|
"แค่รอยรักที่ดำรงในทรงจำ" ระหว่างนิ่ง เนิ่นนาน ในรู้สึก ค่อยๆ นึก ทบทวน หวนความหลัง ทุกสัมผัส ยังวาบไหว ในภวังค์ ดั่งริ้วรอย ร่องราง บนทางใจ
เปรียบกระแส แห่งธาร กาลเวลา อาจเชื่องช้า แต่ใช่ว่า มิเลื่อนไหล อันเหตุการณ์ เก่าก่อน หากย้อนไป มันก็ไหล เรื่อยไป ไม่ประวิง
ชั่วครู่เดียว เหลียวมอง ก็ล่องลับ จะไขว่คว้า เข้าจับ ก็วับวิ่ง ลมหายใจ เข้าออก บอกความจริง ยากจะนิ่ง ให้แน่นับ กับความจำ
สิ่งเคยมี มักเคลื่อนคลาย คล้ายไม่มี วันเดือนปี หมุนเวียน เปลี่ยนคำถาม ที่สลาย หายไป เกินไล่ตาม เพียงรูปนาม ในนิยาม ถามกับลม
คือว่างเปล่า แค่รูปเงา ที่เราก่อ คือนาที ที่เติมต่อ รอวันถม คือเลือนลาง แห่งวันคืน เคยชื่นชม คือล้มล่ม ไม่ยืนยง คงสัมพันธ์
มือที่จับ มั่นไว้ จึงคลายปล่อย เช่นเชือกร้อย หลุดแก้ ก็แปรผัน ฝันหรือจริง จึงไม่แปลก แตกต่างกัน จริงอาจยาว ฝันอาจสั้น นั่น ธรรมดา
จึงความรัก มักวนเวียน ให้เรียนรู้ ใช่ขึ้นอยู่ กับหวังวาด ปรารถนา ยามอยากพบ กลับหลบ มิพบพา ยามหยุดหา กลับย่างกราย มาทายทัก
ระหว่างนิ่ง รับรู้ จึงรู้สึก ผ่านรำลึก ตรึกตรอง มองดูซาก ที่หลงเหลือ ติดชีวิต นิดน้อยนัก แค่รอยรัก ที่ดำรง ในทรงจำ
..................... (วรรณ วริญญา / ๒๐ กรกฏา ๕๑)
|