"เล่ห์ไอ้เหล่ (ภาคสอง)"

ปัดสวะ โยนอาจม ข่มคนอื่น
หยิบความชั่ว ยกยื่น ให้ตื่นเต้น
แก้ตัวรอด อย่างโง่ๆ โธ่ ไอ้เวร
สัปดน หลอกเล่น ทำเช่นลิง

ดันทะลึ่ง ไปลงนาม ตามเขมรบอก
แล้วเล่นลิ้น ลวงหลอก กลับกลอกกลิ้ง
ไอ้หน้าหมู คอยเข้าข้าง น่าชังชิง
แอบอ้างอิง ขายดินแดน มันแสนทราม

ระยับระยำ เอน็จอนาถ แล้วชาติไทย
โดนทำร้าย ทับทำลาย ภัยเหยียบหยาม
ห้าสิบปี ผ่านไป ไม่ได้ความ
นักการเมือง ทรามๆ ตามมากิน

เหมือนมันเกิด มากัดกร่อน บ่อนทำลาย
เปรตเป็นใหญ่ ผีรุ่งเรือง หมดเปลืองสิ้น
เสียงประชา เรียกร้องไล่ ไม่ได้ยิน
ชาติสุดสิ้น เมื่อนั้น มันจะครอง

คำโบราณ กล่าวไว้ ใช้ได้แน่
ชั่วช้าแย่ แค่ดูหน้า ก็พาหมอง
ดวงตาเหล่ เล่ห์ร้ายนัก ไม่อยากมอง
ตาซ้ายจ้อง ตาขวาเหล่ นั่นเล่ห์กล

บรรพบุรุษ เสียเลือดเนื้อ เพื่อปกปัก
ป้องดินแดน แสนเหนื่อยหนัก สักกี่หน
ใยบัดนี้ คนบัดสี ไม่กี่คน
รวมหัวปล้น แผ่นดินทอง ของคนไทย

ปากบอกว่า รักชาติ ขยาดนัก
ตาขยิบ เหล่ขยัก ยากจะใช่
ขอย้ำกล่าว บอกเล่า เพื่อเข้าใจ
ไอ้ตาเหล่ มันเล่ห์ร้าย ให้ระวัง

หากต้องเสีย ดินแดนเรา เขาพระวิหาร
เพราะบงการ นักการโกง โยงอยู่หลัง
ไอ้ตาเหล่ ไอ้หน้าหมู คือผู้พัง
ขอแช่งชัง แค้นอาฆาต ทุกชาติไป

(วรรณ วริญญา ๖ กรกฎา ๕๑)

วันนี้มันลาออก หากแต่ความเสียหายที่สร้างไว้นั้น ใหญ่หลวงนัก