พิมพ์หน้านี้
|
น้ำตาหิมาลัย ท่ามกลาง เสียงยินดี โห่ร้อง กึกก้อง เยี่ยมยอด ยิ่งใหญ่ มหกรรม กีฬา อันท้าทาย มนุษยชาติ มากมาย มาร่วมรับ ในอ้อมโอบ แห่ง รังนกยักษ์ โลกประจักษ์ อลังการ เสกสรรค์ภาพ ตระการตา งานสร้าง สุดประทับ ต่างจ้องจับ ชื่นชม ช่างสมจริง ปักกิ่งยิ้ม ภูมิใจ ในชนชาติ ดั่งประกาศ ว่าชาวจีน นี่ยอดยิ่ง บนแผ่นดิน ถิ่นนี้ ที่พักพิง ทุกอย่างสิ่ง หยุดนิ่งอยู่ ดูกีฬา แต่ที่หนึ่ง มีน้ำตา หลังคาโลก หิมาลัย ส่งเสียงโศก สะทกหล้า พันธนาการ แห่งมังกร มิอ่อนล้า รัดลูกวัว แน่นหนา พร่าวิญญาณ ที่นี่ยิ้ม ยินดี ผู้มีชัย ที่นั่นไห้ วิปโยค สุดโศกศัลย์ ดินแดนธรรม ถูกยื้อแย่ง แบ่งกินกัน สิทธิเสรี ถูกกางกั้น ปิดบังตา การกีฬา ย่อมมีแพ้ มีชนะ อิสระ ที่เรียกร้อง ที่มองหา ไร้หนทาง แห่งชนะ คืนกลับมา เห็นก็แต่ น้ำตา หิมาลัย พิราบขาว ตายแล้ว ที่ธิเบต แม้แต่เศษ ซากศพ หาพบไม่ การแสดง แค่เล่นผ่าน ก็ผ่านไป หมดกีฬา เมื่อไร ก็หมดกัน ท่ามกลาง ความยินดี โห่ร้อง น้ำตายัง เจิ่งนอง ณ ที่นั่น เสียงคำสวด สลดเศร้า ทั้งเผ่าพันธ์ หรือธิเบต หมดสิ้นกัน สิทธิ เสรี ................................................. (เขียนเมื่อ วันเปิดกีฬาโอลิมปิค ๘ สิงหา ๕๑ ) |
| << | กันยายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | ||||