พิมพ์หน้านี้
|
บางเวลาในความคิด ละเลิกร้างห่างเหเสน่หา ลับเลยเลือนเวลาคราใฝ่ฝัน ลบลืมรสสัมผัสเก่าคราวก่อนนั้น หลบหลีกเร้นคืนวันอันรัญจวน ทอดทิ้งแล้วสัมพันธ์เพื่อผ่านพ้น ทุ่มเทจนหมดใจก็ไม่หวน ทดท้อแท้แพ้รักมักเรรวน ทนทบทวนยิ่งป่วนปั่นบั่นชีวา ถึงคิดถึงก็ไม่ถึงซึ่งใจเขา ถึงโศกเศร้าเขาไม่เศร้าเราเศร้ากว่า ถึงร้องไห้ใครเสียใจเสียน้ำตา ถึงคร่ำครวญใครเห็นค่าราคาตรม มีแต่คนคอยข่มสมน้ำหน้า มีแต่คนคอยต่อว่าด่าทับถม มีแต่คนคอยตราหน้าว่าโง่งม มีแต่เราที่ซบซมจมอาลัย คิดอะไรนักหนาเวลาช้ำ นึกอะไรซ้ำๆ ช้ำใจไหม จำอะไรกันเล่าไม่เข้าใจ ตรึกและตรองมองใหม่ใครยังมี อันความรักมีค่าคู่คนรู้ค่า เก็บรักษาให้ยืนยงมั่นคงที่ ดั่งต้นไม้งอกงดงามตามวิธี ได้เวลาเหมาะสมดีก็มีมา ระลึกรู้ดูอดีตคิดอีกครั้ง ความผิดพลั้งพลาดไปก่อนค่อยย้อนหา หมดวันนี้มีพรุ่งนี้ธรรมดา ใช่แรมลาคล้อยเคลื่อนไม่เยือนคืน ปลดปล่อยวางพักใจคลายหายโศก ปลุกปลอบโยนพ้นสะทกสิ้นสะอื้น เปลี่ยนแปลงไปสรรพสิ่งไม่ยิ่งยืน ปรับปรุงหวังอย่างอื่นไว้ชื่นชม ................................................. (วรรณ วริญญา / ๑๓ พฤษภาคม ๒๕๕๑)
|
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |