้ขลาดก็มาเยี่ยมเยียนอีกครั้ง

แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ