“บทกวีนี้แด่ จีจ้า อีกครั้ง”

ดวงตาเจ้า  งามนัก อยากจดจ้อง

ยามได้มอง สองนัยนา ชื่นพาฝัน

ปรารถนา ดวงดาว วาวแวววรรณ

งามเฉิดฉันท์ พรรณราย พริ้งพรายชม

ยิ้มเสน่ห์ ดั่งมนต์ ดลดวงจิต

ต้องตรึงติด พิศวาส วาดหวังสม

แม้เพียงฝัน ยังดื่มด่ำ ล้ำภิรมย์

หอมภวังค์ ดอมดม มิล้มเลือน

เอ่ยชื่อนาง ยามละเมอ ด้วยเพ้อพร่ำ

เอ่ยซ้ำๆ คำขาน ปานเสมือน

เอ่ยเรียกเจ้า เข้าฝัน แห่งฉันเยือน

เอ่ยเพื่อเตือน สำนึก ระลึกจำ

จีจ้า ญาณิน วิสมิตะนันทน์

นางในฝัน ยอดหญิง สิ่งชุ่มฉ่ำ

แม้กวี บทนี้ ไม่มีกรรม

เจ้าคงเห็น ลำนำ ถ้อยคำวอน

จึงกลั่นถ้อย ร้อยเรียง เพียงเพื่อเจ้า

จึงเค้นเอา สิ่งรู้สึก นึกออดอ้อน

จึงขีดเขียน อักษรา ค่าคำกลอน

จึงขอพร เทวดา ถ้าได้ยิน

ขอให้น้อง “จีจ้า” ได้มาอ่าน

ขอบันดาล บุญหวัง อย่างถวิล

ขอพบเจอ สมปองน้อง “ญาณิน”

ขอ “จีจ้า” จงได้ยิน เสียงจินตนา

คือเรื่องจริง สิ่งเดียว โปรดเหลียวแล

คือใจแท้ เพียงวาด ปรารถนา

คือรู้สึก ชุ่มเย็น เห็นดวงตา

คือ “จีจ้า” ฝันใฝ่หา ไขว่คว้าเจอ

ดวงตาเธอ ยังแจ่มชัด สัมผัสถึง

รอยยิ้มซึ้ง ตราตรึง เป็นหนึ่งเสมอ

ฝันเป็นจริง วาสนา พาพบเธอ

สุขใดอื่นไม่เสมอ เท่าเธอแทน

................................................

มองดวงตาเธอทีไร ดวงใจก็หวั่นไหวล่องลอย

รอยยิ้มน้อยๆที่เห็น ก็ดั่งมนต์สะกดใจให้แน่นิ่ง โอ นี่เราเป็นเอามากจริงๆ

และเมื่อคืนก็ยังฝันถึง

(วรรณ วริญญา ๒ พฤษภาคม ๒๕๕๑)