วันศุกร์ ที่ 11 กรกฎาคม 2551
หลงเงา
Posted by
วรรณ
,
ผู้อ่าน : 187
, 15:19:05 น.
| หมวดหมู่ :
บทกวี
พิมพ์หน้านี้
|
"หลงเงา" แม้แต่เงา แห่งเจ้า ยังกระจ่าง สวยสว่าง พร่างตา คราได้เห็น พบเพียงเงา แม้กายเจ้า เข้าหลบเร้น ความงดงาม ยังชัดเจน โดดเด่นมอง ดั่งดารา เรียงราย พรายพราวฟ้า แต้มชีวา ครามืดหม่น ให้พ้นหมอง แสงแวววาว วิบวับ จับใจจอง ด้วยหวังครอง เหม่อมอง จดจ้องคอย
ใครจะบอก ตอกย้ำ ด้วยคำด่า ใครนินทา ว่ากล่าว ไม่เศร้าสร้อย ใครจะคิด ว่าเลอะเลือน หรือเลื่อนลอย ใครจะมอง ว่าบุญน้อย ไม่น้อยใจ
วาสนา มีเพียงนี้ ที่ได้เห็น มิอาจเป็น เช่นคู่เคียง เอียงกายใกล้ เงาแห่งเจ้า หากว่าแม้น มาแทนกาย คงไม่ต่าง กันมากมาย อาจคล้ายกัน
ไม่หวั่นแล้ว รูปกายเจ้า ใครเข้าครอง เพราะหมายปอง แต่เพียงเงา ที่เฝ้าฝัน เงาแห่งเจ้า แจ่มกระจ่าง ยามกลางวัน ตกกลางคืน ยังเฉิดฉันท์ ในฝันงาม
ด้วยใครๆ หมายโลมลูบ แต่รูปกาย ขอหลงรัก เงาได้ไหม คงไม่ห้าม หรือมีใคร จองเงาเจ้า เฝ้าติดตาม หลงกายงาม หรือเงางาม นิยามใด
จุมพิตเงา เร้าจิต ไม่คิดหนัก แทนรสรอย จุมพิตปาก ฝากรักให้ กอดเงาเจ้า ดั่งโอบอ้อม น้อมเรือนกาย คงหอมกรุ่น อุ่นมิคลาย คล้ายได้ชม
หลงรักเงา เจ้าแล้ว ไม่แคล้วคลั่ง อันเรือนร่าง รูปรอย เกินสอยสม เงากระจ่าง แห่งเจ้านี้ ที่นิยม ขอชื่นชม แทนรูปกาย มิหน่ายเลือน .................... (วรรณ วริญญา / ๑๐ กรกฎา ๕๑)
|