พิมพ์หน้านี้
|
คงไม่ร้ายเท่าไหร่หรอกชีวิต มองหาสิ่งใดในว่างเปล่า หรือเห็นรอยเงาที่เฝ้าหวัง เวลาดำเนินดั่งเดินทาง ทิ้งวางเหลือไว้อะไรมี คล้อยเคลื่อนคล้ายลมโบกโบย เชยโชยขึ้นลงไม่คงที่ ไหลเลื่อนเสมือนสายวารี ชีวิตก็เช่นนี้ดุจเดียวกัน ยามตะวันส่องกระจ่างสว่างใส ทาบทาฟ้ากว้างใหญ่ไพศาล ธรรมดาคราครั้งของกลางวัน ครั้นถึงสายัณห์ตะวันเลือน ถึงแม้ราตรีที่มืดมิด แสงนิดดาวพราวสกาวเกลื่อน อีกแสงสีนวลแห่งดวงเดือน ยามเยือนแต้มฟ้าแล้วน่ามอง เฉกเมื่อโชคดีมีสุข ทางทุกข์ย่อมมีที่หม่นหมอง และเมื่อโศกเศร้าเข้าครอบครอง แสงส่องความหวังยังรำไร สิ้นสูญจึงใช่ว่าจะสูญสิ้น ตราบกายชีวินยังดิ้นได้ ปล่อยวางใจเย็นให้เป็นไป คงไม่ร้ายเท่าไหร่หรอกชีวิต . (วรรณ วริญญา ๑๘ กันยา ๕๑) |
| << | กันยายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | ||||