“ฉันคือเพื่อนที่แท้จริงไม่ทิ้งเธอ”

แม้เวลา จะพ้นผ่าน นานหลายปี 

ภาพแห่งเธอ อยู่กับที่ ไม่มีหาย 

คือทรงจำ แห่งชีวิต ตรึงติดใจ 

นึกย้อนไป ถึงความหลัง ครั้งวันวาน 

ด้วยเรื่องราว ระหว่างเรา คราวก่อนหน้า 

ความเป็นมา เคยหลอมรวม เคยร่วมฝัน 

วันเริ่มต้น แห่งสายใย สายสัมพันธ์ 

สื่อประสาน สลักรัก เราตักเติม 

วันสดใส ในวัยเยาว์ สองเราชื่น 

เริงใจรื่น กับสิ่งฝัน ที่สรรค์เสริม 

หวังเสมอ เริ่มอย่างไร ให้เหมือนเดิม 

กาลเวลา ก็ต่อเติม เพิ่มผูกพัน 

ชื่นในรัก ครานั้น ไม่หวั่นไหว 

สานเยื่อใย ใกล้ชิด เจือจิตมั่น 

ลืมนึกถึง โลกความจริง สิ่งใดกัน 

เปลี่ยนแปรเป็น โลกฝันๆ  ผ่านผันมา 

สิบเอ็ดปี ลับเลย ไม่เคยย้อน 

มิอาจอ้อน ความหลังเยือน เคลื่อนมาหา 

เฉกนิยาย อ่านจบบท หมดเวลา 

เพียงร่องรอย ปรารถนา ที่ตราเตือน 

แต่รู้สึกดีๆ ยังมีอยู่ 

ต่างรับรู้ เรามองเห็น ความเป็นเพื่อน 

คือสิ่งนี้ ที่ยืนยง ไม่หลงเลือน 

ไม่เลื่อนลอย คล้อยเคลื่อน เหมือนคืนวัน 

ยามเธอร้าว รานรอน อ่อนแรงล้า 

เสียน้ำตา กับชีวิต ที่ผิดผัน 

ไร้คนคอย เคียงข้าง ระหว่างกัน 

ยังมีฉัน แบ่งปันห่วง แด่ดวงใจ 

ใช่จะคิด ให้หวนคืน ชื่นอีกครั้ง 

เพียงแค่หวัง ลบรอยร้าง ให้จางหาย 

อย่างที่บอก ความเป็นเพื่อน ไม่เคลื่อนคลาย 

เป็นอย่างไร  เป็นเช่นนั้น มั่นใจจริง 

ไม่ว่าเธอ จะเศร้าสุข ทุกข์หรือโศก 

ซ่อนในโลก แห่งขื่นขม ตรอมตรมยิ่ง 

จำจดใจ ให้ลึกซึ้ง เพื่อพึ่งพิง 

“ฉันคือเพื่อนที่แท้จริงไม่ทิ้งเธอ”

................................................ 

แด่ เปิ้ล กับชีวิตช่วงหนึ่งซึ่งเธอเคยเป็นเจ้าของ

เป็นกำลังใจให้เสมอ หวังให้ลงเอยกับทุกๆ อย่างด้วยดี 

(วรรณ วริญญา ๕ กรกฎาคม ๒๕๕๑)