“หรือว่านี่ไม่ใช่ตัวตนแห่งฉัน”

แดดสะท้อนส่องสะท้านในม่านตา

มือป้องหน้าบังแดดอันแผดเผา

ยามเที่ยงวันร้อนร้ายไม่บรรเทา

ทางม้าลายสีดำขาวจะก้าวข้าม

พาหนะยวดยานทะยานแล่น

เบียดกันแน่นบนถนนดูล้นหลาม

ตึกสูงใหญ่สองฝากฝั่งดั่งมองตาม

ตั้งคำถามกับตัวเราเข้ามาทำไม

ออกจากเมืองนานเนิ่นเกินจะนับ

ใยจึงกลับเข้ามาหาสิ่งไหน

คิดตรึกตรองขณะมองข้ามทางไป

หลากคำตอบมากมายโถมใส่ตัว

เหมือนรถราถนนบ่นระอา

ตึกระฟ้าก็เบือนหน้าว่าไปทั่ว

ผิดคำพูดเคยกล่าวไว้ใยเมามัว

ไม่รู้ตัวหรืออย่างไรทำไมไม่จำ

สัญญาณไฟบอกคนข้ามให้ข้ามได้

รอบข้างกายคนมากมายจึงได้ข้าม

รีบก้าวย่างแต่ละคนดั้นด้นตาม

ไร้รู้จักชื่อนามยามพบกัน

งานหรือเงินบังคับกำกับตน

หวนคืนสู่วังวนค้นหาฝัน

หรือเพราะหลงอย่างอื่นยื่นคืนวัน

กลับพบพานแต่แปลกปลอมเกินย้อมใจ

เหมือนเราข้ามถนนหนทางเก่า

ก่อนที่เราจะข้ามกลับนับครั้งใหม่

ไปแล้วกลับนับได้สักเท่าไร

เก่าหรือใหม่นึกไปก็คล้ายกัน

หรือว่านี่มิใช่ตนตัวแห่งตัวเรา

คืนเก่าๆ วันก่อนๆ ย้อนเหหัน

เหมือนข้ามทางที่เดิมที่เริ่มนั้น

มันก็ซ้ำเหมือนกันทุกวันคืน

แดดสะท้อนแรงร้อนเหมือนย้อนถาม

หานิยามใดๆไม่เป็นอื่น

สรรพสิ่งไม่ดำรงไม่ยงยืน

เฉกชะตาลงแล้วขึ้นฝืนทำไม

เดินทางกลับที่เก่าเล่าความหลัง

สิ่งต่างๆ แค่ทรงจำอันคล้อยหาย

เมื่อวานนี้กับวันนี้ไม่มีอะไร

ลมหายใจเข้าออกบอกความจริง

เดินข้ามทางม้าลายยามบ่ายคล้อย

ค่อยๆ มองย้อนดูอยู่นิ่งๆ

นี่ตัวเราคนเก่าเขาทอดทิ้ง

หาตัวจริงดั้นด้นค้นต่อไป

................................................

(วรรณ วริญญา / ๑๖ พฤษภาคม ๒๕๕๑ / ท่ามกลางแดดระอุที่สะท้อนสะท้านพื้นถนนอันคับคั่งแห่งมหานคร)