พิมพ์หน้านี้
|
สำคัญผิดคิดไปเอง ขอหัวเราะแด่ตัวเราเบาปัญญา แล้วค่อยเสียน้ำตาให้สาสม กับรู้สึกนึกคิดไปในโง่งม ฝันลมๆ หลงวังวนจนมัวเมา เยาะเย้ยเราเขลาขลาดฉลาดน้อย สมองด้อยต่ำค่ากว่าค่าเหล้า เอามาสิดื่มด่ำฉ่ำใจเรา ให้คุณค่าน้ำเมาเข้าทดแทน ทีละหยดทีละหยาดถึงฝาดลิ้น ดีกว่ากินน้ำตาปวดปร่าแสน ถึงเมาเหล้าแต่เมาใจไม่เหมือนแม้น เมาเหล้าแทนกินกลืนลดขื่นทรวง รินให้หมดทรงจำจำทำไม อันช้ำใจทิ้งทอดไปลับไกลล่วง สิ้นสวาทสัมพันธ์วิมานลวง หลุดพ้นห่วงทดท้อทรมาน ภาพอดีตผ่านแล้วก็แคล้วคลาย เลือนเลื่อนไหลวันล่วงเลยอันเคยหวาน หวานเท่าใดความเศร้าใจก็เท่านั้น โศกกับสุขก็พอกันมันธรรมดา หลงคิดเองต้องบรรเลงครวญเพลงตรม สำคัญผิดขื่นขมสมน้ำหน้า มองตัวเองเสียก่อนย้อนกลับมา ใครเห็นค่าแห่งรักที่ปักใจ เพียงข้างเดียวแน่แท้แย่ยับเยิน เมาให้เพลินแก้ไขใจสลาย เหล้าหมดแก้วหมดแล้วให้หมดไป ยังพอมีทางหาใหม่ยังไม่เมา แต่ดวงใจมอมเมาด้วยเขลาขลาด วาสนาบุญแห่งเราไม่เท่าเขา สำคัญผิดคิดข้างเดียวเหลียวแลเงา เมาดีกว่าโง่เง่าเขาดูแคลน ..................................................... (วรรณ วริญญา / ๑๑ พฤษภาคม ๒๕๕๑ / ท่ามกลางสายฝนรินโรย กลางเมืองหลวง) |
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |