พิมพ์หน้านี้
|
คนโซ อย่ากังวล ใดๆ เลยคนดี ให้ฉันรักเธออย่างนี้คงดีกว่า สุขลมๆ กับคืนวันกาลเวลา ปรารถนาอย่างลำเอียงเพียงข้างเดียว อย่าได้ห่วงความรู้สึกอย่านึกถึง ให้ฉันซึ้งลำพังปองอย่าข้องเกี่ยว เส้นทางรักสายรันทดอันคดเคี้ยว ฉันขอเดินคนเดียวไม่เกี่ยวใคร เพราะชาชินกับอ้างว้างและวังเวง ยินเพียงเพลงโศกเหงาเศร้าไม่หาย ปล่อยชีวิตว่างๆ อย่างเป็นไป ปลุกปลอบใจรวยรินด้วยจินตนาการ ระหว่างโลกแห่งเราเท่าที่รู้ ความเป็นจริงสิ่งคงอยู่ดูเหมือนฝัน อาจบางทีโลกสองเราไม่เท่ากัน เธอกลางวันสำหรับฉันมันกลางคืน ก่อร่องรอยทรงจำเพราะจำเป็น ถึงหลบเร้นเพียงภายในแห่งใจฝืน มโนภาพเท่านั้นจะมั่นยืน ขอชมชื่นกอดเก็บเงาเงียบเหงานาน แต่ละวินาทีที่ล่วงพ้น แต่ละหนแต่ละวันที่ผันผ่าน แต่ละเดือนแต่ละปีที่คืบคลาน ทนและทานกับอาลัยด้วยใจยอม ไม่เป็นไรหรอกดวงใจอันรานร้าว ไม่เป็นไรหรอกความเศร้าพอเกลากล่อม ไม่เป็นไรหรอกขื่นขมและตรมตรอม ไม่เป็นไรหรอกฉันพร้อมยอมรับเอา อย่าสนใจทรมานที่ฉันเจอ ปล่อยฉันเพ้อครวญครางอย่างเหงาๆ ช่างมันเถอะถึงเจ็บหนักยากบรรเทา แค่คนโซ ซมเศร้า เท่านั้นแอง ..................................................... (วรรณ วริญญา / ๒๔ กรกฎา ๕๑)
|
| << | กรกฎาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||