“ปัจฉิมสวาท”

จากวันนี้แล้วเวลาคงเหลือน้อย

กับรอคอยที่ผ่านมาค่าแค่ฝัน

เก็บกอบได้เพียงรอยร่องของคืนวัน

เงาทรงจำเท่านั้นที่มั่นยืน

ฝากสุดท้ายแห่งคิดถึงให้ซึ้งซับ

เพื่อรู้รับซึ่งใจจริงสิ่งหยิบยื่น

ก่อนการจากลาลับมิกลับคืน

ยากจะฝืนแรงลมโบกโชคชะตา

สื่อสัมผัสจากรู้สึกระลึกรู้

ห้วงแห่งหวังยังชื่นชูคู่ปรารถนา

ห่างกันแล้วแคล้วหายจากสายตา

เพียงมองหาเห็นได้ในฝันงาม

ทุกนาทีต่อจากนี้จึงมีค่า

ส่งสุขซ่านผ่านดวงตาพาวาบหวาม

ให้ความรักแทนคำตอบมอบนิยาม

ตรึงติดตามเติมความหมายเมื่อไกลกัน

และทุกถ้อยทุกคำจะย้ำชัด

เรียงร้อยรัดเป็นกวีวลีหวาน

พ้นวันนี้นับเนิ่นอีกยาวนาน

บทกวีก้องกังวาลนานในใจ

ชื่อแห่งเธอคือที่รักที่รักยิ่ง

จะคู่เคียงแอบอิงไม่ทิ้งหาย

จะอยู่ข้างนามแห่งฉันจนวันตาย

คือวิญญาณคือดวงใจแม้กายเลือน

บทเพลงลาเพลงสุดท้ายได้เริ่มแล้ว

ลางสังหรณ์บอกวี่แววต้องแคล้วเคลื่อน

ลิขิตพรหมแน่แท้ที่แชเชือน

จึงรีบเลื่อนเริ่งเหินห่างและร้างลา

รับฟังนะเสียงหัวใจต่อไปนี้

แทนวจีถ้อยถ่ายเทเสน่หา

ปัจฉิมบทสุดท้ายได้เวลา

สวาทแรมโรยราน้ำตาริน

ปรารถนาเพียงใกล้ชิดคราวสุดท้าย

คงความรักคู่ใจกายมิหน่ายสิ้น

ก่อนจำพรากจากนี้ไปไกลชีวิน

ขอแค่ยินเสียงหายใจใกล้ๆ ทรวง

..................................................

ขณะมองภาพแวดล้อมรอบกาย

ที่กำลังจะกลายเป็นเพียงความทรงจำ

(วรรณ วริญญา / ๒๖ กันยา ๕๑ )